آیا کودک به زمین بازی نزدیک دسترسی دارد؟آیا خانواده‌های کم‌درآمد امکان استفاده از فضاها را دارند؟آیا دختران نوجوان احساس امنیت می‌کنند؟آیا فضاهایی برای بازی آزاد وجود دارد؟آیا مدارس پس از ساعات آموزشی فعال می‌مانند؟آیا شهروندان در فرآیند تصمیم‌گیری مشارکت دارند؟این پرسش‌ها، تصویر دقیق‌تری از عدالت ورزشی نسبت به آمارهای صرف ارائه می‌دهند.از فرد تا محیطتوصیه به ورزش زمانی معنا دارد که امکان تحقق آن نیز فراهم باشد.نمی‌توان از مردم انتظار افزایش تحرک داشت، در حالی‌که زیرساخت‌های لازم برای آن وجود ندارد.نمی‌توان کودکان را سرزنش کرد، در حالی‌که ساختارهای شهری عمدتاً برای افراد آماده و برخوردار طراحی شده‌اند.در این میان، مسئولیت باید میان فرد، خانواده، مدرسه و نهادهای مدیریت شهری به‌صورت متوازن توزیع شود.شهر ورزشی چیست؟شهر ورزشی صرفاً شهری با ورزشگاه‌های بزرگ نیست؛ بلکه شهری است که در آن حرکت بخشی از زندگی روزمره محسوب می‌شود.در چنین شهری، کودک برای بازی نیازمند برنامه‌ریزی پیچیده نیست، مدرسه از بافت محله جدا نیست و فضاهای کوچک شهری قربانی پروژه‌های بزرگ مقیاس نمی‌شوند.این شهر، در واقع شهر امکان‌هاست.آنچه از پنجره هواپیما مشاهده کردم، صرفاً مجموعه‌ای از ساختمان‌ها نبود، بلکه بازتابی از توزیع نابرابر فرصت‌های زندگی بود.پرسش اساسی این است: این جمعیت در کجا حرکت می‌کند؟ کودکان در کجا بازی می‌کنند؟ نوجوانان در کجا رشد می‌یابند؟سرنوشت ورزشی افراد صرفاً در سطح فردی شکل نمی‌گیرد؛ بلکه در نقشه شهر، قیمت زمین، فاصله‌ها و تصمیم‌های سیاست‌گذاری شهری تعیین می‌شود.اگر هدف افزایش مشارکت ورزشی است، باید هم‌زمان با تغییر رفتار افراد، به اصلاح فضاها و ساختارها نیز توجه کرد.ورزش پیش از آنکه یک انتخاب فردی باشد، یک امکان اجتماعی است و حق به ورزش، بخشی جدایی‌ناپذیر از حق به شهر و حق به زندگی انسانی محسوب می‌شود.