صفحه 1پیری سرنوشت قطعی نیست؛ روایت دکتر دیوید سینکلر از علم جوان‌سازی و طول عمر سالم23 March 2026htt

صفحه 1پیری سرنوشت قطعی نیست؛ روایت دکتر دیوید سینکلر از علم جوان‌سازی و طول عمر سالم23 March 2026https://youtu.be/DnvWAP99r3Yدکتر دیوید سینکلر (David Sinclair) استاد ژنتیک در دانشکده پزشکی هاروارد است و بیش از ۳۰ سال است که روی پیری، طول عمر سالم و امکان معکوس کردن پیری کار می‌کند. او باور دارد که پیری چیزی نیست که فقط به این دلیل که «طبیعی» است، باید آن را پذیرفت. از نگاه او، بسیاری از چیزهایی که زمانی طبیعی و اجتناب‌ناپذیر به‌نظر می‌رسیدند، امروز با پیشرفت پزشکی، علم و فناوری تغییر کرده‌اند؛ و پیری نیز می‌تواند یکی از همان پدیده‌هایی باشد که علم در آینده آن را مهار، کند یا حتی تا حدی معکوس کند.خلاصه:از نگاه من، پیری فقط فرسوده‌ شدن بدن نیست. بدن انسان شبیه یک کامپیوتر است. ژن‌ها شبیه سخت‌ افزارند، اما نرم‌افزاری هم وجود دارد که تعیین می‌کند هر سلول چه کاری انجام دهد. نظریه من، نظریه اطلاعات پیری (Information Theory of Aging)، می‌گوید ما پیر می‌شویم چون این نرم‌افزار به‌تدریج خراب می‌شود.دی‌ان‌ای (DNA) ما معمولاً تا حد زیادی سر جای خود باقی می‌ماند. مشکل اصلی این نیست که کد ژنتیکی کاملاً نابود می‌شود، بلکه مشکل این است که سلول‌ها دیگر نمی‌دانند کدام ژن را باید روشن کنند و کدام را خاموش نگه دارند. این سیستم کنترلی را اپی‌ژنوم (Epigenome) می‌نامیم. وقتی اپی‌ژنوم دچار اختلال می‌شود، سلول‌ها هویت خود را از دست می‌دهند. سلول پوست دیگر کاملاً مثل سلول پوست رفتار نمی‌کند، سلول عصبی کمی از وظیفه خود دور می‌شود و سلول‌های بدن به‌تدریج دچار نوعی بحران هویت می‌شوند.یکی از ابزارهای مهم اپی‌ژنوم، متیلاسیون دی‌ان‌ای (DNA methylation) است. این یعنی برچسب‌های شیمیایی کوچکی روی دی‌ان‌ای قرار می‌گیرند و به سلول می‌گویند کدام ژن فعال باشد و کدام خاموش. با افزایش سن، این برچسب‌ها به‌ هم می‌ریزند. به همین دلیل، ما امروز می‌توانیم با بررسی این الگوها چیزی به نام ساعت اپی‌ژنتیک (Epigenetic clock) بسازیم و سن زیستی بدن را تخمین بزنیم.من پیری را با یک صفحه موسیقی خش‌دار مقایسه می‌کنم. موسیقی هنوز روی صفحه وجود دارد، اما چون صفحه خش افتاده، سوزن دستگاه نمی‌تواند آن را درست بخواند. در بدن هم اطلاعات جوانی هنوز تا حد زیادی وجود دارد، اما سلول‌ها دیگر نمی‌توانند آن را درست بخوانند. هدف ما این است که آن خش‌ها را پاک کنیم تا بدن دوباره بتواند «موسیقی جوانی» را اجرا کند.یکی از دلایل اصلی خراب‌ شدن این اطلاعات، آسیب‌هایی است که سلول‌ها در طول زندگی تحمل می‌کنند. وقتی کروموزوم‌ها می‌شکنند یا دی‌ان‌ای آسیب می‌بیند، سلول وحشت‌زده می‌شود و سیستم‌های ترمیمی را فعال می‌کند. این ترمیم ضروری است، اما هر بار که چنین بحرانی رخ می‌دهد، بخشی از نظم اپی‌ژنتیکی قبلی به‌طور کامل برنمی‌گردد. این اتفاق اگر روزی میلیون‌ها و میلیاردها بار در سلول‌های بدن رخ دهد، به‌تدریج ما را پیر می‌کند.برای بررسی این نظریه، ما در آزمایشگاه موش‌هایی ساختیم که به آن‌ها موش‌های ICE می‌گوییم؛ یعنی موش‌هایی با تغییرات القاپذیر در اپی‌ژنوم. در این موش‌ها بدون ایجاد جهش‌های سرطان‌زا، آسیب‌هایی در سطح کروموزوم ایجاد کردیم. انتظار من این بود که اگر نظریه درست باشد، موش‌ها سریع‌تر پیر شوند. همین اتفاق افتاد. آن‌ها زودتر خاکستری شدند، ضعیف‌تر شدند و نشانه‌های پیری را سریع‌تر از موش‌های عادی نشان دادند. برای من، این یکی از شواهد مهم بود که پیری واقعاً می‌تواند از اختلال در اطلاعات اپی‌ژنتیکی ناشی شود.اما خبر خوب این است که بدن ظاهراً یک نسخه پشتیبان از جوانی خود دارد. من معتقدم در سلول‌های پیر هنوز اطلاعاتی وجود دارد که می‌تواند به آن‌ها یادآوری کند چگونه جوان‌تر عمل کنند. ما در آزمایشگاه یاد گرفته‌ایم که تا حدی به این نسخه پشتیبان دسترسی پیدا کنیم و سلول‌ها را دوباره جوان‌تر کنیم.یکی از روش‌های مهم ما استفاده از عوامل یاماناکا (Yamanaka factors) است. این عوامل می‌توانند سلول را به حالت جوان‌تر برگردانند. اما ما نمی‌خواهیم سلول کاملاً به حالت جنینی برگردد، چون این می‌تواند خطرناک باشد و هویت سلول را از بین ببرد.ادامه در صفحه بعد »»---------------هر توصیه‌ای در زمینه سلامتی را با پزشکی متخصص مورد مشورت قرار دهید.آدرس کانال تلگرام بهروز مشهور: https://t.me/BehrouzMashhour