*آزادی بی‌جا*آخرهای تابستان یک عده را ول کردند.رئیس دلش نسوخته بود. رأفت هم در کار نبود. جا نبود. هم

*آزادی بی‌جا*آخرهای تابستان یک عده را ول کردند.رئیس دلش نسوخته بود. رأفت هم در کار نبود. جا نبود. همین.یکی‌شان دم در، ساکش را انداخت کولش و چند قدمی رفت. ایستاد،نگاهی به خیابان کرد، نگاهی به در بسته‌ی پشت سرش. گفت: «خداوکیلی ما رو تف کردن بیرون! وگرنه ما رو چه به آزادی؟»سر شب، ممد رفقا را توی پارک سر کوچه جمع کرد. چمن‌ها هنوز از آفتاب روز گرم بودند. نشستند روی چمن‌ها، دور یک سطل زباله که بوی ترشیدگی می‌داد. با زانوهای بغل گرفته و سیگارهای روشن.ممد را توی زندان دکتر صدا می‌زدند. برای همه نسخه می‌پیچید. از بس راه‌حل داشت، از سردرد گرفته تا آدم‌کشی. آخر سر دکتر بود که نشست وسط حلقه‌. کف دست‌هایش را به زانو زد، گلویش را صاف کرد و گفت: «بچه‌ها... بالاغیرتاً دیگه بیاین آدم شیم.»یکی سیگارش را از گوشه‌ی لب برداشت. خاکسترش را تکاند روی چمن. گفت: «چرا؟ ما که دیگه آزادیم!»#قاضی@best_stories