💙❤️💙❤️💙❤️💙ماشین جلویی،خیلی‌آهسته پیش می‌رفت وبااین‌که‌مدام بوق‌می‌زدم، به من راه نمی‌داد!داشتم خ

💙❤️💙❤️💙❤️💙ماشین جلویی،خیلی‌آهسته پیش می‌رفت وبااین‌که‌مدام بوق‌می‌زدم، به من راه نمی‌داد!داشتم خونسردیم را از دست می‌دادم که ناگهان چشمم به‌‌ نوشته کوچکی روی شیشه‌ عقبش افتاد:راننده ناشنواست، لطفاً صبور باشید.مشاهده این نوشته، همه چیز را تغییر داد.بلافاصله‌آرام گرفتم،سرعتم را کم‌کرده و چنددقیقهبا تأخیر به خانه رسیدم اما مشکلی نبود.در خانه با خود زمزمه کردم:آیا اگر آن نوشته پشت شیشه نبود،من صبوری به خرج می‌دادم؟!راستی چرا برای بردباری در برابر مردم به یک نوشته نیاز داریم!؟ اگر مردم، نوشته‌هایی به پیشانی خود بچسبانند،با آنها صبورتر و مهربان خواهیم بود؟نوشته‌هایی همچون:"کارم را از دست داده‌ام" "در حال مبارزه با سرطان هستم" "در مراحل طلاق، گیر افتاده‌ام" "عزیزی را از دست داده‌ام""احساس بی ارزشی و حقارت می‌کنم""در شرایط بد مالی و ورشکستگی قرار دارم" “بعد از سال‌ها درس خواندن، هنوز بیکارم”“مریضی در خانه دارم” و صدها نوشته دیگر… اصلاً، کاش روی پیشانی آدمهایی‌که دارند زیر بار غصه‌هاشان له می‌شوند، چیزی نوشته شده بود تا بقیه کمی مراعاتشان می‌کردند!مثلاً نوشته بود:این آقا دارد از صدمین جایی که فرم پر کرده و استخدام نشده برمی‌گردد،این آقا را دارند می‌گذارند خانه سالمندان،این خانم مادرش مریضی صعب‌العلاج دارد،این آقا قول داده تابستان برای پسرش دوچرخه بخردولی پول ندارد،این خانم تا حالا کسی عاشقش نشده،این آقا خیلی حالش بد است و اگر یقه‌اش را بگیرید امشب خودش را می‌کشد!این آدم ها شکستنی‌اند...!دوستان عزیز،همراهان گرامی ،این روزها همه درگیر مشکلاتی هستند کهما از آن چیزی نمی‌دانیم.بیائیم نوشته‌های نامرئی همدیگر را خوب درک کردهو با مهربانی به یکدیگر احترام بگذاریم؛چون همه چیز را که نمی‌شود فریاد زد!انشالله در فکر هم، به یاد هم و با هم،سالی شادتر را برای هم بسازیم.🏀🏀🏀🏀🏀سلام و درودوقت بخیر و روزگار خوشدر بیست‌و هشتمين روز از دوازدهمين‌ماه‌سال۱۴۰۰باآرزوي‌‌ آغازهفته‌وشنبه‌ای توأم‌ بابهروزي‌‌وسلامتي،آرامش و شادی، صفا و صميميت...سرشار از عشق‌ومحبّت،دوستی‌وموفّقیت،در کنار خانواده، دوستان و عزیزان؛یا علی. ‏👈https://t.me/faramarzkhaleghi‏👈Instagram.com/faramarz_khaleghi