#ساره_تللی #فصل_هشتم #قسمت_نهم نه نمی دونم.... دارم میرم شهر شاید اونجا کسی منو بشناسه... مگ

#ساره_تللی #فصل_هشتم #قسمت_نهم نه نمی دونم.... دارم میرم شهر شاید اونجا کسی منو بشناسه... مگه شیراز روستاس که همه همدیگر رو بشناسند... به نظرم بهتره بری مریض خونه... شاید کاری بتونند برات کنند، بالاخره که چی...!! تا ابد که اینجوری نمی مونه امیدت…#ساره_تللی #فصل_هشتم #قسمت_دهم آن شب برای من همچون هزار سال گذشت...اولین باری بود که شب رو تو خيابون می گذروندم .... ساعتی بعد خیابان کاملا خالی از آدم ها شد.... کارتنی در گوشه کناری پهن کردم و دراز کشیدم دستم را زیر سر گذاشته بودم و به ستاره های زیبای آسمان نگاه می کردم... با خود و خدای خویش حرف می زدم،... خدایا یعنی تو آسمان پر ستاره ات ستاره ای هم واسه ما کنار گذاشتی...؟؟ خدایا من کیم.؟؟.. چیم؟ از کجا اومدم... تا کی این معما باید تو سر من باشه..؟؟ یعنی الان کسی هست که منتظر من باشه؟؟ یعنی کسی هست نگرانم باشه..؟؟ سرم پر شده بود از تمام سوالات بی جواب... دلم گرفته بود...حافظه ام یاری نمی کرد که حداقل کمی از گذشته ام سر دربیاورم....آنقدر حرف زدم که نفهميدم کی چشمام سنگینی کرد و ب خواب رفتم... با چنان آرامشی خوابیدم که انگار صد سال بود که نخوابیده بودم... با صدای داد و بیدادی بلند شدم....پاشو بینم... پاشو جمع کن کاسه کوزتو... چشمانم از تعجب از حدقه بیرون زده بود... مامور شهربانی بالای سرم مثل عزرائیل ایستاده بود... داد و بیداد می کرد... مامور شهرداری: به چی زل زدی؟ مگه جن دیدی؟ با این وضعی که شما اومدی بالا سرما سرکار کم از جن دیدن نیست... خفه بابا... تو انگار تنت می خاره ها... پاشو فلنگو ببند تا ننداختم تو حلفتونی... مثل فنر از سرجام پریدم... نه قربانت برم، سرکار مزاح کردم... بدروددوباره حیران و سرگردان راه افتادم تو شهر....از گرسنگی دل ضعفه گرفته بودم.... شکمم قار و قور می کرد از جلو ی کافه ای رد می شدم بوی آش شیرازی آدمو مسخ خودش می کردزل زده بودم داخل... دست راستم روی شکمم بود که جلوی قار و قورش رو بگیرم در همین حین پیرمرد صاحب کافه یک دفعه منو دید سریع رو برگردوندم تا متوجه زل زدنم نشه اما....پیرمرد منو دید و فهمید که به اون آدم هایی که داشتند اش می خوردند زل زده بودم آهای جوون کجا داری میری...؟؟ سرجام قفل شدم، آروم برگشتم تا ببینم چکارم داره... نفسمو تو سینه حبس کردم با صدای لرزون گفتم با من بودید پدر جان...؟؟ با آرامش و متانت خاصی صحبت می کرد بله پسرم با شما بودم... گرسنته پسرم..؟؟ بیا داخل آش بریزم بخور... ی نگاهی به دور و برم کردم تا ی راهی برای خروج بی دردسر پیدا کنم... چیه پسرم چرا چیزی نمی گی،؟؟؟سرمو انداختم پایین و با خجالت گفتم: من پول ندارم پدر جان... سریع برگشتم تا چهره خجالت زده و شرمنده ام رو نبینه کی از تو پول خواست... بیا داخل... چشمانم برق زد.... بدون هيچ تعارفی دعوت پیرمرد رو اجابت کردم و وارد کافه شدم پیرمرد با مهربانی تمام کاسه ای پر از آش و نان سنگ جلوم گذاشت... من هم با ولع تمام جوری آش رو می خوردم که انگار مدتها بود غذا نخورم از چهره و چشمان پیرمرد محبت و عشق می بارید....ادامه دارد......کانال بهترین داستان هاارتباط با مدیر کانال @FardinMoradi72داستان های محلی و قشقایی و ...لینک کانال بهترین داستان ها https://telegram.me/behtarindastanha@behtarindastanha