بسم الله الرحمن الرحیمانتظار؛ تجلی عشق و پرواز روحانتظار چیست؟انتظار، حالتی روحانی است که در ژرفای ج

بسم الله الرحمن الرحیمانتظار؛ تجلی عشق و پرواز روحانتظار چیست؟انتظار، حالتی روحانی است که در ژرفای جان آدمی ریشه دارد؛ حالتی آکنده از نگاه ژرف، دقت بی‌بدیل، و شوقی که به امید گره خورده است. انتظار، یعنی چشم به راه نجات الهی بودن، یعنی طلبِ گشایش و فرج از آستان حضرت دوست؛ و این فرج، جز به ظهور حجت حق، عجل الله تعالی فرجه الشریف، محقق نخواهد شد.اهمیت انتظار در چیست؟انتظار فرج، گوهری ناب و از والاترین ارزش‌های انسانی است؛ چنان والاست که در آینه احادیث، از آن به عنوان برترین اعمال و حتی برترین عبادات یاد شده است. چراکه جانِ منتظر، با امیدی خدایی زنده است و در تمنای وصال حقیقت، لحظه‌شماری می‌کند.راز این ارزشمندی چیست؟میزان عظمت هر چیز، به اندازه نزدیکی آن به حضرت باری‌تعالی و ارتباطش با اسمای حسنی او سنجیده می‌شود. خداوند، غایت آرزوهای عارفان است و منتظر، در جستجوی رسیدن به این وصال، در التهاب شوق می‌سوزد. از این رو، انتظار، جلوه‌ای از معنای نام "کاشف" است، که یکی از اسمای نورانی الهی است؛ اسمی که به‌واسطه آن، پرده‌های ظلمت کنار رفته و بشریت از بند گرفتاری‌ها رهایی می‌یابد.چه پیوندی میان انتظار و عشق نهفته است؟انتظار، فرزند عشق است؛ عشقی که از عمق جان می‌جوشد و به سوی محبوب بی‌همتا پر می‌کشد. در حقیقت، این عشق به ذات اقدس الهی است که شعله‌ی انتظار حجت خدا را در دل‌ها برمی‌افروزد. پس انتظار، نهایتِ عشق است؛ عشقی که در سوز و گداز، قد می‌کشد و در تمنای دیدار، به اوج می‌رسد.منتظَر کیست و منتظَر چیست؟🔹 منتظَر، همان روح گشایش و فرج الهی است، در دل تاریکی‌ها، در حصار اسارت‌های مادی، در میان بن‌بست‌های روزگار.🔹 منتظَر، همان حجت دوازدهم، عجل الله تعالی فرجه الشریف، است؛ او که خداوند به دست او، ظلم و ستم را می‌زداید، پرده‌ی اندوه را می‌دَرَد، و بشریت را به سوی کمال و حیات طیبه‌ای آکنده از عزت و آرامش رهنمون می‌سازد.چگونه روح انتظار را در جان خویش بپرورانیم؟برای شکوفا شدن روح انتظار، دو گام اساسی باید پیموده شود:🔹 تخلیه‌ی قلب از هر آنچه غیر اوستباید دل را از زنگارهای دنیا زدود، بندهای اسارت را پاره کرد، و هر آنچه که میان انسان و حضرت معبود حجاب می‌شود، به کناری نهاد. این مهم، با بریدن امید از دنیای فانی، پشت کردن به قدرت‌های پوشالی، و باور به اینکه تنها گشایش حقیقی از سوی خداوند خواهد آمد، حاصل می‌شود. به بیان دیگر، باید گفت: نه! نه به هر چه جز او.🔹 تحلیه‌ی دل به نور جمال الهیدل را باید از نو به صاحبش سپرد، به سرچشمه‌ی نور بازگرداند، و به امید وصال او زنده داشت. این امر، در پرتو توکل به لطف بی‌پایان خدا، شوق به آینده‌ای روشن، و صبری که جان را به استقامت می‌آراید، تحقق می‌یابد.پس انتظار، نه تنها یک حالت، که یک راه است؛ راهی که در آن، هر قدم، نزدیک‌تر شدن به حقیقت است، و هر لحظه، عبور از ظلمت به سوی نور. و در نهایت، این راه، ما را به آغوش ظهور خواهد رساند؛ روزی که زمین، طعم عدالت را خواهد چشید، و آسمان، باران رحمت خویش را بی‌دریغ خواهد بارید.