نمیدونم چقدر باید تکرار کنمتا بفهمیبا ناله، هیچ چیز درست نمیشه.نه یک ساعتِ اضافه به وجود میاد،نه یک درسِ عقب‌افتاده جلو میاد.ناله فقط ثابت میکنهکه هنوز یاد نگرفتیجلوی یه تقدیرِ چیده‌شده،چطوری بایستی.وقتی یه چیزی از الان مشخصه،وقتی روزا رو شمردی و دیدی همینقدره،دیگه معنی ندارهبنشینی و بگی «بدبخت شدم، بدبخت شدم»و انگار داری منتظر میمونییکی بیاد نجاتت بده.هیچ‌کس نمیاد.فقط خودتیکه باید از این لحظهبپرسی از خودت«چیکار کنم که درست شه؟»نه اینکه بشینیو غرق شی توی همونحسِ له‌شدنی که هیچ‌کاری برات نمیکنه.