فکر نکن باید همه‌چیزو بخونی.فکر نکن باید هزار تا منبع رو ورق بزنیو دنبال کامل بودن باشی.کامل بودن، و

فکر نکن باید همه‌چیزو بخونی.فکر نکن باید هزار تا منبع رو ورق بزنیو دنبال کامل بودن باشی.کامل بودن، وسط این چند روز، توهمه.یه دروغِ خوشگل که بهت میگه«اگه همه‌چی رو بخونی آرومی»هرچی بیشتر بخوای همه‌چیز رو پوشش بدی،هیچی رو درست نمیپوشونی.اگه کتاب تشریحی داری،همون کافیه.نه ده جلد کمکی،نه بسته‌کلاس فلان موسسه،نه جلدِ رنگی که فقط قشنگه.همون یه کتاب،اگه درست خونده شه،از صد منبعِ نصفه‌کاره قوی‌تره.نیمه‌ی دومِ کتاب رو اولویت بده.چرا؟چون معمولا نیمه‌ی دوم جاییه که کمتر مسلطی.همونجاییه که وقتِ کلاس یا خودخوانی کم آوردی.و طرفه دیگهبودجه‌ی نهایی روی همین نیمه‌ی دوم بیشتره.یعنی جایی که هم ضعیف‌تری،هم سهمِ بیشتری از امتحان رو داره.این دو تا با هم که جمع شه،میشه بحرانی‌ترین نقطه‌ی درست.همونجایی که باید بچسبی،نه جایی که راحتی، نه جایی که بلدی.این چندتا روز،یا میشه روزهایی کهبا تمام وجود، جای خالی ذهنتوبا درست‌ترین انتخاب پر کردی،یا میشه روزهایی کهپخش شدی روی همه‌چیزو هیچی رو کامل نگرفتی.