غربت روایت فتح! شب گذشته، در یکی از تجمع‌های شبانه محدوده مرکزی شهر حاضر شدم. دیر رسیده بودم و فقط چ

غربت روایت فتح! شب گذشته، در یکی از تجمع‌های شبانه محدوده مرکزی شهر حاضر شدم. دیر رسیده بودم و فقط چند دقیقه از برنامه را گرفتم، اما همان کوتاه‌مدت کافی بود تا معلوم شود محور سخنرانی از ابتدا چگونه بوده. سخنران، جوانی شناخته‌شده در حوزه مشاوره دینی و خانواده بود، اما حرف‌هایش بیشتر شبیه گلایه‌های پرتنش و مقصرساز بود تا سخنی که در این شرایط بتواند به مردم آرامش و امید بدهد. با صدایی بلند و لحنی عصبی، از کوتاهی نظام در انتقام بعد از شهادت حاج‌قاسم، سید‌حسن و اسماعیل هنیه می‌گفت، از غیرممکن بودن سقوط اتفاقی بالگرد شهید رئیسی، از محاسبه دشمن برای شهادت رهبر شهید، از آماده نبودن جامعه برای ظهور به‌دلیل حفاظت نکردن از رهبری و عمل به منویاتش، و از کوچک بودن «ظرف وجودی» کسانی که دیگر به تجمعات نمی‌آیند؛ انگار که الماس‌های معنوی را گم کرده‌اند. در لابلای صحبت هم آنچنان از سفر به لبنان می گفت که گویی از مستشاران و نظامی و فرماندهان میدان است تا تحلیل‌هایش پذیرفتنی‌تر باشد. قصد داشتم تذکر محترمانه‌ای بدهم، اما دیدم چند خانم هم معترض‌اند و می‌خواهند بعد از مراسم با او حرف بزنند. فردی دیگر که بعداً فهمیدم نظامی است، از نحوه «خالی کردن دل مردم» گلایه داشت و وقتی فهمید سخنران، مشاور خانواده است، با تعجب پرسید: «چرا به جای این حرف‌ها، درباره تاب‌آوری خانواده، نقش زنان و راه‌های عبور از فشار اقتصادی صحبت نمی‌کند؟!» پیرمردی می‌گفت هر شب از ساعت ۸ تا پایان برنامه، فقط به عشق رسول خدا و اهل‌بیت علیهم‌السلام می‌آید و می‌ایستد تا مبادا این کشور به دست نااهلان بیوفتد؛ اما از سخنران ناراحت بود که چطور با بی‌تجربگی، با چنین قطعیتی از موضوعات پیچیده می‌گوید و حرف‌هایش با توصیه‌های رهبری همخوانی ندارد. با این حال، وسط مجلس چیزی نگفته تا احترام سخنران و برنامه حفظ شود. چند گروه دو‌ و چندنفره هم بودند که با یکدیگر نقدش را مرور می‌کردند.در راه خانه، سوال‌های زیادی در ذهنم چرخید... اگر بصیرت مردم تا این حد بالا رفته، چرا عده‌ای هنوز گمان می‌کنند هرچه بگویند، مردم می‌پذیرند؟ چرا با ناامید کردن مردم، خواسته یا ناخواسته به نفع دشمن کار می‌کنیم؟ چرا نیامدنِ مردم را به جای نگاه به خودمان، به کوچکی ظرف وجودی آنها نسبت می‌دهیم؟ مگر رهبر شهید نگفت امید سرمایه‌ست؟ و اگر کسی سال‌ها در مشاوره خانواده فعالیت کرده، آیا انتظار زیادی است که در این شرایط سخت، از تاب‌آوری، نقش زنان، و راه‌های عبور از بحران بگوید، نه از شبهات تکراری که بارها پاسخ داده شده‌اند؟ مردم امروز به اندازه کافی از برخی کانال‌ها و رسانه‌ها، خبرهای نادرست و بد می‌شنوند؛ از تهدید، شهادت، نفوذ، خیانت، کوتاهی فلان مسؤول دولتی یا نظامی ... چه کسی قرار است برایشان از امید بگوید؟ چرا روایت فتح و پیروزی برایشان گفته نمی‌شود؟ چرا از جوان‌های ایستاده، خانواده‌های مقاوم، پیشرفت‌های کشور و ظرفیت‌های عظیم این ملت حرف نمی‌زنیم؟دلم برای همان پیرمرد سوخت، برای آن خانم ناراضی، برای آن نظامی نگران، و برای همه کسانی که شاید نیامده‌اند اما الزاماً از اصل ماجرا فاصله نگرفته‌اند. مردم را نمی‌شود همیشه با ترس و سرزنش در میدان نگه داشت. اگر می‌خواهیم بمانند، باید برای ماندنشان امید، معنا و افق بسازیم. گاهی برای حفظ جبهه، لازم نیست بلندتر فریاد بزنیم؛ شاید لازم باشد آرام‌تر حرف بزنیم، بیشتر بشنویم، و پیش از قضاوت مردم، یک بار خودمان را قضاوت کنیم. مردم بیش از آنکه نیاز داشته باشند به آنها بگوییم «چرا نیامدید؟»، نیاز دارند کسی برایشان بگوید: هنوز می‌شود و باید ایستاد، هنوز می‌شود و باید امیدوار بود، هنوز می‌شود و باید پیروز شد... آنگاه که «غربت» از روایت فتح، زدوده شود.#ارسالی_سید_مهدی_رضویl👇بیا بیناشو l🆔 @binaasho