تحلیل ۲: «برای مسابقه همه آمدند» — نجف‌آباداین متن، دومین متن از نجف‌آباد است. ساختار، کاملاً متفاوت از تحلیل ۱ است. تحلیل ۱، معرفی بود. این، روایت است.نقطه‌ی قوت اصلی: سگ‌ها. «چند قلاده سگ نیز آنها را همراهی می‌کردند که در مواجهه با افراد غریبه واکنش نشان دادند، اما بعد از مدتی آرام شدند». این، یک لحظه‌ی واقعی است. روایتگر، غریبه است. سگ‌ها، واکنش نشان می‌دهند. این، اعتماد مخاطب را می‌گیرد. چون، نشان می‌دهد، روایتگر، واقعاً آنجا بوده. این، نقطه‌ی قوت تحلیل‌های چوزه هم بود. اینجا هم، حفظ شده.نقطه‌ی قوت دوم: «زن و مرد در کوچه پیش می‌رفتند». جمله‌ی اول، حرکت است. زن و مرد، با هم. این، جزئیات مهم اجتماعی نجف‌آباد را نشان می‌دهد. بدون توضیح، بدون تکرار، فقط یک جمله. حرفه‌ای است.نقطه‌ی قوت سوم: «اتاق‌ها تو‌در‌تو بود؛ با سقف تیرهای چوبی و پنجره‌ای که رو به حیاطی زیبا و درختان گردو باز می‌شد». معماری، دیده شده. پنجره، باز می‌شود، حیاط دیده می‌شود، درخت گردو، دیده می‌شود. این، روایت بصری است. قوی است.نکته‌ی محتوایی: «مسابقه رادیویی روستایی شو». مهم است. مخاطب، نمی‌داند، این مسابقه، چیست. کِی، کجا، چطور شروع شده. یک جمله‌ی کوتاه، در ابتدا، لازم بود. مثلاً: «مسابقه‌ای که هر هفته از رادیو پخش می‌شود». یا: «مسابقه‌ای که اهالی طارم سفلی، چند ماهی است، در آن شرکت می‌کنند». بدون این، متن، ناکامل است.نکته‌ی روایی: «چشم‌انتظار آغاز مسابقه بودند...». سه نقطه، پایان است. مسابقه، شروع نشده. متن، معلق می‌ماند. دو دلیل می‌تواند داشته باشد: یا، روایت، ادامه دارد (قسمت بعدی)، یا، روایتگر، می‌خواسته مخاطب، کنجکاو شود. هر دو، قابل قبول است. ولی، یک متن، نباید، بدون پایان، روایت تمام شود. اگر قسمت بعدی هست، اشکالی ندارد. اگر نیست، یک جمله، لازم بود.نکته‌ی غذا: «ظرفی از غذای محلی یا دستاوردی». غذا، ذکر شده، ولی توصیف نشده. چه غذایی؟ چه شکلی؟ دستاورد، چه؟ این، فرصت روایی از دست رفته است. در متون چوزه، دو گروه، مسابقه دادند، غذا بود، بود. ولی اینجا، فقط اشاره شده. این، ضعف است.نکته‌ی تکرار: «نجف‌آباد»، دو بار آمده (یک بار در تحلیل ۱، دو بار در این متن). در تحلیل ۱، اشکال بود. در اینجا، یک بار، ضروری است (معرفی). بار دوم، تکرار است.نتیجه: متن، حرکت دارد. سگ‌ها، در، اتاق، پنجره، حیاط، درخت، همه، دیده شده. اما، مسابقه، شروع نشده، غذا، توصیف نشده، پایان، باز است. نیمی از روایت، اینجا هست. نیم دیگر، نیست. مخاطب، می‌ماند، کنجکاو، ناراضی.