▪احتمالا قهرمانی در کار نیست🔺دولت آینده باید تصمیم‌‌های سخت و گاه عاجلی بگیرد که پیش از این به دلیل رویکردهای عوام‌‌گرایانه به تعویق ‌افتاده‌‌اند و امروز مانند زخمی کهنه بر بدن نحیف اقتصاد ایران، چیزی جز درد و رنج ندارند و درمان آن نیز بدون سختی و فشار، به‌خصوص برای ضعیف‌‌ترین طبقات درآمدی نخواهد بود.🔺اجرای برنامه‌‌ها و سیاست‌‌های اصلاحی در کشور برایحل چالش‌‌های اقتصادیو چالش‌‌های زیست‌‌محیطیکه غایب بزرگ گفت‌وگوها و مناظره‌‌ها تاکنون بوده است،نیازمند بدنه‌‌ای توانمند در ساختار حکمرانی کشور است که توان کشیدن بار سنگین اصلاحات اساسی و گاه ساختاری را داشته باشد؛در غیر‌این صورت بابرنامه‌‌ترین و مناسب‌‌ترین گزینه ریاست‌جمهوری نیز ناگزیر در دام‌‌های قابلیتی می‌‌افتد.  🔺سیاستمداران گرفتار در این دام‌‌ها عموما با رویکردیتقلیل‌‌گرایانه،ظرافت‌‌ها و پیچیدگی‌‌های مسائل را به راه‌‌حل‌‌های ساده و سرراستی مانند بازتوزیع ثروت به نفع طبقات فرودستیااشتغال‌زایی‌‌های تخیلی فرومی‌‌کاهند.که چندی برای بدنه‌‌ای از رأی‌‌دهندگان رضایت‌‌بخش استیا با رویکردی همه‌‌توان‌‌پندار،وعده کارهای چشمگیر و کارشناسی‌‌نشده‌‌ای را می‌دهند که تنها به درد رویافروشی عوام‌‌گرایانه می‌‌خورد. 🔺شرایط می‌‌طلبدکسی سکان‌‌دار قوه اجرایی کشور باشد که دست‌‌کمدر وهله‌‌ اول نشان دهد از جایگاه توصیه‌‌های کلی هنجاری با کلمه کلیدی «باید»،مانند «باید فقر ریشه‌کن شود»،گذر کرده و صورت‌‌بندی دقیقی از چالش‌‌هایاقتصادی-اجتماعیکشور و اولویت‌‌های پرداختن به آنها دارد. سپس از سویی متوجه توان موجود در بدنه سیاستی و اجرایی کشور برای حل این مسائل باشد و از سوی دیگر برنامه مشخصی برای توانمندسازی نظام حکمرانی کشور داشته باشد.🔺تیم‌‌های کارشناسی نامزدهای ریاست‌جمهوری در برنامه‌های تلویزیونی،علامت اولیه خوبی برای میزان توجه نامزدها به ظرفیت دولت خود و تخمین شکافبرنامه-دستاورد آنهاست. از سویی درمان بیمار نحیف اقتصاد ایران،به خاطر این همه سال‌‌ تشخیص‌‌ دیرهنگام و نادرستو تجویزهای غیرعلمی بسیار سخت و پرهزینه است.از سوی دیگر مردم حق دارند با توجه به تجربه‌‌ زیسته‌‌ خودآزرده،رنجورو بی‌‌اعتماد به‌‌ طرح درمان‌‌هایی باشند که اولین نشانه‌‌هایش برای آنها افزایش قیمت سبد کالاهای روزمره و کوچک‌تر شدن سفره‌‌هایشان است. 🔺رئیس‌جمهور آینده ایرانبه مثابه پزشکی برای این بیمار نحیف، بایدبیش و پیش از هر کاری،در همان ابتدای کار در یک گفت‌‌وگوی همدلانه وضعیت این بیمار رابسیار صریح و شفاف به مردم منتقل کند و آمادگی ذهنی را در مردم برای درمان دردآور این بیماربا توجه به توان کارشناسی و اجرایی حکمرانی کشور به وجود آورد.چنین رئیس‌جمهوری فردی قهرمان نخواهد بودکه اساسا نه قهرمانی در کار استو نهمعجزه‌ای در راه؛بلکه رئیس‌جمهوری معمولی است؛کسی که نه ضرورتابی‌‌پروا وخستگی‌‌ناپذیر در میان مردم استو نه الزاماریاکارانه سطح زندگی خود را در حد میانه مردم می‌‌نمایاند. یک رئیس‌جمهور معمولی،فردی خودهمه‌‌توان‌‌پندار نیستکه نه فقطهمه پاسخ‌‌ها را از پیش«می‌‌داند»،بلکه «می‌‌تواند» همه آنها را اجرایی کند؛او فردی است کهفروتنانه بهنادانسته‌‌ها و ضعف‌های خود و دولت خود آگاه استو می‌‌کوشد بر دانسته‌‌های سیاستی و توانایی اجرای دولت خود با مطالعات میدانی و استفاده از رویکردهای توانمندسازی حکومت بیفزاید. 🔺یک رئیس‌جمهور معمولی،به مدرک تحصیلی خود دل نمی‌‌بنددمتوجه انواع سوگیری‌‌های شناختی و رفتاری در تصمیم‌گیری‌‌هایش است. به همین دلیل اقتصاد کشور را آزمایشگاه سیاستگذاری شهودگرای خود نمی‌‌کند وسیاستگذاری را شواهدمحور پیش می‌‌برد.او مسوولی پاسخگوست کهمردم را به رسمیت می‌‌شناسد و در سال‌های فعالیتشبه‌‌طور مستمر هر از چندی در رسانه‌‌های عمومی با زبان مردم و در کنار آنها(و نه با نگاهی از بالا به پایین) با آنها صحبت می‌کند.رئیس‌جمهور آیندهاگر همواره به ایران بیندیشد،درنتیجه درگیرشدن باچالش‌‌ها و بحران‌هایاقتصادی-اجتماعی،ناگزیر باید تصمیم‌‌های سختی،چه به نام و چه به ننگ،بگیرد کهطبیعتا از محبوبیت او خواهد کاست. درنهایت اما این بخشی از هزینه معمولی بودن است؛تنها در این صورت در آینده از او به نیکی یاد خواهد شد.