آجرک الله یا صاحب الزمان 🖤شصت و نه روز عزا رفت ونشد یک خبریچشم ها خیره به در مانده ولی در سفریصاحب  ِخانه ای و خانه ی تو غصب شدهاز چه در بین بیابان همه دم دربه دریدق نکردیم چرا از غم تنهایی توسالها منتظر سیصد و اندی نفرییک خبر می دهی از خود، نگران تو شدیمناخوش احوال، از آن روضه ی شام و سحریموقع روضه کسی هست به دادت برسد؟ کاش می شد که مرا هم به خیامت ببریهشتم ماه ربیع، باز رسید ای مظلومسامرا رفته ای و فکر عزای پدریتن لرزان پدر، آتش قلبت شده استشده تبدار و تو از ناله ی او خون جگریکاش می بود کسی بابت دلداری توآن زمانی که تو از داغ پدر محتضریداغ سنگین پدر دیده ای اما صد شکرروبروی تو نرفته به روی نیزه سریاو شده کشته ولی پیکر او دست نخوردتو ندیدی تن عریان  شده و پُر شررینشدی همسفر قاتل او شهر به شهربر سرت سنگ نخورده ست میان گذریمجلس باده نرفتی و ندیدی که پدرخیزران خورده لبش در وسط طشت زریآخرین روز عزا، روضه مدینه برودپس تو هم لطمه زنان،از غم مسمار دری✍علی مهدوی نسب(عبدالمحسن) @bidary1