تکیه کردن بر پاهای لرزانِ خویش،نوعی آگاهی‌ست...آگاهی از اینکه «ثبات»، از بیرون قرض گرفته نمی‌شود،بلک

تکیه کردن بر پاهای لرزانِ خویش،نوعی آگاهی‌ست...آگاهی از اینکه «ثبات»، از بیرون قرض گرفته نمی‌شود،بلکه در دلِ همین لرزش‌ها ساخته می‌شود.آن‌که به دیگری تکیه می‌کند،در ظاهر آرام است،اما امنیتش وام‌دارِ بودنِ دیگری‌ست...و آن‌که بر خویش می‌ایستد،حتی اگر بلرزد،ریشه در خویشتن دارد.لرزشِ تو، آغازِ استواریِ توست؛اگر جرأت کنی بر همان بایستی...فرقی ندارد یک «فرد» باشی یا یک «ملت»،رشد، از همان‌جایی آغاز می‌شودکه تصمیم می‌گیریروی پای خودت بایستی.