دوباره تنگ غروب و غزل پریشان استنگاه خسته ی عاشق ز گل گریزان استدوباره پنجه ی خورشید در آسمان دلمفرو نشسته و مهتاب گواه میدان استسخنوری که نداند مجال گفته ی خویشبه بزم پادشه عشق همیشه حیران استغلام چشم خمار به دل نشسته ی عشقز سوز آتش این عشق هماره گریان استمن آن غلام نیازم که ناز من غم توستتو پادشاه جهانم، که بی تو زندان است#آرش_ڪــیــوان_نــڑاد @bidmajnoon_1975