این‌جا خاورمیانه استگوشه‌ای از جهان و ‌ما چلپاسک‌وار تار انداخته‌ایم دور خودمان دست‌و‌پا می‌ز

این‌جا خاورمیانه استگوشه‌ای از جهان و ‌ما چلپاسک‌وار تار انداخته‌ایم دور خودمان دست‌و‌پا می‌زنیم تقلای بیهوده دست از پا درازتریمکه هر گوشه‌اش را که می‌گیریماز گوشه‌ی دیگرش مرگ می‌زند بیرون که هر گوشه‌اش شب است و‌ هر شب هزار داستانهزار سیاهی داردو از چنگال هر سیاهی حادثه‌ای  می‌چکدهر حادثه امتداد حادثه‌ای دیگر است در چرخشاز تهران به کابلاز کابل به جهانو‌ بیخ گلوی خاورمیانه را می‌چسبداین‌جا تهران مهسا با موهای چتری سیاهو چشم‌هایی که آواز سر می‌داد اوازی شبیه به سکوت کهکشان در کابل شهنازرقیه بهارسکینهو دخترانی کهصدای مکتب‌ها را دیگر نمی‌شنوندو در جهان می‌پیچد این ظلمو جهان سکوت می‌کند و نحسی دامن زمین‌ راخواهد گرفت و نکبت از سرو‌کله‌ی جهان بالا خواهد رفت و خاورمیانه رااندوهگین‌تر خواهد کرداز همین روتمام غم‌های جهان در قلم من زندگی می‌کند و تمام رودهای جهانامتداد چشم من است ـ شور ـو تمام بادام‌های جهان در نگاه من خلاصه می‌شودو من خاورمیانه‌امو من تمام زنان خاورمیانه را زیسته‌امو رها نشدم تقلا کردم تقلا کردم از میان‌ تارهای سازماندهی‌شده‌بیرون شدمتمام خاورمیانه را در چمدانی گذاشتم و با پاهای درازم حواسم بود تمام خاورمیانه باید سی و پنج کیلو‌ باشدمبادا خوشبختی رخنه کند در چمدانکه بی‌وزنی‌اش به‌ وزن جهان استو هفت کیلو را به پاهایم ببندمبشود خاطرات بیش‌تری به دهانم‌ بچسبانمکه حافظه‌ی اندوهگینم برای گریه بی‌بهانه نباشداین خاطرات منحوساین خاورمیانه‌ی منحوسِ غمگینِ دوست‌داشتنی عزیزخاورمیانه‌ی ضد زن رابه دوش کشیدم به جهان اولدر جهان اولاول زبانش را که با زبانم بیگانه بودچپاندم در دهانمبعد واژه‌های مادری‌ام از مغزم پاک شدندواژه‌های بیگانه نمی‌دانست چه‌طور در مغز یک زن جهان‌‌سومیِ خاورمیانه جا بگیردگیج‌تر از منسرگردان‌تر از غم‌هاممن خاورمیانه را درون چمدانی گذاشتماما زخم‌های زنانه‌ی جهان‌سومیِ خاورمیانه‌امدر هیچ جای جهان جا نداشتدرمانی نبود دردی هست اصلاً؟!این‌جا خاورمیانه استقلب من#نظیفه_کریمیبیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):@bidaademooriyanehaa