@bazghandتلنگری برای سفره‌هایی که فراموششان کرده‌ایمگاهی لازم است قبل از اینکه برای بعضی برنامه‌ها و مراسم هزینه‌های سنگین کنیم، کمی به اطراف خودمان نگاه کنیم.در میان اقوام و نزدیکان ما کسانی هستند که شب‌ها با شکم گرسنه سر بر بالش می‌گذارند؛ نه از روی تنبلی و نه به خاطر اینکه نمی‌خواهند کار کنند. در شرایط اقتصادی امروز، ممکن است در طول یک هفته فقط یک یا دو روز کار پیدا کنند. بسیاری از همین افراد مستأجرند و با هزاران مشکل دست‌وپنجه نرم می‌کنند.اما چه چیزی دردناک‌تر از خودِ نداری است؟اینکه برای حفظ آبرو، دست نیاز به سوی کسی دراز نکنند؛ چون می‌ترسند فردا همان دستی که برای کمک دراز کرده‌اند، با سرزنش پس زده شود.هزینه کردن برای مجالس ائمه اطهار(ع) و کارهای خیر، بدون شک ارزشمند و پسندیده است؛ اما آیا بهتر نیست ابتدا مطمئن شویم در میان نزدیکان و اطرافیانمان، کسی گرسنه نمانده باشد؟اگر برای رضای خدا سفره‌ای پهن می‌کنیم، لازم نیست حتماً آن را به رخ دیگران بکشیم. خداوند خودش می‌بیند؛ نیت ما را می‌داند و هیچ کار خیری از نگاه او پنهان نمی‌ماند.اما اگر سفره‌ای برای دیده شدن و خودنمایی پهن می‌شود، در این مورد سکوت می‌کنم...همه داستان آن مردی را شنیده‌ایم که در راه خانه خدا، زنی را دید که مرغ مرده‌ای را برای سیر کردن شکم فرزندان گرسنه‌اش می‌برد. او با دیدن این صحنه، با وجود هزاران آرزو و چشم‌انتظاری برای زیارت خانه خدا، از سفرش منصرف شد و هزینه سفر را به آن خانواده نیازمند بخشید.شاید امروز هم خداوند چنین امتحانی را سر راه ما قرار داده باشد؛شاید در چند قدمی ما، سفره‌ای باشد که محتاج یک وعده غذاست، نه یک مراسم پرهزینه.بیایید قبل از اینکه به فکر دیده شدن کار خیرمان باشیم، به فکر گرسنه‌ای باشیم که شاید از نزدیکان خودمان باشد.خدا بیشتر از آنکه به ظاهر سفره‌ها نگاه کند، به دل‌هایی نگاه می‌کند که برای بندگانش می‌تپند.گاهی یک سفره ساده برای یک خانواده نیازمند، از صدها سفره‌ای که فقط برای دیده شدن پهن می‌شوند، نزد خدا ارزشمندتر است.امروز برای خود نمایی وظیفه قانونی واصلی خود را کنار می گذاریم به عنوان مثال...نماز واجب خود را نمی خوانیم اما نماز مستحبی می خوانیم در ماه رمضان روزه می خوریم اما به خاطر اینکه دیده شویم روزه مستحبی می گیریم مسئولیتی که وظیفه ماست،انجام نمی دهیم دنبال ظاهر سازی وریا کاری که دیده شویم....@bazghand