مدتیه در این فضا نیستم.نه که چون برام مهم نباشه...گاهی زندگی آدمو میبره وسط جنگ‌هایی که حتی توان توض

مدتیه در این فضا نیستم.نه که چون برام مهم نباشه...گاهی زندگی آدمو میبره وسط جنگ‌هایی که حتی توان توضیح دادنشون هم باقی نمیمونه.شاید یه روزی درباره‌ی چیزهایی که این مدت باهاشون دست‌وپنجه نرم کردم حرف بزنمدرباره‌ی روزهایی که گذشت، ولی واقعاً نگذشت.اما بدونید عزیزای من، دلم با شماست.حتی توی سکوت، حتی وقتی چیزی نمینوشتم و ویسی نمیگرفتم، حتی وقتی نبودنم از بودنم پررنگ‌تر شده بود.برنامه‌های خوبی براتون دارم.هم درباره‌ی امتحانات نهایی کامل و دقیق باهاتون حرف میزنم و میگم چیکار کنید و راه درست و غلط چیه،هم برای کنکور، مثل همیشه، کنارتون میمونم.راستش امشب هم نمیخواستم پیامی بذارم.اما شنیدم بچه‌ها برای فردا قراره یه گردهمایی بذارن تا نسبت به وضعیت امتحانات نهایی و تغییراتی که باید ایجاد بشه، پیگیری کنن.من همیشه کسی بودم که میگفتم خودتونو درگیر این داستان‌ها نکنیدچون خیلی وقت‌ها در این کشور نتیجه‌ای نداره و فقط ذهن و انرژی آدمو میسوزونه.اما در این شرایط شاید یکم فرق داشته باشه.کشور توی شرایط آرومی نیست و فقط این بارها بعید نیست صداها شنیده بشهمثل چند مورد قبلی که بالاخره یه جاهایی اثر گذاشت.اگر شرایط رفتن داشتید، بد نیست شرکت کنید.یکی دو ساعت وقت گذاشتن، شاید این بار بی‌اثر نباشه.اگر هم شرایطش رو نداشتید، فدای سرتون.هیچ‌چیز از ارزش و لیاقت شما کم نمیکنه.من هم احتمالاً فردا حضور پیدا میکنم.فقط حواستون باشهحواستون باشه این ماجرا تبدیل به چیز ناسالمی نشه.من نمیگم پیگیری کردن غلطه؛میگم الان وقت گم کردن مسیر نیست.بچه‌ی کنکوری باید تمام فکرش، تمام خشمش، تمام خستگیش، حتی تمام امیدش، آخرش برگرده به کنکور.نه حرف سیاسی، نه حاشیه، نه چیزی فراتر از خواسته‌ی مشخص و منطقی برای امتحانات نهایی.الان وقت سوختن نیست.وقت اینه که اگر قراره صدایی بلند بشه، دقیق، سالم و برای حق بچه‌ها باشه.بنری که بچه‌ها ساختن رو در این لینک قرار دادم.نگاهش کنید.بنر دوم یکم تیرکنارتون هستم، من اگر بخوام روزی برم، قبلش میگم پس هستم،به وقتشبیشتر از قبلباهم همه چیزتون رو درست میکنیم...