علمدار کربلابیامد به میدان یکی مثل شیردرخشنده ماهی ز نسل غدیرهمان کس که بر عهد خودباوفاستعلمدار و سق

علمدار کربلابیامد به میدان یکی مثل شیردرخشنده ماهی ز نسل غدیرهمان کس که بر عهد خودباوفاستعلمدار و سقای کرب و بلاستجمالش دل ارا به طلعت چو ماهجسیم و دلیر و وزیر سپاهبیامد به نزد شه تشنه لبسر افکنده پایین به رسم ادببگفتا که این سینه ام گشته تنگبده رخصتم تا روم سوی جنگبحق خداوندو حق نبیکه من سیرگشتم از این زندگیبرادر،حسینم حلالم نمادم اخراست و بسویم بیااجازه بفرما از این قوم پستبریزم چو باد خزان پا و دستتو‌ارامش روح و جان منیامید دل کودکان منیرجز خوان که من زاده حیدرمعلمدارو سقای این لشگرمروان شد به میدان به شوروشتابکه بر تشنه کامان رساند ابزدند طبل و شیپور هم طبل جنگوعرصه نمودن به ان شیر تنگهمی یک تنه ان یل قهرمانبشد حمله ور بر صف کافرانگهی از یمین و گهی از یسارودشمن ز ترسش بشد تاروماربه ناگه یکی دشمن خیره سربه شمشیر زد دست ان نامورتمام تلاشش نمود ان زمانکه ابی رساند لب تشنه گاندران لحظه عباس شد نا امیدزدل نا خدا گه اهی گشیدپس ازان پلید دگران زمانبزد فرق عباس گرز گرانبیفتاد سقا به روی زمینبلرزید ان لحظه گوی زمینبنالید گفتا که ای سرورمبرادر برادربیا بر سرمحسین اندم‌امد کنارش نشستبه گفتا به والله برادر پشتم شگستنیکنام