دنیای قشنگ نوآلدوس هاکسلی،رمان تصویری هشداردهنده از جامعه‌ای است که انسان‌ها در آن نه با زور و ترس، بلکه با لذت، مصرف و شرطی‌سازی کنترل می‌شوند.داستان در آینده‌ای دور و در حکومتی جهانی می‌گذرد. انسان‌ها دیگر از پدر و مادر متولد نمی‌شوند؛ بلکه در آزمایشگاه تولید و از پیش برای جایگاه اجتماعی معینی طراحی می‌شوند. جامعه به طبقات آلفا، بتا، گاما، دلتا و اپسیلون تقسیم شده است. آلفاها برای مدیریت و کارهای فکری و طبقات پایین‌تر برای کارهای ساده و تکراری پرورش می‌یابند. کودکان نیز از همان ابتدا، با آموزش در خواب و شرطی‌سازی روانی، یاد می‌گیرند جایگاه خود را دوست داشته باشند، زیاد مصرف کنند و هرگز درباره نظام اجتماعی پرسش نکنند.در این جهان، خانواده، ازدواج، مادری، عشق عمیق، وفاداری، تاریخ، دین و هنر جدی از میان رفته‌اند. شعار حکومت چنین است:«جامعه، هویت، ثبات»افراد باید دائماً خوشحال باشند. هرگاه غم، اضطراب یا نارضایتی به سراغشان بیاید، ماده‌ای مخدر به نام «سوما» مصرف می‌کنند؛ دارویی که بدون عوارض ظاهری، آنان را از واقعیت دور می‌کند. روابط جنسی آزاد و بی‌تعهد تشویق می‌شود، زیرا هر نوع پیوند عاطفی عمیق می‌تواند وفاداری فرد به جامعه را کاهش دهد.برنارد مارکس، یکی از اعضای طبقه آلفا، با دیگران تفاوت دارد. او از سطحی‌بودن روابط و یکنواختی زندگی ناراضی است و احساس می‌کند به جامعه تعلق ندارد. برنارد همراه با دختری به نام لنینا کراون به «منطقه وحشی‌ها» سفر می‌کند؛ جایی که مردم هنوز به شیوه طبیعی متولد می‌شوند، خانواده دارند، پیر می‌شوند، رنج می‌کشند و به آیین‌های سنتی پایبندند.آنجا با زنی به نام لیندا و پسرش جان روبه‌رو می‌شوند. لیندا سال‌ها قبل از دنیای متمدن به این منطقه آمده و در آنجا گرفتار شده است. جان فرزند طبیعی او و مدیر مرکز پرورش انسان‌هاست؛ واقعیتی که در جامعه جدید رسوایی بزرگی محسوب می‌شود. جان در میان مردم منطقه بزرگ شده، اما به دلیل متفاوت‌بودن هرگز کاملاً پذیرفته نشده است. او با خواندن آثار شکسپیر، تصوری آرمانی از عشق، شرافت، زیبایی، قهرمانی و زندگی انسانی پیدا کرده است.برنارد، جان و مادرش را به لندن می‌آورد. جان که «وحشی» نامیده می‌شود، به موضوعی جذاب و سرگرم‌کننده برای مردم تبدیل می‌شود. او ابتدا از دیدن جهان جدید شگفت‌زده است و با الهام از نمایشنامه «طوفان» شکسپیر می‌گوید:«چه دنیای قشنگ نویى که چنین مردمانی در آن زندگی می‌کنند!»اما خیلی زود متوجه می‌شود این جهان ظاهراً زیبا، از انسانیت تهی شده است. مردم احساس عمیقی ندارند، از آزادی واقعی برخوردار نیستند و حتی نمی‌توانند رنج، تنهایی، مرگ یا عشق را بفهمند. علاقه جان به لنینا نیز به بحران می‌انجامد؛ زیرا جان عشق را امری متعالی و متعهدانه می‌داند، اما لنینا فقط زبان روابط جسمانی و بی‌تعهد را می‌شناسد.پس از مرگ لیندا بر اثر مصرف مداوم سوما، جان علیه این نظم می‌شورد. او تلاش می‌کند سهمیه سوما را از مردم بگیرد و آنان را به آزادی دعوت کند، اما با مقاومت و شورش جمعیت روبه‌رو می‌شود. جان، برنارد و دوست روشنفکرشان، هلمهولتز، بازداشت می‌شوند.در مهم‌ترین بخش رمان، جان با مصطفی موند، یکی از مدیران عالی حکومت، گفت‌وگو می‌کند. موند اعتراف می‌کند که حکومت آگاهانه حقیقت، علم مستقل، دین، هنر، خانواده و آزادی را فدای ثبات و خوشبختی کرده است. از نظر او، بیشتر انسان‌ها آزادی نمی‌خواهند؛ بلکه خواهان امنیت، آسایش و لذت هستند.جان این معامله را نمی‌پذیرد. او می‌گوید انسان باید حق انتخاب، رنج‌کشیدن، پیرشدن، بیمارشدن، عشق‌ورزیدن، شکست‌خوردن و حتی ناشادبودن را داشته باشد. به بیان دیگر، او «حق انسان‌بودن» را مطالبه می‌کند.در پایان، جان برای دورشدن از جامعه به مکانی متروک پناه می‌برد و می‌کوشد زندگی ساده و پاکی داشته باشد؛ اما رسانه‌ها و مردم او را به یک نمایش عمومی تبدیل می‌کنند. پس از گرفتارشدن در هیجان جمعی و انجام رفتاری برخلاف باورهایش، دچار عذاب وجدان شدیدی می‌شود و خودکشی می‌کند.پیام اصلی رمان این است که خطرناک‌ترین استبداد، همیشه حکومتی نیست که انسان‌ها را با شکنجه و سرکوب مطیع کند؛ گاهی جامعه می‌تواند با سرگرمی، مصرف، لذت فوری، دارو و شرطی‌سازی، میل به آزادی را در انسان از بین ببرد. در چنین جهانی، مردم زندانی‌اند، اما چون زندان خود را دوست دارند، دیگر برای رهایی تلاش نمی‌کنند.