هر کسی کاو دور ماند از اصل خویش باز جوید روزگار وصل خویش... #مولوی @beeshnoدر نگاه هستی شناسانه ی عارفان و جهان بینی اولیای حق، همه ی اشیاء به اصل خود روزی بازمی گردند.#مولوی می گوید:آن برف گوید دم به دم: «بگدازم و سیلی شومغلطان سوی دریا روم، من بحری و دریاییم»تنها شدم، راکد شدم، بُفسردم و جامد شدمتا زیر دندان بلا چون برف و یخ می‌خاییمبرف تا برف است، راکد و جامد است که حرکت و خاصیتی ندارد؛ ولی وقتی آفتاب می تابد به اصل خودش برمی گردد و لذا آب می شود، جاری می شود و راهی دریا می شود. در حقیقت برف روزی به حقیقت خود که آب و دریا بود بازگشت می کند. حکایت انسان ها نیز مانند برف است؛ ما منجمد، راکت و بی خاصیت هستیم مگر اینکه آفتاب حق بر ما بتابد و آن وقت است که جاری و سودمند می شویم و نهایتا به سوی دریای حق برمی گردیم.#مولوی می گوید:تخم بطی گر چه مرغ خانه‌اتکرد زیر پر چو دایه تربیتمادر تو بط آن دریا بدستدایه‌ات خاکی بد و خشکی‌پرستشما تخم مرغابی را زیر بال و پری قرار بدهید، جوجه می شود و روزگاری روی زمین شما می چرخد ولی اقناع و راضی نمی شود و بالاخره راهی دریا می شود و به اصل خود بازمی گرددخلق چو مرغابیان زاده ز دریای جانکی کند این جا مقام مرغ کز آن بحر خاستانسان ها مثل همان مرغابی می مانند و بالاخره بسوی دریای حق برمی گردند.پس هر چیزی لاجرم به اصل و مبدأ و ریشه ی خودش بازگشت می کند.« إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعونَ »@beeshno