صورتی به خاطر آمدهتنی برای عبور نماندهبنفشه را به خانه بردم میان ملافه‌ای خیسبنفشه‌‌ی تند بنفشه‌‌ی ت

صورتی به خاطر آمدهتنی برای عبور نماندهبنفشه را به خانه بردم میان ملافه‌ای خیسبنفشه‌‌ی تند بنفشه‌‌ی تیره چه‌ کسی می‌ترسدزیر خاک صدایم کنبنفشه‌ی آتشبنفشه‌ی خونبنفشه‌ی خواستن مدام حرف می‌زند بازمانده‌ که خویش را شناخته بودهمیشه همیشه خاک‌ را گشتنپیدا کردنِ عمیق‌ترین صورت استبا خودش حرف می‌زندبنفشه‌ی هذیانما پیروزیمو پشت بر برفافتاده‌آن‌ها رفته‌اندآن‌ها که آینه بر خاک گذاشتندمن با خودم حرف می‌زنمصورتِ خون بازمی‌گردد و مرا می‌برد#صنم_احمد_زادهبیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):@bidaademooriyanehaa