آواز روشن چهار در برای بادها:                                چه تیره‌ای                                  پگاه شب                                 نمی‌بینمت       بخوان ستاره‌ای در غبار بی‌رنگیمی‌غلتد طراوت خفته:          - کیستی، کیستی -۱. از بلور پلک‌های بسته‌ی من                       نور می‌رود بر باد۲. تا برگ‌ها بر استقامت راستین                                    کرت‌ها                              نماز بگذارند۳. و خواب‌ها که در میان باغ می‌گردند                بر جوانه‌ای حلق‌آویز کنند                                   رؤیامان۴. این‌سان نمی‌شنویم             جز صدای آفتاب                                      شناور                                میان حوضزیر بام روستاباد چهار پاره می‌شودروستایی شعر چهارپاره می‌خواندــــــــــــــــــــــــ    یاد عشقی می‌افتمتهی شده‌امریسمانی مرا از هیچ      آویخته در معابر باد                به خانه می‌رومدراز می‌شومسقف کوتاه می‌شودفکرم مثل حباب    شفاف می‌شود             زیر نور چراغ           «پیله را بستم»چه بیهودهدر عمق تنهاییتنهاکلام مهربان توست                            که پروانه می‌کند مرا           تا                          رها                                   شوم#فیروزه_میزانیبیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):@bidaademooriyanehaa