چهار تغییر برای بازگرداندن کودکیراه‌حل‌های جاناتان هایت برای مهار «کودکی تلفن‌محور»جاناتان هایت معتق

چهار تغییر برای بازگرداندن کودکیراه‌حل‌های جاناتان هایت برای مهار «کودکی تلفن‌محور»جاناتان هایت معتقد است بحران کودکی دیجیتال فقط با توصیه‌هایی مانند «کمتر از گوشی استفاده کن» حل نمی‌شود. کودک در محیطی زندگی می‌کند که دوستان، مدرسه، خانواده و پلتفرم‌ها همگی بر رفتار او اثر می‌گذارند. بنابراین مسئله‌ای جمعی را نمی‌توان صرفاً با اراده فردی کودک یا تصمیم یک خانواده حل کرد.او برای بازگرداندن بخشی از کودکی مبتنی بر بازی، چهار هنجار اجتماعی پیشنهاد می‌کند: به‌تعویق‌انداختن تلفن هوشمند تا دوره دبیرستان، ندادن دسترسی به شبکه‌های اجتماعی پیش از ۱۶سالگی، مدرسه بدون تلفن و افزایش بازی آزاد، استقلال و مسئولیت در جهان واقعی. ۱. به‌تعویق‌انداختن تلفن هوشمندهایت میان «وسیله ارتباطی ساده» و «تلفن هوشمند متصل به اینترنت» تفاوت می‌گذارد. کودک ممکن است برای تماس با خانواده به تلفن نیاز داشته باشد، اما این نیاز الزاماً مستلزم دسترسی دائمی به شبکه‌های اجتماعی، ویدئوهای بی‌پایان، بازی‌ها و مرور آزاد اینترنت نیست.هدف این پیشنهاد، حذف کامل فناوری نیست؛ بلکه به‌تعویق‌انداختن ورود کودک به محیطی است که به خودکنترلی، سواد رسانه‌ای و بلوغ بیشتری نیاز دارد.۲. شبکه‌های اجتماعی پس از ۱۶سالگیدوره نوجوانی با حساسیت زیاد نسبت به تأیید همسالان، ظاهر، محبوبیت و طرد اجتماعی همراه است. هایت معتقد است ورود زودهنگام به شبکه‌های اجتماعی می‌تواند این حساسیت را در محیطی دائمی، عمومی و عددی تشدید کند.در این فضا، جایگاه اجتماعی با پسند، بازدید و دنبال‌کننده اندازه‌گیری می‌شود و خطا، تمسخر یا طردشدن ممکن است ثبت و بارها بازنشر شود. به همین دلیل، او پیشنهاد می‌کند دسترسی مستقل به شبکه‌های اجتماعی تا ۱۶سالگی به تأخیر بیفتد. ۳. مدرسه بدون تلفناز نظر هایت، خاموش‌کردن تلفن یا قراردادن آن در کیف کافی نیست. تلفن باید در طول روز آموزشی، از کلاس تا زنگ تفریح، عملاً در دسترس دانش‌آموز نباشد.حضور تلفن فقط تمرکز درسی را مختل نمی‌کند؛ ممکن است گفت‌وگو، بازی، دوستی و تجربه زنگ تفریح را نیز کاهش دهد. دانش‌آموزی که در هر فرصت به صفحه نمایش بازمی‌گردد، کمتر با محیط و همسالان خود وارد تعامل می‌شود.مدرسه بدون تلفن قرار نیست مدرسه‌ای ضد فناوری باشد. فناوری می‌تواند با هدف آموزشی و تحت مدیریت مدرسه استفاده شود؛ مسئله، حذف دسترسی شخصی و دائمی به تلفن در طول روز است.۴. استقلال، بازی و مسئولیت بیشتر در جهان واقعیسه پیشنهاد نخست، اگر فقط به محدودیت دیجیتال منجر شوند، کافی نیستند. کودکی که تلفنش گرفته می‌شود اما همچنان اجازه بازی، رفت‌وآمد متناسب، تصمیم‌گیری و مسئولیت ندارد، الزاماً کودکی بهتری تجربه نمی‌کند.از نظر هایت، باید هم‌زمان فرصت‌های واقعی افزایش یابد: بازی آزاد، ورزش، حضور در طبیعت، انجام کارهای مستقل، حل اختلاف با همسالان و پذیرش مسئولیت در خانواده و مدرسه.هدف صرفاً «دورکردن کودک از صفحه» نیست؛ باید جهان واقعی دوباره برای او جذاب، در دسترس و معنادار شود.چرا اقدام جمعی ضروری است؟اگر یک خانواده شبکه اجتماعی را ممنوع کند اما همه دوستان کودک در آن حضور داشته باشند، کودک ممکن است احساس طردشدگی کند. اگر یک معلم تلفن را محدود کند اما مدرسه سیاست مشترکی نداشته باشد، اجرای تصمیم دشوار می‌شود.هایت این وضعیت را مسئله کنش جمعی می‌داند: هنگامی که خانواده‌ها، مدارس و جامعه با یکدیگر اقدام کنند، هزینه تصمیم برای هر کودک و خانواده کاهش می‌یابد. این چهار پیشنهاد را نباید نسخه‌ای مکانیکی و یکسان برای همه جوامع دانست. سن، فرهنگ، شرایط خانواده، نیازهای ارتباطی و امکانات محلی متفاوت‌اند. ارزش اصلی صورت‌بندی هایت در جهت حرکت آن است:دسترسی دیرتر و محدودتر به جهان دیجیتال؛ آزادی، بازی، رابطه و مسئولیت بیشتر در جهان واقعی.