✅ گاهی اشک، زبانِ ناخودآگاه است.بدنی که هنوز جمله تمام نشده، تصمیم می‌گیرد احساس را بیرون بریزد؛ لرز

✅ گاهی اشک، زبانِ ناخودآگاه است.بدنی که هنوز جمله تمام نشده، تصمیم می‌گیرد احساس را بیرون بریزد؛ لرزش صدا، سوزن‌سوزن‌شدن گلو، یا چشمانی که ناگهان از درون پر می‌شوند.در روان‌پزشکی، این را «حساسیت هیجانی بالا» می‌نامیم؛ یعنی دستگاه عصبی، با کمترین نشانه‌ی تهدید یا هیجان، واکنشی کامل و سریع نشان می‌دهد.این افراد معمولا بیش از دیگران در لحظه‌اند، بدنشان زودتر از ذهنشان احساس می‌کند، و ذهنشان دیرتر از بدن آرام می‌گیرد.طبق پژوهش‌ها، چنین آدم‌هایی اغلب همدل‌ترند، چون از درون با ظرافت‌های عاطفی جهان هماهنگ‌ترند.اما همین هماهنگی، گاهی به خستگی منجر می‌شود؛ چرا که سیستم عصبی‌شان فرصت کافی برای بازگشت به حالت پایه ندارد.آن‌ها ممکن است بعد از گفت‌وگویی ساده، ساعت‌ها ذهنشان را مرور کنند، لحن خود را تحلیل کنند، یا نگران سوء‌تفاهمی باشند که شاید هرگز رخ نداده باشد.درواقع، مغزِ هیجانی‌شان همیشه «روشن» است، در آماده‌باش، در گوش‌به‌زنگیِ دائم برای معنا، تهدید، یا اندوه پنهان.از نگاه زیستی، این حساسیت می‌تواند ریشه در فعالیت بالاترِ آمیگدال و سیستم‌های نوروشیمیایی مربوط به استرس و همدلی داشته باشد.از نگاه روان‌درمانی، اغلب ریشه در دوران کودکی دارد؛ جایی که فرد یاد گرفته احساسات را زود تشخیص دهد تا از خطر یا طرد جلوگیری کند.درواقع، این نوع حساسیت، شکلِ پیشرفته‌ای از «بقا» و راهی‌ست که ذهن برای مراقبت از خود آموخته است.اما نکته‌ی مهم این است که «شدت احساس» همیشه به‌معنای «درست بودنِ برداشت» نیست.احساس قوی، نیاز به تنظیم دارد، نه سرکوب.تمرین‌هایی مثل ذهن‌آگاهی، تنفس آگاهانه، یا فاصله‌گذاری عاطفی می‌توانند کمک کنند تا احساس، جریان پیدا کند اما ما را در خودش غرق نسازد.اشک اگر راهش را پیدا کند، روان‌مان را می‌شوید، نه اینکه بسوزاند.بنابراین، اگر در میانه‌ی بحث، صدایت لرزید یا چشمت پر شد، نترس. تو در حال فروپاشی نیستی — فقط انسانی هستی که سیستم عصبی‌اش هنوز زنده است، واکنش‌پذیر، و بیدار.در جهانی که بی‌حسی را قدرت می‌داند، تو هنوز حس می‌کنی.و همین، زیباترین شکلِ سالم‌بودن است.💫سرگرد رضایی معاون اجتماعی کلانتری 160خزانه