#ساره_تللی #فصل_هشتم #قسمت_نهم نه نمی دونم.... دارم میرم شهر شاید اونجا کسی منو بشناسه... مگه شیراز روستاس که همه همدیگر رو بشناسند... به نظرم بهتره بری مریض خونه... شاید کاری بتونند برات کنند، بالاخره که چی...!! تا ابد که اینجوری نمی مونه امیدت به خدا باشه... نمی دونم.... فعلا که یک ماهه هیچ اتفاقی برام نيفتاده... در خیابان زند پیاده شدم... با این که حافظه ام رو از دست داده بودم اما شیراز رو خوب بلد بودم... در پیاده رو شروع کردم به قدم زدن... آدم های مختلفی رو می دیدم که با ظاهر و پوشش متفاوتی از هم در کنار هم راه می رفتند....زنان و مردان ایلیاتی با لباس محلی به صورت کاملا عادی در خیابان تردد می کردند مغازه پر از مردمی بود که مشغول خرید بودند.... چهره همه شاد و بشاش بود.... انگار همه ی این آدمها خوشبخت بودند... کمی که جلوتر رفتم دکه ی کوچکی بود که مردم دورش جمع شده بودند با صدای بلند داد می زد ساندویچ ساندویچ.... بادکنک.... پشمک....صدای غار و غور شکمم بالا گرفته بود...با نگاهی پر درد به آنها نگاه می کردم پدرانی را می دیدم که برای فرزندانشان ساندویچ و بادکنک می خريدند....پولی نداشتم که برای خودم ساندویچ بخرم... از طرفی عزت نفسم اجازه نمی داد بیشتر از آن در آنجا بمانم... برای همین از کنارشان رد شدم.... هوا کم کم رو به تاریکی می رفت... خیابان ها با بسته شدن مغازه ها خالی از جمعیت می شدند... با بسته شدن مغازه ها سر و کله کارتن خواب ها و دستفروشان شب پیدا می شد.... ماموران شهربانی هم در خیابان گشت می زدند... از شدت گرسنگی رمق راه رفتن نداشتم... گوشه ای کنج دیوار نشستم... هوا کمی سرد شده بود.... خودم را جمع و جور کردم.... سرما و گرسنگی نزدیک بود مرا از پای در بیاورد.... چشمانم سیاهی می رفت...در تنهایی خودم بی کس و بی نام و نشان در گوشه ای از شهر کز کرده بودم.... کمی بعد اتومبیلی کنارم ترمز زد... مردی که صورت خود را پوشانده بود همراه چند بسته غذا و چند پتو از اتومبیل پیاده شد... به هر کدام از ما یک غذا و یک پتو داد.... انگار آن مرد را خدا فرستاده بود....ادامه دارد...کانال بهترین داستان هاارتباط با مدیر کانال @FardinMoradi72داستان های محلی و قشقایی و ...لینک کانال بهترین داستان ها https://telegram.me/behtarindastanha@behtarindastanha