می گویند روزی "قمر الملوک وزیری" نخستین خواننده ی زن ایران، سوار بر دُرُشکه،از جلوی قهوه خانه ای می گذرد، که برای جلب مشتری صدای قمر را پخش می کرده... درشکه چی آهی می کشد و می گوید: چه می شد خدا به من هم پولی می داد تا می توانستم قمر را برای عروسی پسرم دعوت کنم. قمر بلا فاصله می گوید: خدا را چه دیده ای؟ شاید قمر در عروسی پسر تو هم آواز بخواند! درشکه چی از سَرِ حسرت آهی می کشد و می گوید: ای خانم! قمر کجا و عروسی پسر من کجا!؟ تا پولدارهایی مثل تیمور تاش ها و حاج ملکُ التُجارها هستند، کجا دست ما به دامان قمر می رسد؟ قمر پس از دِلداری درشکه چی، در ادامه ی مسیر با او همسخن می شود و از کَم و کیف و زمان عروسی پسر او با خبر می شود و می فهمد که عروسی در خانه ای در جنوب شهر است. چند روزی می گذرد و روز عروسی قمر تمام وسایل عروسی را به همراه عده ای، آشپز، آرایشگر، کارگزار، مُطرب و... به خانه ی داماد می فرستد،و نزدیک عصر، خود نیز وارد مجلس عروسی می شود... با ورود قمر، شور و غوغایی در، در و همسایه گان بر پا می شود... مردم برای دیدن او به پُشت بام ها هجوم می برند، درشکه چی که تازه موضوع را در یافته است! می خواهد از شادی و شرمندگی خود را روی پاهای قمر بیاندازد، اما قمر نمی گذارد و می گوید: نگفتم خدا بزرگ است؟ این هم قمری که آرزویش را داشتی و بدان که من هرگز یک تارِ موی شما ها را با صد تا از آن ها که گفتی عوض نمی کنم. آن گاه پس از خواندن چند دهن آواز جانانه و هدیه دادن به عروس و داماد، به مطرب ها می سپارد تا آنجا که ممکن است بزنند و بخوانند و عروسی را گرم کنند و خود مجلس را ترک می کند...پ ن، در کتاب"پیر پرنیان اندیش در صحبت سایه" آمده است، وقتی قمر آواز می خواند، جواهر به پایش می ریختن... وقتی قمر می خواست به خونه اش برگرده، از همون درشکه چی شروع می کرد به بخشیدن...خونواده هایی هم بودن که قمر بدون اینکه شناخته بشه، براشون زغال و برنج می بُرد... آخرش هم خودش در فقر مُرد.https://t.me/bestpick1