کامیه گفت: «ما با این قدم‌های نامطمئن کجا می‌رویم؟»مرسیه گفت: «فکر کنم می‌رویم به سمت کانال.»کامیه گ

کامیه گفت: «ما با این قدم‌های نامطمئن کجا می‌رویم؟»مرسیه گفت: «فکر کنم می‌رویم به سمت کانال.»کامیه گفت: «به این زودی؟»مرسیه گفت: «شاید ورود به این مکان/ که هست مسیر عبور یدک‌کش‌ها/ و ادامه دادن آن/ لذت‌بخش باشد برایمان/ تا آن زمان/ که از راه برسد ملال/ و در برابرمان/ رنگ‌های رو به زوال که اینقدر هستیم دوستدارشان/ بکنند صدایمان/ بی‌آنکه نیازی باشد به چشمانمان.»کامیه گفت: «با خودت حرف می‌زنی؟»مرسیه گفت: «کمی دیگر، آب هم به رنگ کبود درمی‌آید، چیزی که نمی‌توان به سادگی از کنارش گذشت، و که می‌داند؟ شاید همین آب ما را تحریک کند که شیرجه بزنیم.»ساموئل بکتمرسیه و کامیه - ترجمه‌ی پویان غفاری@beckett_samuel