داریوش فروهر؛ حامی سرکوب مخالفان انقلاب اسلامی، اشغال سفارت آمریکا و نابودی اسرائیل!قسمت اولیکی از خ

داریوش فروهر؛ حامی سرکوب مخالفان انقلاب اسلامی، اشغال سفارت آمریکا و نابودی اسرائیل!قسمت اولیکی از خطاهای بخشی از نسل من این بود که تصور می‌کرد هرکس به دست جمهوری اسلامی زندانی یا کشته شود، لزوماً آزادی‌خواه و دموکرات است. هنوز درک نکرده بودیم که گاهی آنچه می‌بینیم نه نبرد آزادی و استبداد، بلکه تسویه‌حساب میان نیروهایی است که زمانی در ساختن یک نظم سیاسی همراه بوده‌اند و بعدها به جان یکدیگر افتاده‌اند.سرنوشت داریوش فروهر یکی از همین نمونه‌هاست. قتل فجیع او و پروانه اسکندری به دست مأموران وزارت اطلاعات، جنایتی حکومتی و نمونه‌ای روشن از تروریسم دولتی بود؛ اما این جنایت، به‌خودی‌خود مواضع و کارنامهٔ سیاسی فروهر را تطهیر نمی‌کند.در دوران استالین نیز فقط مخالفان کمونیسم قربانی نشدند. بسیاری از بلشویک‌های قدیمی، اعضای حزب، فرماندهان ارتش سرخ و حتی مأموران دستگاه امنیتی که خود در ایجاد و تحکیم نظام سرکوب سهم داشتند، بعدها قربانی همان دستگاه شدند. کشته‌شدن آنان، استالین را جنایت‌کارتر نشان می‌دهد؛ اما آنان را پس از مرگ به مدافعان آزادی و دموکراسی تبدیل نمی‌کند.دربارهٔ فروهر نیز باید همین تفکیک را حفظ کرد: قتل او باید بی‌قیدوشرط محکوم شود، اما افکار، مواضع و مسئولیت سیاسی‌اش باید مستقل از نحوهٔ مرگش بررسی شود. قربانی‌شدن به دست یک حکومت جنایت‌کار، سند آزادی‌خواهی قربانی نیست.یکی از دروغ‌های بزرگ انقلابیون ۵۷ این است که مبارزهٔ خود با شاه را مبارزه‌ای برای آزادی، دموکراسی و حقوق بشر معرفی می‌کنند. این ادعا دربارهٔ داریوش فروهر نیز صدق نمی‌کند.فروهر در مبارزه با شاه هیچ‌گاه به دنبال دموکراسی و آزادی نبود. او حتی در ماه‌های نخست پس از پیروزی انقلاب اسلامی، واژهٔ «دموکراتیک» را واژه‌ای «رنگ‌باخته» می‌دانست.یکی از روشن‌ترین اسناد کارنامهٔ حزب ملت ایران، اعلامیهٔ ۵ فروردین ۱۳۵۸ با عنوان «به جمهوری اسلامی رأی می‌دهیم» است.این اعلامیه زمانی منتشر شد که هنوز قانون اساسی جمهوری اسلامی نوشته نشده بود؛ نه حدود اختیارات روحانیت مشخص بود، نه جایگاه رهبر، نه حقوق زنان و اقلیت‌ها و نه حدود آزادی احزاب و مطبوعات. بااین‌حال، حزب تحت رهبری فروهر از مردم خواست به حکومتی رأی بدهند که محتوای حقوقی آن را نمی‌شناختند.در این اعلامیه آمده است:«ملت ایران… می‌تواند و احساس می‌کند که باید خواهان “جمهوری اسلامی” باشد، نه صورت‌های دیگری از جمهوری، که نیک و بد آن‌ها در روند پیدایی انواع حکومت‌ها بارها محک خورده و بی‌اعتبار گشته است.»- ادامه دارد✅@behzadmehrani77