⭕️◻️آری! گفتگو با آمریکا کافی نیست، با اسرائیل هم باید گفتگو کرد! پیرو پست قبلی (اینجا) تو این ویدی

⭕️◻️آری! گفتگو با آمریکا کافی نیست، با اسرائیل هم باید گفتگو کرد! پیرو پست قبلی (اینجا) تو این ویدیو هم این آقا اگرچه به اصل داستان اشاره میکنه، اما راه حلی ارایه نمی‌کنه. راه حل، پایان دادن به جنگ با اسرائیل است. اگر فکر می‌کنید پشت خیمه معاویه هستید بروید…⭕️◻️لزوم تعیین تکلیف با اسرائیلپیرو دو پست قبلی، باید گفت واقعیت این است که زمان به نفع ایران نیست.من حواسم هست که اسباب‌بازی نیروهای سیاسی مختلف (اعم از پوزیسیون و اپوزیسیون و ...) نشوم و باورم این است که همین حکومت اگر روابطش با سایر کشورها و روابطش با مردم را درست کند همه چیز خوب خواهد شد. کسی ممکن است بگوید این اصلاح/تغییر از جمهوری اسلامی ایران بعید است، اما من آن را کاملا ممکن می‌دانم. قدرتمندان جمهوری اسلامی از مریخ نیامده‌اند و بین خود ما مردم هستند و اگر به این نتیجه برسند که راه‌حلی برد-برد وجود دارد «براحتی» استقبال می‌کنند.ممکن است کسی اسم این تغییر را استحاله نظام بگذارد، اما من آن را «تغییر دست فرمان به اقتضای زمان» می‌نامم. ساخت تمدنی قدرتمند بدون ایده نابودی اسرائیل هم شدنی است.هدف بنده اصرار به یک راه حل مشخص نیست(چه بسا چیزهایی وجود داشته باشند که ما عامه مردم اطلاعی از آن‌ها نداریم)، اما دوست دارم سیاست‌گذار دچار اینرسی شناختی و خطاهای شناختی (اعم از Sunk Cost) نباشد. دوست دارم تعارفات و رودربایستی‌ها مانع تصمیم بهینه نشود. مثلا تلاش می‌کنم قبح مذاکره با اسرائیل را بشکنم تا اگر حکومت خواست از این ابزار استفاده کند دستش باز باشد.از دوستانی که رسانه دارند هم می‌خواهم به این قبح‌شکنی کمک کنند. جنگ ۴۸ ساله خانمان‌سوز با اسرائیل باید تمام شود، شبیه زمانی که جنگ ۸ ساله با عراق تمام شد. و پرهزینه‌ترین روش برای پایان دادن به آن، تغییر حکومت است! ما باید با کم‌ترین هزینه به بیشترین نتیجه برسیم.مدیریت و رهبری اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ یک فاجعه ملی بود. می‌شد همین اعتراض را به صورت خشونت‌پرهیز به پیش برد و به نتیجه رساند. مثلا اگر رهبری اعتراضات در دست من بود می‌گفتم همه معترضان با پوشیدن کفن و با دست بسته به خیابان بیایند.آیا اگر نحوه اعتراض به این شکل بود بیشتر از آنچه خون ریخته شد خون ریخته می‌شد؟! قطعاً خیر.اما هدف بیگانگان خون‌ریزی و بالاتربردن آنتروپی جامعه(و چه بسا مقدمه‌چینی برای تجزیه ایران) بود، نه اصلاح حکمرانی! وگرنه نمی‌گفتند «ایجنت‌های مسلح ما دوشادوش شما در خیابان هستند».البته تجربه کنش‌گری ۲۰۰ ساله ما نشان داده است که به دلیل فقدان مهارت گفتگو، هیچگاه بدون دوپینگ بیگانگان نتوانسته‌ایم هیچ حرکت جدی‌ای (شبیه حرکت گاندی در هند) بزنیم!‌بهرحال این شبکه‌های اجتماعی شاید فرصتی باشند برای «هم‌صدایی‌های ارگانیک» و سازنده و از این فرصت باید استفاده کنیم.تو مگو همه به جنگ‌اند و زصلح من چه آید/ تویکی نه‌ای! هزاری! تو چراغ خود برافروز✔️ اقتصاد رفتاری@BehavioralEconomicsAndFinance