بوی سنگ می‌دهمچراغ که می‌کشیسفید می‌شود گونه‌ی مجاورمبا خودم پشت این تاریخ حرف می‌زنم زن‌ها آمده‌اند

بوی سنگ می‌دهمچراغ که می‌کشیسفید می‌شود گونه‌ی مجاورمبا خودم پشت این تاریخ حرف می‌زنم زن‌ها آمده‌اندزود است که آدم دست بکشد زن‌ها که با سنگ حرف می‌زنندمی‌پرسم چراغانی چرا صورت گلایل داغ می‌شودچشمی با من استخاک که می‌ریزندپرت که می‌شوم لهجه‌ی کبوترممدام می‌گوید کوچک باشگریخته باشو روی این خیابان صبر نکنخودم را جمع می‌کنمشکوفه اگر نریزد به این پندار برمی‌گردمکه تن کنار صورت توستپشت این داغبا خودم حرف می‌زنم#صنم_احمد_زادهبیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):@bidaademooriyanehaa