سفیدباریکه‌ی نور بودی که درکشیدمتو شهروند کهکشان راه شیری شدمدندان دائمی شدی برای روی جگر که برف به تا زانو راضی نبود در نفرین نفتدر پوکی جهان استخوانم شدیدر سرخی خونم کمین کردی و به انتظار نشستی در چشمموضعیت جهان قرمز شد دیر آمدیگچ‌های سقف فروریخت و من در حمایت باندها و چسب‌ها بزرگ شدمدر  مهربانی سرد صلیب سرخکه امدادهای غیبی را غیبی نخواستدیر می‌رسیدم به مدرسه اگر مقابل سوارهای بی‌خبر از پیاده نمی‌ماندینمی‌رسیدم به دانشگاه اگر نمی‌دویدی با من و شبْ بیابان هول بود و جاده مار سیاهبا رشته‌های مروارید سلام تازه آوردیو کنار برج‌های خنک‌کننده‌ی نیروگاه ابر زاییدمکنار مرمر قبرستان باراننور بتابان به زوایای پنهانم تو انتخاب من بوده‌ای در کلاس در آشپزخانه در باشگاه در رخت‌خوابدر پرهایی که یکی‌یکی بیرون می‌کشیدم از بالشتچه فرق می‌کند کجای جهان باشمبا این‌همه صراحت به شرق دلالت می‌کنی از چهار جهت و از بدایت مرئی شدن حرف می‌زنی با چهار زبان و خط بی‌نهایت افق را به بی‌نهایت رنگ‌ها می‌آمیزی#زهرا_حیدریبیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):@bidaademooriyanehaa