نامه عاشقانه بسیار خواندنی از زن جوانی که حدود صد سال پیش شوهرش جهت تحصیل به خارج رفته است.این نامه اکنون در "کتابخانه وزیری یزد"نگهداری می شود: بسم المعطّرٌ الحبیبتصدقت گردم،دردت به جانم،من که مُردم وُ زنده شدم تاکاغذتان برسد، این فراقِ لا کردار هم مصیبتی شده، زن جماعت راکارِ خانه وُ طبخ وُ رُفت و روب وُوردار و بگذار نکُشد،همین، بی‌همدمی و فراق می‌کُشد.مرقوم فرموده بودید به حبس گرفتار بودید، در دلمان انار پاره شد.پری‌دُخت تو را بمیرد کهمَردش اسیر امنیه‌ چی‌ها بوده و او بی‌خبر، در اتاق شانهٔ نقره به زلف می‌کشیده..!!!حیّ لایموت به سر شاهد است که حال و احوال دل ما هم کم از غرفهٔ حبس شما نبوده است.اوضاع مملکت خوب نیست؛کوچه به کوچه مشروطه‌ چیچنان نارنج‌ هایی چروک و ازشاخه جدا بر اشجار و الوار در شهر آویزانند وُ جواب آزادی خواهی، داغ و درفش است وُتبعید و چوب و فلک..!!!دلمان این روزها به همین شیشهٔ عطری خوش است که از فرنگ مرسول داشته‌ایدُشب به شببر گیس می‌مالیم...!!!سَیّد محمود جان،مادیان یاغی و طغیان‌گری شده‌ام که نه شلاقو توپ و تشر آقاجانمان راممان می‌کند و نه قند و نوازش بیگم باجیعرق همه را درآورده‌ام ورکاب نمی‌دهم، بماند که عرقخودم هم درآمده.می‌دانید سَیّدجان،زن جماعت بلوغاتی که شد، دلش باید به یک‌ جا قُرصباشد، صاحب داشته باشد،دلِ بی‌صاحاب، زود نخ‌کش می‌شود،چروک می‌شود،بوی نا می‌گیرد،بید می‌زند.دلْ ابریشم است.نه دست و دلم به دارچین‌نویسی روی حلوا و شُله‌زرد می‌رود،نه شوق وَسمه وُ سرخاب وُ سفیدآب داریم.دیروزِ روز بیگم باجی،ابروهایمان را گفت پاچهٔ بُز.حق هم دارد، وقتی که آنکه باید باشد و نیست، چه فرق دارد،پاچهٔ بُز بالای چشم‌مان باشد یا دُم موش و قیطانِ زر.به قول آقاجانمان؛دیده را فایده آن است که دلبر بیند.شما که نیستید وُ خمرهٔ سکنجبین قزوینی که باب میلتان بود بماند، در زیر زمین مطبخ و زهر ماری نشود کار خداست.چلّه‌ها بر او گذشته،بر دل ما نیز.عمرم روی عمرتان آقا سَیّد،به جدّتان که قصد جسارت و غُر زدن ندارمولی به واللّه بس است،به گمانم آنقدری که در فالکوتهٔ طب پاریس طبابت آموخته‌اید که بهعلاج بیماری فراق حاذق شدهباشید، بس کنید،به یزد مراجعت فرماییدوُ به داد دل ما برسید،تیمارش کنید وُ بعد دوباره برگردید.دلخوشکُنکِ ما همینمراسلات بود که مدّتی تأخیرافتاد وُ شیشهٔ عطری که رو بهاتمام است.زن را که می‌گویند ناقص‌العقل است،درست هم هست؛عقل داشتیمکه پیرهن‌تان را روی بالشنمی‌کشیدیم وُ گره از زلف واکنیم وُ بر آن بخُسبیم.شما که مَردید،شما که عقل‌تان اَتّم وُاَکمل است،شما که فرنگ دیده‌اید وُ درس طبابت خوانده‌اید،مرسوله مرقوم داریدو بفرمایید این ضعیفهٔ ناقص‌العقل چه کند...؟؟؟ تصدّقت پری‌ دُختبوسه به پیوست است.این متن رو که آدم میخونه فکر میکنه ی آدم که دکترای ادبیات فارسی داره نوشته درحالیکه تحصیلات این خانم طبق اسناد و مدارک شناسایی ششم اون زمان(مشروطه) بوده است.خیلی از داشته هامون رو از دست دادیم👆👆👍👍@bimepasargadmalek