‍ کلمه‌ی «دین» در کاربرد معمول و عادی دو پهلوست. نگاهی کلی به تاریخ نشان می‌دهد که معمولا نوابغ دینی شاگردانی را جذب می‌کردند و گروه هایی همدل را تشکیل می‌دادند. هنگامی که این شاگردان و پیروان آن قدر قوت می‌یافتند تا خودشان را سازمان دهند، به نهادهای روحانی تبدیل شدند تا خواسته‌های واحدی را دنبال کنند. سپس روح سیاست و شهوت حکومت جزمی به این نهادها نفوذ می‌کرد و موجودیت اصیل و پاک آن را آلوده می‌ساخت به طوری که وقتی امروز کلمه «دین» را می‌شنویم، خود به خود به «کلیسا» یا نهاد رسمی می‌اندیشیم. برای برخی از افراد کلمه «کلیسا»، چنان با معنای ریا، ظلم و جور و پستی و شرارت و خرافات توام شده که در مجموع دین را مردود دانسته و نمی پذیرند.ویلیام جیمز تنوع تجربه دینی@Beheshteketab