به نام خداوند بخشاینده مهربان🔺 امام مهدی عجل‌الله تعالی فرجه از نسل امام حسین علیه‌السلام به‌صورت آ

به نام خداوند بخشاینده مهربان🔺 امام مهدی عجل‌الله تعالی فرجه از نسل امام حسین علیه‌السلام به‌صورت آشکار است، و از نسل امام حسن علیه‌السلام به‌صورت پنهان.🔺 با تأمّل در نوری که از صُلب‌های رفیع به رحم‌های پاکیزه منتقل شده است ـ چنان‌که در قرآن کریم به آن اشاره شده و روایات بر آن دلالت دارد ـ مسیری واحد و پیوسته آشکار می‌شود: نوری یگانه که در جایگاه‌های طهارت و برگزیدگی در گردش است. این نور منتقل شد تا به عبدالمطّلب رسید، و همان نوری است که پیش از آن در صُلب‌های رفیع و رحم‌های پاکیزه حضور داشت.و از عبدالمطّلب، نور به دو فرزندش منتقل شد: ابوطالب و عبدالله. این انتقال برای خودِ آن دو نبود، بلکه برای آنچه پس از ایشان می‌آمد. در اینجا دو تجلّی از همان نور واحد رخ داد:از ابوطالب، نور به امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام منتقل شد،و از عبدالله، نور به رسول خدا محمّد صلى‌الله عليه وآله وسلم منتقل گردید.بدین‌سان روشن می‌شود که ابوطالب حامل صبغهٔ عصمت بود، و همچنین عبدالله؛ زیرا نور جز در جایگاهی پذیرنده قرار نمی‌گیرد. از همین‌جا معنای سخن پیامبر صلى‌الله عليه وآله وسلم به امیرالمؤمنین روشن می‌شود که فرمود: «تو برادر من، وصیّ من و ولیّ من هستی».سپس این مسیر از رسول خدا صلى‌الله عليه وآله وسلم به سیّده فاطمه زهرا عليهاالسلام منتقل می‌شود. در اینجا انتقال نور به زنی رخ می‌دهد؛ زنی که سرور زنان جهانیان است. از این جایگاه، راز آسمانی‌بودنِ ازدواج روشن می‌شود؛ زیرا نوری که از عالمی برین می‌آید، ناگزیر باید با نوری هم‌سنخِ خود دیدار کند. و هنگامی که نور با نور گرد آمد و درهم آمیخت، مقامی یگانه پدید آمد.در اینجا ویژگیِ چشمگیری رخ می‌نماید: نور واحد در دو شخص تجلّی یافت؛ نه برای انتقال نور در این‌بار، بلکه برای دربرگرفتنِ کامل آن. امام حسن علیه‌السلام همهٔ نور را دربرگرفت؛ نورِ علی و نورِ فاطمه. و امام حسین علیه‌السلام نیز همهٔ نور را دربرگرفت. سرچشمه یکی است، امّا تجلّی‌ها گوناگون‌اند.از همین‌جا صبغه‌ها متفاوت شد:صبغه‌ای حسنی، با رنگ‌وبوی علوی در آرامش و موضع‌گیری‌اش.و صبغه‌ای حسینی، با رنگ‌وبوی فاطمی در فریاد و قیامش.بر این اساس، اقتضای نظام نورانی آن بود که امتداد امامت از نسل امام حسن و از نسل امام حسین هر دو باشد. و این امر در واقع نیز تحقق یافته است: امامان عليهم‌السلام در ظاهر از نسل امام حسین‌اند، و در باطن از نسل امام حسن. آثار امام حسن علیه‌السلام در همهٔ امامان حاضر است و در دوران غیبت ـ زمان صبر و سکوت ـ آشکارتر می‌شود؛ امّا هنگام ظهور، امتداد حسینی در قیام و حرکت برجسته می‌گردد.▪️🔺▪️🔺▪️