«روسلان‌های» وفادار رژیم اسلامیصاحبان در تهران؛ قلاده در نیویورک و لندن!قسمت اولبیش از یک دهه پیش، ر

«روسلان‌های» وفادار رژیم اسلامیصاحبان در تهران؛ قلاده در نیویورک و لندن!قسمت اولبیش از یک دهه پیش، روزی با یکی از «روشنفکران» شناخته‌شده و جمعی از دوستان در جایی نشسته بودیم. جناب روشنفکر رو به من گفت قصد دارد مقاله‌ای در «نقد اخلاقی ولایت فقیه» بنویسد؛ اما چون زمانی با سیدحسن خمینی دوست بوده، نگران است که او از انتشار مقاله ناراحت شود.این فقط حکایت یک نفر نیست. نویسندگان و روشنفکرانی را دیده‌ام که پس از مهاجرت به غرب، همچنان چنان حرف می‌زنند و می‌نویسند که مبادا صاحبان و حامیان ولایت فقیه برنجند. برخی از آنان تنها برای اینکه شاید کتاب یا مقاله‌ای از ایشان در ایران منتشر شود، خود را در جهان آزاد نیز با معیارهای سانسورچیان جمهوری اسلامی تنظیم می‌کنند. نوشته‌هایشان را از چندین لایهٔ سانسور و خودسانسوری عبور می‌دهند تا سرانجام در نشریاتی داخل ایران منتشر شوند که گاه به اندازهٔ یک پست سادهٔ اینستاگرامی نیز خواننده ندارند.چرا کسانی که از سیطرهٔ جمهوری اسلامی مهاجرت کرده یا گریخته‌اند، در جهان آزاد نیز خود را با سانسور، خودسانسوری و خواست سانسورچی تنظیم می‌کنند؟ چرا وقتی دیگر بازجویی بالای سرشان نیست، خود نقش بازجو را برعهده می‌گیرند؟ چرا پیش از نوشتن هر جمله از خود می‌پرسند چه کسی در حکومت ناراحت می‌شود، کدام در بسته خواهد شد و نام چه کسی ممکن است از فهرست «خودی‌ها» خط بخورد؟پاسخ را نمی‌توان فقط در ترس جست‌وجو کرد. بخشی از ماجرا به وابستگی عمیق آنان به همان دستگاه بازمی‌گردد. این افراد اعتبار، شهرت، مخاطب و هویت روشنفکری خود را در نسبت با فضای فرهنگی جمهوری اسلامی به دست آورده‌اند. تصور می‌کنند اگر دیگر کتابشان در تهران منتشر نشود، نامشان در مطبوعات داخل کشور نیاید یا یکی از آقازاده‌ها تلفنشان را پاسخ ندهد، موجودیت فرهنگی‌شان به خطر می‌افتد. آزادی برای آنان تنها یک حق نیست؛ خطری است که می‌تواند رشتهٔ پیوندشان با صاحب قدیمی را قطع کند.این جماعت مرا به یاد رمان «روسلان وفادار» نوشتهٔ گئورگی ولادیموف می‌اندازند.در این رمان، روسلان سگی است که برای نگهبانی از زندانیان یک اردوگاه کار اجباری شوروی تربیت شده است. روزی اردوگاه را تعطیل می‌کنند، درها را می‌گشایند و زندانیان را می‌فرستند. نگهبانان نیز پراکنده می‌شوند و سگ‌ها را رها می‌کنند. ظاهراً دوران اسارت پایان یافته است؛ اما روسلان نمی‌تواند جهانی بدون اردوگاه را بفهمد. او گمان می‌کند زندانیان گریخته‌اند و دیر یا زود صاحبش بازخواهد گشت و نظم پیشین دوباره برقرار خواهد شد.روسلان آزاد شده است، اما آزادی را نمی‌شناسد. گرسنگی می‌کشد، ولی از دست مردم عادی غذا نمی‌گیرد؛ زیرا آموخته است غذا را فقط باید از دست صاحبش بگیرد. به ایستگاه قطار می‌رود و منتظر ورود زندانیان تازه می‌ماند. با دیدن یک زندانی سابق نیز نمی‌تواند او را انسانی آزاد ببیند؛ همچنان او را زندانی‌ای می‌داند که باید مراقبش باشد. سیم‌خاردارها برچیده شده‌اند، اما سیم‌خاردارهای ذهن روسلان هنوز پابرجایند.ادامه در پایین✅@behzadmehrani77