کسی هست؟!کسی که اسمت روبلد باشه،نه روی کاغذ، که در عمق نگاهت،و اینو بدونه همون گلی هستی کهبا بارون ا

کسی هست؟!کسی که اسمت روبلد باشه،نه روی کاغذ، که در عمق نگاهت،و اینو بدونه همون گلی هستی کهبا بارون اشک، قد می‌کشه؟!کسی هست که چاکراهای خنده‌هات رو بشناسه،نه برای درمان، که برای نوازش،و سر پیچ اولین قهقهه،تو رو از خودت نترسونه؟!کسی هست که طعم اشک‌هایت رو بچشهپیش از اونکه گونه‌تو ببوسه،و بدونه این شوری که می‌چشه،نمک دریاهای نرفته‌ات هست؟!کسی هست که در همهمه‌ی سکوتت،پشت کدوم خاطره گریه کردی رو بشناسه،و پای دلت رو برای کی شکستی؟!کسی که بیاد و بیرونت بکشه از اون همه شلوغی،با یک نفس آرام و بی‌ چون و چرا؟!کاش خودت،اون  کسی باشی که تو رو از حفظ بخواد.چشمانت روببندیو بلند بلند،مکنونات دلتنگیت رودکلمه کنی،موسیقی ضمیرت روبا ضرب نفس‌هات بنوازی،و خودت رو برای خوابببری اونجا که خیال نرم آرزو، بسترت،و آرام آغوش عشق، مونست باشد.کسی هست که بلدت باشه؟!بی آنکه نفس‌هایت رو بشمارهبر سر قرار خسته‌ترین دم،بوسه‌اش بازدمت باشه؟!اگر خودت،شعرهات رو روی این خشت‌های گِلی روزمره بخونی،خنده و گریه و سکوتت روببینی،و در آخرین دم،برای بوسیدن زخم‌هات،خانه‌ی دلت را بلد باشی،آن وقت تنهاییت رانذر آمدن خودت کن...چون تو،اولین و آخرین کسی هستی کهمی‌تونی خودت روبی‌وقفه،بی‌قید،بی‌انتظار،دوست داشته باشی.