بعد از پنج سال،این اولین کنکوریه که نتونستم کنارتون باشمو راستش هیچ چیزی به اندازه‌ی همین موضوع دلم رو نلرزوند.میخوام بدونید این دوری،از نخواستنِ من نبود.هیچ‌وقت نبود.شما برای من از جانِ خودم عزیزترید. این پنج سال،هر شبِ امتحان، هر روزِ خستگی، هر لحظه‌ای که یکی‌تون نوشت «دیگه نمیتونم»، من هم با شما نتونستم و با شما دوباره بلند شدم.امسال هم، حتی وقتی روان و اعصابم از این کانال دستم رو کوتاه کرده بود، دلم و فکرم و روحم هر لحظه کنار شما بچه‌ها بود.هرکاری از دستم برم‌اومد کردم که امسال هم مثل همیشه باشم؛نشد.ولی خدا رو شکر که این کانال در این پنج سال اون‌قدر کامل شد که هرچی جلوتر برید، جوابِ سؤال‌ها و نگرانی‌هاتون رو لابه‌لای همین پیام‌های قدیمی پیدا میکنید.انگار من از همون سال‌ها،برای امشبِ شما نوشته بودم.