ماه‌های منتهی به کنکور از نظر روحی فاجعه بود. احساس می‌کردم تنها کسی که دلش می‌خواد من موفق بشم، خو

ماه‌های منتهی به کنکور از نظر روحی فاجعه بود. احساس می‌کردم تنها کسی که دلش می‌خواد من موفق بشم، خودم‌ام، و دیگه هیچکس نیست. دو ماه به آزمون، سه هفته درس نخوندم و ماه آخر که دوباره خودم رو جمع کردم به رکورد ١٠ ساعت در روز رسیدم که رکوردِ سه ماه قبل از کنکورِ هم‌کلاسی‌هام بود. نتایج که اومد، فقط خودم خوشحال بودم و دو سه تا دخترعمه و چندتا پسرعمه. بعد هم کسی بهم نگفت هیچ اسکلی شب سی‌امِ شهریور نمی‌ره خوابگاهِ تازه تعمیر حاضری بزنه. حتی نگهبان‌ها هم نبودن. شب اول خوابگاه توی اتاقی که چراغ نداشت لب پنجره به سمت منظره‌ی معرکه‌ی اتوبان جلال یه دلِ سیر گریه کردم و توی عمیق‌ترین خواب زندگی‌م فرو رفتم. دوران دانشگاه و فعالیت تشکلی هم حقیقتاً پر از درامای عاطفی و مَلغمه‌ای از شکست‌ها و پیروزی‌ها بود و بروندادش فقط یه زبونِ سرخ‌‌تر و روانِ تعطیل‌تر بود. من، امروز بابت تمام اون لحظات سخت و بغض‌آلود از خدا شاکرم. چیزی که نهایتا باقی موند نه سلسله‌ی دستاوردهای شیرین بود نه کوله‌باری از خاطرات خوب نه ده‌ها رفیقِ عُمری. اتفاقاً اگه درست بشمارم اکثرا خاطرات تلخ بود و دوستانِ فصلی؛ که همگی منجر به یک انسان قوی‌تری شدن. این‌هارو نوشتم که بدونید خیلی بچه‌اید. و اگر آمریکا و حیوانات صهیون بذارن، کیلومترها راه پیش رو دارید. نفس بکشید، شل کنید، و با دنده‌ی سنگین، حرکت.