اما بزرگترین گناهی که یک زن می‌تواند در حقِ خود روا دارد این است که نگذارد حداقل یکبار قلبش از شدّتِ عشق، گداخته شود و بسوزد. زنی که در جوانی، عاشق نشود، در پیری هرگز خود را نخواهد بخشید. قلبِ من، از آن قلب‌هاست که هرگز نسوخته. دست نخورده و تازه... آکبند... پنجاه و دو سال، هزار گونه آدم آمده و رفته‌اند؛ و قلبِ من، شاهدِ حضور و غیبتِ همه‌ی آنها بوده ولی از هیچ یک تاثیر نگرفته است. دلیل اینهمه سردی، شاید صداقتِ بیش از حَدِ من باشد. آری! من زنی بسیار منطقی هستم و عشق، نیاز به خیال دارد. خیال هم، سرامیکی از دروغ‌های کوچک رنگی است. دروغی زیبا که یک انسان می‌تواند تا آخرین لحظه‌ی عمرش به آن دل ببندد، باورش کند، با آن زندگی کند و بمیرد. گاه ناچیزی مرگ⁩‏⁧ محمدحسن علوان⁩