دستْ شفاعت بودوُحسرتْ حبه‌اى انگور بر منقارِ نازكت براعتِ نور كه ميانه‌ى جام می‌رقصيدتنْ در بركت عذا

دستْ شفاعت بودوُحسرتْ حبه‌اى انگور بر منقارِ نازكت براعتِ نور كه ميانه‌ى جام می‌رقصيدتنْ در بركت عذابشعر را زير گوشِ سراچه‌هاى تاريكى از هبوط تلقين می‌كرد از كدام گور بر خواهى خاست تا دشنه‌اى آخته از شمايلِ آشفته‌ى پر            گوش تا گوش گلوى باران را تيز بِبُرد؟باريكه‌اى از رگ كبودتر از هاله‌ی پلکوُخونِ خليده به جرز ناخن‌ها رداى پوست#فرزانه_بهزادپوربیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):@bidaademooriyanehaa