پردۀ آخر صبح روز ۱۳ رمضان سال ۸ هجریصحنه به اوج خود می‌رسد وقتی پیامبر(ص) از درِ کعبه بیرون می‌آید و در برابر جمعیت زانو زده‌ای می‌ایستد که سرنوشت خود را انتظار می‌کشند. تنها یک پرسش بر لب همه جاری است: «با ما چه خواهد کرد؟»با صدایی رسا می‌گوید:«لا إله إلا الله وحده لا شریک له. صدق وعده و نصر عبده و هزم الأحزاب وحده.»سپس ادامه می‌دهد:«ای مردم قریش! خداوند تکبر جاهلیت و تفاخر به نیاکان را از شما برگرفت. همهٔ مردم از آدم‌اند و آدم از خاک است.»و آیهٔ کریمه را می‌خواند:«یا أیها الناس إنا خلقناکم من ذکرٍ و أنثیٰ و جعلناکم شعوباً و قبائل لتعارفوا إن أکرمکم عند الله أتقاکم…»آنگاه پرسشی را که همه انتظارش را می‌کشیدند مطرح می‌کند:«ای مردم قریش! گمان می‌کنید با شما چه خواهم کرد؟»سرها با نگاه‌های خاضعانه بلند می‌شود. با صدایی لرزان پاسخ می‌دهند:«برادر بزرگوار و پسر برادر بزرگوار!»چهره‌اش از رضایت می‌درخشد و نور عصر تازه‌ای بر چهره‌هایشان می‌تابد. بشارت را اعلام می‌کند:«همان را می‌گویم که برادرم یوسف پیش از من گفت:لا تثریب علیکم الیوم. اذهبوا فأنتم الطلقاء.امروز هیچ سرزنشی بر شما نیست. بروید که آزادید!»