یادمه یه زمانی توی خیابون،اگه به کسی لبخند می‌زدی، ناخودآگاه لبخند می‌زد…این روزها اما انگار حتی نگا

یادمه یه زمانی توی خیابون،اگه به کسی لبخند می‌زدی، ناخودآگاه لبخند می‌زد…این روزها اما انگار حتی نگاه‌هامون هم خسته‌ست.یه تنه‌ی ساده، یه بوق، یه صف، یه سوءتفاهم کوچککافیه تا همه‌چی تبدیل بشه به تنش و پرخاش.فکر کنم ما عصبانی نیستیم…خیلی وقته فقط خسته‌ایم.دلم برای مردمی که به هم لبخند می‌زدن تنگ شده… 🖤