بزرگان چو از بند تن رستند/ به گیتی به نیکی سخن بستند جهان ای برادر نماند به کس/ دل اندر جهان‌آفرین ب

بزرگان چو از بند تن رستند/ به گیتی به نیکی سخن بستند جهان ای برادر نماند به کس/ دل اندر جهان‌آفرین بند و بس با کمال تأسف بسیار، در روزهای اخیر، یعنی در هشتم و نهم شهریور ۱۴۰۵، شاهد رخت بربستن دو تن از اساتید برجسته، آرام و فروتن از جامعۀ فلسفی کشورمان از این جهان فانی بودیم. بی‌تردید، دکتر محمدرضا ریخته‌گران (1336-1405) و دکتر بهزاد سالکی (1325-1405) از زمرۀ عزیزانی بودند که عمری را در خدمت به فلسفه، دفاع از ساحت تفکر و مبارزه با ایدئولوژی‌اندیشی، جهالت مدرن و نیهیلیسم روزگار کنونی گام برداشتند. استاد ریخته‌گران با رسالۀ دکتری خویش درباره اصول و مبانی هرمنوتیک و نسبت آن با سنت تفسیر اسلامی از نخستین کسانی بودند که جامعۀ ما را در جهت آشنایی با «هرمنوتیک»، که امروزه مساوق با خود «تفکر» است، یاری رساندند، با مطالعه سنت‌ها و معارف هندی کوشیدند نشان دهند که در همۀ سنن تاریخی بزرگ ماقبل مدرن، از جمله سنت تفکر هندی، بصیرت‌هایی بزرگ و بنیادین در بارۀ جهان، حقیقت و انسان وجود دارد، بزرگتر و بنیادی‌تر از آنچه در متافیزیک غربی و به طریق اولی در عقلانیت علمی و تکنولوژیک جدید ظهور یافته است، و از طریق فلسفۀ تطبیقی به امکان گفت‌وگو و مقایسه میان سنت‌های بزرگ معنوی و فلسفی اهتمام ورزیدند و با تألیف و انتشار آثاری در حوزه‌های حکمت معنوی، هنر، پدیدارشناسی و اگزیستانسیالیسم کوشیدند به بسط تفکر حِکمی و فلسفی در جهان نیهیلیستی و بحران‌زدۀ کنونی یاری رسانند.دکتر بهزاد سالکی نیز، که از مترجمان و پژوهشگران برجستۀ حوزه‌های فلسفۀ تاریخ، فلسفه دین، تاریخ ادیان و اسطوره‌شناسی بودند، با ترجمۀ آثاری از جان هیک، میرچا ایلیاده، د. ت. سوزوکی و دیگر فیلسوفان و مورخان و پدیدارشناسان دین نقش بسزایی در بسط مباحث فلسفۀ دین و مطالعات تطبیقی ادیان در کشور ما داشتند و هنوز برخی از آثار ترجمه‌شدۀ ایشان، برای مثال در درس فلسفه‌های نظری تاریخ، به عنوان کتاب درسی در گروه‌های فلسفۀ کشور مورد استفاده قرار می‌گیرد. رویکرد تاریخی‌‌‌ـ‌تطبیقی به دین، توجه به ماهیت تجربه دینی، رویکرد غیرتقلیل‌گرایانه به دین، و توجه به نقش مهم ترجمه در انتقال تفکر جدید از مهم‌ترین شاخصه‌های فکری و پژوهشی ایشان است و تمرکز بر حقیقت دین، تجربه دینی و امر مقدس و توجه به نقش اسطوره در طول تاریخ بشر و کثرت ادیان در مرکز علایق‌ وی قرار داشتند.اینجانب، به عنوان عضو کوچکی از جامعۀ فلسفی کشور و کسی که افتخار دوستی قلبی و معنوی با هر دو بزرگوار را داشته است، رحلت این هر دو عزیز گرامی را به جامعۀ فلسفی، علمی و پژوهشی کشور، دانشجویان کلاس‌ها و خوانندگان آثارشان و نیز به خانوادۀ معزز و معظم هر دو سرمایۀ فرهنگی کشور تسلیت و تعزیت عرض نموده، از صمیم قلب برایشان علو درجات را نزد ایزد منان آرزومندم.بیژن عبدالکریمی۱۱ شهریورماه ۱۴۰۵