روشنفکری طراز تمدنی ایرانی-اسلامی✍️ سید محمد جواد بنی سعید لنگرودیروشنفکری در ایران پس از انقلاب اسل

روشنفکری طراز تمدنی ایرانی-اسلامی✍️ سید محمد جواد بنی سعید لنگرودیروشنفکری در ایران پس از انقلاب اسلامی، صرفا با مسئله نقد سنت یا اقتباس و بومی سازی نظریه های جدید مواجه نیست؛ بلکه مسئله بنیادی تر، امکان تکوین «روشنفکری طراز تمدنی ایرانی اسلامی» است: روشنفکری ای که بتواند در نسبت میان حقیقت و واقعیت، وحی و عقل، هویت و پیشرفت، میراث و آینده، و تعلق تاریخی و مسئولیت اجتماعی، منظومه ای منسجم، عقلانی و راه گشا پدید آورد.این مقاله با رویکردی مفهومی، هنجاری و تمدنی، به صورت بندی الگوی روشنفکر طراز می پردازد. مدعای اصلی آن است که این الگو نه در تقلید از مفاهیم و دستگاه های نظری مسلط جهانی خلاصه می شود، نه به دفاع غیرنقادانه از گذشته و سنت فروکاسته می گردد، و نه کارکرد خود را در توجیه وضع موجود می بیند؛ بلکه کنشگری معرفتی، اخلاقی و اجتماعی است که با اتکا به منابع وحیانی، عقلانیت برهانی، تجربه تاریخی ایران و اسلام، و شناخت دقیق مسائل و تحولات معاصر، در پی تولید مفاهیم، نظریه پردازی و گشودن افق تمدنی جامعه است.روشنفکری طراز تمدنی، حقیقت محور و مستقل در معرفت است؛ دین را به صورت منظومه ای دارای ظرفیت تبیینی و جهت دهی اجتماعی می فهمد؛ میان نقد و دفاع، وفاداری و اصلاح، و آرمان خواهی و واقع بینی جمع می کند؛ و نقد را نه صرفا نفی و سلب، بلکه مقدمه ای برای تاسیس، ارائه بدیل و نهادسازی تلقی می نماید. استقلال معرفتی، تعلق تاریخی آگاهانه، تولید مفهومی، مسئله محوری، نقد تاسیسی، حضور مسئولانه در عرصه عمومی، توان جمع میان عقلانیت و معنویت، و اهتمام به تربیت و نهادسازی، از مولفه های بنیادین این الگو به شمار می آیند. مقاله در پایان، الزامات معرفتی، تربیتی و نهادی تحقق چنین روشنفکری ای را بررسی می کند.🔗 مطالعه کامل یادداشت@bijanabdolkarimi