چگونه بوسه‌ی صلح باشم سر بر دامنم معرکه‌ای‌ست که بوی لکنت زنی آواره می‌دهد طعم این بوسه کبود از نیش زبان بر شانه‌شانه‌ام می‌کشد  بر گرده‌ام می‌پیچد و‌ کجاها را زهر می‌ریزد و خزیدنش دست از سرم برنمی‌داردخواستنم را شکافته خیرگی‌اش به من خروس بی‌محل خوانده سیگاری بر لب مرگم گذاشته با نقشی از مار که پشت پرده چشم چرانده به مردم به بازی‌ام گرفته تن از لبم برنمی‌دارد به گلوگاه به نفس‌های من آویزان است #آفاق_شوهانیبیداد موریانه‌ها (ویژه‌ی شعر زن):@bidaademooriyanehaa