ما شطرنج بازی می‌کنیم، اما زندگی پوکر بازی می‌کند!دکتر مجتبی شکوریبیشتر ما با این باور پنهان بزرگ می‌شویم که دنیا مثل یک بازی شطرنج است.مهره‌ها و قانون‌ها مشخص‌اند، خبری از تاس و شانس نیست و همه‌چیز فقط به هوش و محاسبه ما بستگی دارد.شطرنج به ما «توهم کنترل مطلق» می‌دهد.پیام دروغین اما آرامش‌بخشی دارد:«اگر منظم و بی‌نقص باشی، برنده‌ای. اگر باختی، حتماً یک‌جای کار را اشتباه حساب کرده‌ای.»ذهن ما تشنه این نظم خیالی است، اما دنیای واقعی روی این میز بازی نمی‌کند.سازوکار جهان بیشتر شبیه بازی پوکر است: پخشِ کاملاً نابرابر شانس.در پوکر، ما کارت‌هایمان را انتخاب نمی‌کنیم. یک روز دستِ عالی داریم و روز دیگر کارت‌های افتضاح.شانس واقعی، بی‌رحم و نابرابر است. اینکه همیشه منتظر کارت‌های بی‌نقص باشیم، یعنی داریم با واقعیت می‌جنگیم.بیشترین رنج ما از جایی شروع می‌شود که اصرار داریم در بازی پوکر، با قوانین شطرنج جلو برویم!دست بدی به ما می‌رسد، عصبانی می‌شویم، احساس بی‌عدالتی می‌کنیم و شاکی می‌شویم که چرا قانون‌های سرراست شطرنج اینجا جواب نمی‌دهد.غرزدن به بی‌عدالتیِ کارت‌ها شاید در لحظه ما را آرام کند، اما همزمان انرژی روانی‌مان را می‌بلعد و حواس ما را از تنها چیزی که هنوز در کنترل خودمان است پرت می‌کند.حرفه‌ای‌ها یک اصل ساده را پذیرفته‌اند:کارت‌ها خیلی مهم‌اند، اما این تصمیم‌ها هستند که نتیجه را می‌سازند.بازی با یک دستِ بد، جسارت می‌خواهد. نشستن و منتظر کارت خوب ماندن، هیچ‌چیز را حل نمی‌کند.▪️کارت‌ها فراموش می‌شوند، اما اثر تصمیم‌هاست که روی هم جمع می‌شود و آینده را می‌سازد.💚@drmojtaba_shakoorihttps://t.me/beshnofekrkon/2839