#مدیریت ریسک،دانش پشتیبان توسعه همه جانبه ملی ✏️📕 گفتگوی هفته 《 هموطن : جوج زدن در ویلا خصوصی ارجح تره یا توسعه اکوسیستم فضای کسب و کار کشور ؟! 》✅ یک جمله پرمفهومی را برخی از هموطنان خردمند بیان می کنند که هر چند جمله کوتاه است ،لیک اما مفهومی بسیط دارد : جهان بینی تا نوک بینی !!!آری وقتی رویکرد توسعه فردی و سازمانی در برنامه ریزی آینده بلند مدت به کوتاه مدت و حتی هفتگی تبدیل می شود ،آنگاه رخداد ریسکهای پی در پی نباید دور از انتظار باشد !هیچکس ، هیچ ایرانی اندیشمندی فراموش نمیکند که وطنش یک کشور در حال توسعه است . در سال ۱۳۴۰ تصمیم گیران ارشد با اجرای اصلاحات ارضی در صدد عبور از اقتصاد کشاورزی به اقتصاد صنعتی بر آمدند لیکن فرصت کوتاه و مصیبت بیماری هلندی اقتصاد ایران و پس از انقلاب ۵۷ وقوع جنگ‌ تحمیلی و تحریم های ناعادلانه غرب بر علیه اکوسیستم محیط کسب و کار ملی و سپس تحریم های موسوم به برجامی همه و همه باعث تضعیف ظرفیت تولید ناخالص داخلی ( GDP)و رکود شدید تورمی شده اند .جامعه جوانی که برای مبارزه با بیکاری و تامین نیاز بازار لازمست دست به تحرکی عظیم در تغییر محیط کسب و کار بزند و با راه اندازی یک نهضت کارآفرینی پویا و خلاقانه ، جوانان کارآفرین را تشویق به ورود در عرصه بنگاه داری نماید. کارآفرینی به مفهوم ساده یعنی کمک به پایداری بنگاههای اقتصادی موجود و تاسیس واحدهای کسب و کار صنعتی ، کشاورزی ، خدمات نوین !برای اینکه جوانان لایق و با استعداد ایرانی تشویق شوند و انگیزه و جرات پیدا کنند تا وارد عرصه بنگاهداری صنعتی ، خدمات پشتیبان شوند نیاز به حمایت واقعی دولت و تک تک ایرانیان دارند.✅ در یک کشور جهان سومی که تولید ملی و سرانه درآمد خانوار آن پایین است و زیر ساخت ها تکمیل نیست ،قاعدتا همه منابع ملی باید به سمت سرمایه گذاری های در توسعه زیرساخت ، احداث کارخانه ها ، کارگاهها ، مزارع مکانیزه و تولید انرژی پاک به همراه حفاظت از محیط زیست ، جنگل ها ، مراتع ،رودها ، دریاچه ها ، سواحل و ... هدایت شوند .✅ در برنامه چشم انداز ۲۰ ساله ؛ ۱۳۸۴ - ۱۴۰۴ قرار بود به قدرت اول اقتصادی منطقه تبدیل شویم . قطعا در آنصورت ، ایران از در حال توسعه بودن به توسعه یافته تبدیل می شد. !لیکن نگارنده بر این باورم که بزرگترین مسئله مانع توسعه پایدار ، متوازن ،منطقی ایران ؛ مشکل فرهنگی ! در جامعه ما می باشد .متاسفانه منافع فردی بر منافع جمعی همواره ارجحیت دارد .خیلی ها فقط بفکر رفاه فردی و خانوادگی و ثروت اندوزی شخصی آنهم حبس و انباشت سرمایهای ملی به روش کنز هستند !!!متاسفانه برخی ها هنوز ایجاد و ثروتمند بودن را داشتن آپارتمانها ، خانه ها ، باغات ، ویلاها ،بطور کلی مستغلات و حساب های بانکی چاق انفرادی می بینند . نگرشی کاملا سنتی و مطرود ! در عصر انقلابهای چهارم و پنجم صنعتی !!!در صورتیکه در کشورهای توسعه یافته ، ثروتمند بودن به مفهوم ثروت جمعی و توانگری بالای اقتصاد ملی تعریف میشود ‌.آدمهایی که آموزش و پرورش درست یافته اند ،در کشورهای صنعتی ثروت را در مشارکت همگانی در تاسیس کارخانجات صنعتی ،مزارع دیجیتالی و بخش کشاورزی مکانیزه پر بازده ، داشتن شرکت های استارتاپ خدمات پشتیبان دانش محور ، ساختن جاده های ایمن ، فرودگاهها و اسکله های مدرن ، خطوط راه آهن و ساخت نیروگاههای تولید برق پاک و گسترش مساحت جنگل ها ،حفظ محیط زیست و اشتغال کامل جوانان و تولید ثروت جمعی و توزیع فرصت ها و درآمد عادلانه برای همگان میبینند .! آری مفهوم ثروتمند بودن در کشورهای متمدن با جهان سومی ها ،فاصله ایی از زمین تا ماه دارد ؟!✅ روی سخن با تصمیم سازان و تصمیم گیران و همه خردمندان است .تا زمانیکه فرهنگ و باورهای سنتی نسبت به مفهوم ثروت و توانگری ملی در ذهنیت جامعه عوض نشود ، دشمنان ناجوانمرد با سواستفاده از این نقائص فرهنگی، ریسک های گوناگون مانع توسعه را با ترفندهای شیطانی و مستمر به ایران تحمیل میکنند ‌. فرهنگ منحط رفاه طلبی و ثروتمندی فردی در جامعه جهان سومی باعث گردیده، میلیاردها دلار ثروت ملی در ویلا خوابگاههای سراسر کشور بر روی زمین هایی که روزی،از بهترین شالیکاری ها، مراتع ،مزارع، باغات آباد منطقه خاورمیانه بوده اند حتی ارتفاعات کوههایش هم بی نصیب نمانند. ثروتی چند هزار میلیارد دلاری که بجای حبس در ویلا خوابگاهها می توانست تبدیل به کارخانه های صنعتی ، مزارع مکانیزه، شرکت های انکوباتور شود و میلیونها شغل ، فرصت ازدواج ، خانه دار شدن جوانان و ... ایجاد کنند . اکنون تبدیل به اماکنی که فقط چند روز در سال استفاده میشوند تا هر از گاهی در آنها جوج بزنند .در آنسوی جامعه میلیونها جوان بیکار و کمبود کالاها وخدماتی که با ثروت ملی به وفور میشد تولید ،مصرف و صادرات گردند .!ریسک های فرهنگی که فرصت های ملی را بهدر میدهند...پنج شنبه : ۱۲/ ۶ / ۱۴۰۵✍ حمید رضا حاجی اشرفی