ما در هزاران نفر پراکنده شده‌ایم | ۱درباره «پراکندگیِ خود» در جهان مدرنابوالفضل بجانی | تحصیل‌کرده ج

ما در هزاران نفر پراکنده شده‌ایم | ۱درباره «پراکندگیِ خود» در جهان مدرنابوالفضل بجانی | تحصیل‌کرده جامعه‌شناسی یووال نوح هراری در انسان خردمند، با اشاره به پژوهش‌هایی که با «عدد دانبار» شناخته می‌شوند، یادآور می‌شود که انسان ظرفیت محدودی برای حفظ روابط اجتماعی مبتنی بر شناخت مستقیم دارد؛ عدد مشهور در این زمینه حدود ۱۵۰ نفر است.اما مدتی است از زاویه دیگری به این مسئله فکر می‌کنم؛شاید مشکل انسان مدرن فقط این نباشد که در جامعه‌ای بسیار بزرگ‌تر از ظرفیت طبیعی روابطش زندگی می‌کند؛ شاید خودش نیز در این جامعه بزرگ پراکنده شده باشد.انسان امروز فقط با آدم‌های بیشتری مواجه نیست؛ بلکه بخشی از توجه، عاطفه، نگرانی، تعهد، حافظه و هویت خود را میان افراد و میدان‌های بسیار بیشتری توزیع می‌کند.صبح هنوز از خانه بیرون نرفته‌ایم، اما ذهن ما ممکن است درگیر ده‌ها نفر باشد: پیام همکار، انتظار مدیر، وضعیت خانواده، موفقیت یک دوست، واکنش مخاطبان، خبری از گوشه‌ای دیگر از جهان و زندگی آدم‌هایی که شاید حتی هرگز ندیده‌ایم.هرکدام چیزی از ما می‌خواهند:ببین.بخوان.پاسخ بده.نگران شو.مقایسه کن.موضع بگیر.دیده شو.اما ظرفیت روانی ما به اندازه جهان اجتماعی‌مان گسترش پیدا نکرده است.ما همچنان مقدار محدودی توجه، انرژی عاطفی، حافظه و توان حضور داریم.گئورگ زیمل بیش از یک قرن پیش در «کلان‌شهر و حیات ذهنی» نشان می‌داد که تراکم محرک‌های زندگی مدرن چگونه روان انسان را تحت فشار قرار می‌دهد. اگر مسئله زیمل کلان‌شهر بود، امروز تلفن همراه، کلان‌شهر را به جیب ما آورده است.کنت گرگن نیز در The Saturated Self از «خودِ اشباع‌شده» سخن می‌گوید؛ انسانی که روابط، صداها و انتظارات متعدد، هویت او را احاطه کرده‌اند.من برای بخشی از این تجربه تعبیر دیگری را مناسب می‌دانم:«پراکندگیِ خود»اشباع‌شدن یعنی چیزهای زیادی وارد ما شده‌اند؛پراکندگی یعنی ما نیز در چیزهای زیادی پخش شده‌ایم.بخشی از من نزد خانواده است، بخشی در کار، بخشی در قضاوت دیگران، بخشی در پیام‌های بی‌پاسخ، بخشی در شبکه‌های اجتماعی و بخشی در اتفاقاتی که کیلومترها دورتر رخ داده‌اند.بدن من اینجاست؛اما «من» الزاماً اینجا نیستم.ادامه در پست بعدی