در رابطه‌ی صحیح، همیشه حرفی برای گفتن هست. همیشه حسی در رخدادِ لمس بین دست‌ها بوجود میاد. آدم‌ها بدن

در رابطه‌ی صحیح، همیشه حرفی برای گفتن هست. همیشه حسی در رخدادِ لمس بین دست‌ها بوجود میاد. آدم‌ها بدنبال زمان می‌گردن و از زمین و زمان فرصت می‌دُزدن تا کنار هم بنشینن و نخ‌های پایینِ پاچه‌ی شلوارِ همدیگرو مثل دونه‌های نامرتبِ سیبیل اصلاح کنن. انسان‌هایی که در ارتباط عاشقانه نفس می‌کشن، بشرط حیات عشق‌شون همیشه بهانه‌ای برای شنیدن صدای هم پیدا می‌کنن و اگر بهانه‌ای نبود درباره‌ی اخبارِ یک روزنامه‌ی باطله یا طعم بدِ دمنوشی که آقای زحمتکشِ اداره آماده کرده بود یا سایر موضوعات مسخره‌ی روز حرف می‌زنن تا بالاخره گفتگویی شکل بگیره. در رابطه‌ی درست گفتگو کردن و خودِ «رابطه» هدفه، نه موضوعِ گفتگو. قدم زدن معیاره، نه به کجا رفتن. اگر، نه موضوعی هست و نه گفتگویی، باید شک کرد. باید ترسید. باید رفت.