کوری در این رمان حکایت از غفلت، نادانی و بی‌خبری از خود واقعی و ضمیر آگاه آدمیان و جامعه است که در ا

کوری در این رمان حکایت از غفلت، نادانی و بی‌خبری از خود واقعی و ضمیر آگاه آدمیان و جامعه است که در اینجا می توان به مفهوم دلزدگیی و بی اعتنایی مدنی نیز در پیوند با آن اشاره کرد، این مفهوم به این معناست که آدمیان علی رغم زندگی در کنار یکدیگر نسبت به هم و همچنین نسبت به جامعه‌یخود غافل و بی‌اعتنا هستند و به جای زندگی اجتماعی صرفاً زیست جمعی در کنار یکدیگر را تجربه می‌کنند که این مفهوم در این رمان به شکل سمبلیک و به صورت بیماری جسمیتحت عنوان کوری سفید خود را بروز می‌دهد. ساراماگو در کوری، چشم را به‌عنوان اصلی‌ترین ابزاری که امکان اعتباربخشی را فراهم می‌کند، از صحنه زندگی حذف کرده است.درواقع کوری مد نظر ساراماگو، کوری معنوی بوده و مقصود از چشم در این رمان به تعبیری چشم سّر است و نه چشم سَر، که یادآور این مصرع زیبای مولاناست :ما را به چشم َسر  مبین ما را به چشم سّر ببین