🔺اوّلًا: در مورد پیامبران پیشین علیهم السلام، مسئله در همان شخص آنان پایان می‌یافت؛ هر پیامبری هنگا

🔺اوّلًا: در مورد پیامبران پیشین علیهم السلام، مسئله در همان شخص آنان پایان می‌یافت؛ هر پیامبری هنگامی که مبعوث می‌شد، مأموریت در وجود او ختم می‌گردید و پس از او در همان خط، امتداد تشریعی وجود نداشت. از این‌رو می‌گفتند:﴿وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ الْعَالَمِينَ﴾امّا رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم، قضیّه‌اش در شخص او متوقّف نبود؛ بلکه هدایت پس از او استمرار داشت. این امتداد نشان‌دهنده وجود کسی است که همان حرکت را که او تحقّق بخشید، ادامه می‌دهد.و این همان معنای سخن خدای متعال است:﴿إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ﴾پس هدایت بعد از رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم در اهل‌بیت علیهم السلام استمرار دارد: در امیرالمؤمنین علیه السلام، و سیّده فاطمه زهرا علیها السلام، و امام حسن علیه السلام، و امام حسین علیه السلام، و دیگر امامان علیهم السلام.بر این اساس، درخواست اجر در این آیه:﴿قُل لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَىٰ﴾با استمرار هدایت پس از آن حضرت مرتبط است؛ یعنی این اجر، پیوند امّت را با کسانی که حامل امتداد حقیقی رسالت‌اند تثبیت می‌کند، تا خط هدایت پس از خاتم پیامبران صلى الله عليه وآله وسلم استمرار یابد.