حکایت روزی مردی نزد یکی از بزرگان آمد و گفت: «هرچه تلاش می‌کنم، دلم آرام نمی‌شود.» آن بزرگوار به او گفت: «وقتی چیزی را از دست دادی، به جای اینکه فقط بگویی چرا از من گرفته شد، بگو: شاید الله چیزی را می‌داند که من نمی‌دانم.» مرد لحظه‌ای سکوت کرد و گفت: «پس آرامش…⚠️ موضوع امروز: وقتی خوبیِ یک انسان برای ما عادی می‌شود…گاهی در زندگی، آدمی داریم که همیشه کنارمان است؛وقتی ناراحتیم، گوش می‌دهد.وقتی گرفتاریم، کمک می‌کند.وقتی اشتباه می‌کنیم، آبرویمان را حفظ می‌کند.وقتی دلگیر هستیم، با یک جمله آراممان می‌کند.اما مشکل از جایی شروع می‌شود که خوبی‌هایش برای ما عادی می‌شود.دیگر تشکر نمی‌کنیم؛ چون می‌گوییم: «خب، همیشه همین‌طور بوده.»دیگر قدر محبتش را نمی‌دانیم؛ چون تصور می‌کنیم همیشه خواهد ماند.دیگر به زحمت‌هایی که برایمان می‌کشد توجه نمی‌کنیم؛ چون به حضورش عادت کرده‌ایم.تا اینکه یک روز…همان آدم خسته می‌شود.نه از محبت کردن؛بلکه از اینکه محبتش دیده نمی‌شود.آن روز شاید دیگر نه شکایتی کند، نه گلایه‌ای؛ فقط آرام‌آرام فاصله بگیرد.و ما بعداً با خودمان بگوییم:«کاش همان زمانی که کنارم بود، بیشتر قدرش را می‌دانستم…» خداوند می‌فرماید:﴿وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ لَئِن شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ﴾«و هنگامی که پروردگارتان اعلام کرد: اگر شکرگزاری کنید، قطعاً بر شما می‌افزایم.»📖 سوره ابراهیم، آیه ۷شکر فقط برای نعمت‌های بزرگ نیست.گاهی باید برای مادری که همیشه دعا می‌کند، خواهری که همیشه هوایت را دارد، دوستی که در سختی کنارت می‌ماند، یا همسری که برای آرامش خانه تلاش می‌کند نیز شکرگزار باشیم.یک «خدا خیرت بدهد»،یک «ممنون که کنارم بودی»،یک آغوش،یک دعای خیر…گاهی برای کسی که تمام محبتش را بی‌صدا خرج ما کرده، از هزار هدیه باارزش‌تر است.🤍 آدم‌ها را تا وقتی کنارمان هستند قدر بدانیم؛ نه وقتی که نبودنشان به ما درس قدرشناسی بدهد.⚠️ لطفاً این مطلب را تا پایان مطالعه بفرمایید؛ شاید در میان همین چند سطر، نعمتی را به یاد بیاورید که مدت‌هاست به بودنش عادت کرده‌اید.