آیا نبینی قصه‌ی عاشقانه‌ی قوها را به قعر آب؟آیا نبینی امواج فسرده‌ی دریا را به عمق خواب؟و فصول پیاپی را پا‌برجا به کام مرگ؟آیا نبینی طلسم سکوت را نشسته بر روانراه‌ها را روانه به حیرتو راهیان را رنجور از آوای چکاوکباش تا سیل دمادم جولان دهد بر کوه‌هاتتخته‌سنگ‌ها خو گیرند به آواتغلتان به جالیز هوس‌ها پرتاب شوند و بپوشانند روی آسماندر سیاهی آن لحظه‌ی خوفنفس‌هام بیامیزد با نفس‌های دیگریبیامیزد با آتش و کنجی گرمبیامیزد با لبریز و تندر از پسِ سرخبنشینم بر خوانِ گسترده‌ی مرگورد و تثلیث بشکنماز احلام و اهرام بگذرمبالا بلند و مومیاییگنجینه در کنار و اسرار بسیاردر بر پاشنه بچرخانم و بپرسم مدامتویی آسیه؟موسات کجاستتا نبض رسوام به دست گیرد و رخشان شود سیماش؟غرق شده‌ام در نیل‌واره‌ای که شست‌و‌شوی تنم بودرقیق‌القلب می‌سرودملحظه‌ی تباهی درد را در آغوش فراموشیمرا ببین آسیه!قحطی به جانم اوفتادهاستخوان‌هام بر نغمه‌های جهانم ضرباهنگ جدایی نواختهآن عصای جادوآن عذاب عظیممزارم را دو نیم نساخت؟قدحی بنوش و اهرام به تبار فرعون سپارپای نازکت به دست گیر و سوی نیل شتابتو آسیه! تو!هرگز به خواب اوباشان رفته‌ای؟در کام آن دیگران غلتیده‌ای؟همچون شاپرک‌ها گِرد گل‌ها رقصیده‌ای؟قندیل بر مژه سوزانده‌ای و اشک از زبان شسته‌ای؟همچون اندام حوافتان و دلربابر بام‌ها خندیده‌ای؟تو آسیه! تو!مزارت کجاست تا مردمان بر آن نوشخواری کنند و از رطوبتآن نخستین دانه بر بچه‌‌دانشان برویدگیاه از گیاه بزایندو نیل به آبیاری اندامشان شتابدتو آسیه! تو!موسات را نفرین کرده‌ای تاکنونکه جعد موهاش و کاکل رنگینشبسوزد به هُرم آفتاب؟از گاوهای سامری پرسیده‌ای تاکنونفرزندم کجاست؟تو، آسیه! تو!پنهان از شویتبر آب‌های عریان تن شسته‌ای؟چشم‌هات آیا میزبان چشم دیگری بوده به ناله؟خشمت تاکنون شکستهشیشه‌ی عطر و قلب نازک اسیرانِ خاک را؟رانده‌ای برادران تنی‌ات را از سرزمین موروثیت؟تو آسیه! تو!فرمان موسات ز بَر کرده‌ای آیا و پرسیده‌ای از اوانسان کجا برود بمیرد با آرزوهاش زین پس؟خوی نیکان کُشته‌ای هرگزو از خون آدمی دیده‌ای خوش‌تر بر خاکِ داغ؟فرمان برده‌ای تا ابداز دو مار خفته بر تابناک گنج نهفته بر سینه‌؟فرمان ببر، آسیه!فرمان ببر، آسیه!ده روز و شب مانده به پایان جهان و سرگشته‌ام منآتش به پا خاست از کوه وآتش به پا خاست از طور وآتش به پا خاست از دامان منتو، آسیه! تو!ده شب امان بده به تنمکه از خاک است وخاک تنهاست وتنها را گزیز نباشد از تن‌ها وگریز باشد از فرمان!مرا ببین، آسیه!رقصان میان گرداب و خندان میان گردبادقدحی می‌نوشم و فرمان به نیل می‌افکنمخلخال به خاک می‌سپارم و برق نیم‌تاج به بادگهواره واژگون می‌سازم بر آببالابلند و مومیاییمی‌چرخم بر سیمابِ رنج‌هاممی‌سرایم از جانِ شیدامو ندا سر می‌دهم:فرمان مبر، آسیه!#فرزانه_قوامی بیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):@bidaademooriyanehaa