در انتهای کروموزوم‌های ما ساختارهای محافظی به نام «تلومر» قرار دارند کلاهک‌هایی از توالی‌های تکراری DNA که اجازه نمی‌دهند اطلاعات ژنتیکی هنگام تقسیم سلولی آسیب ببیند. تلومرها با افزایش سن به‌تدریج کوتاه می‌شوند، اما استرس مزمن می‌تواند این روند را از طریق افزایش التهاب، استرس اکسیداتیو و فعال‌ماندن طولانی‌مدت سامانه‌های هورمونی استرس سرعت ببخشد.@BiologyDrMoghaddam در یک پژوهش زنانی که استرس بیشتری داشتندتلومرهای کوتاه‌تر و فعالیت تلومراز پایین‌تری داشتند تفاوتی که در شدیدترین حالت، معادل دست‌کم یک دهه پیری سلولی بیشتر برآورد شد. بدن در برابر این فرایند آنزیمی به نام «تلومراز»داردکه می‌تواند به حفظ و در بعضی سلول‌ها به بازسازی بخش‌هایی از تلومر کمک کند. تمرین‌هایی مانند مدیتیشن، تنفس آرام و کاهش پایدار فشار روانی ممکن است با افزایش فعالیت تلومراز یا کاهش سرعت فرسایش تلومرها همراه باشندچون بدن را از حالت آماده‌باش دائمی خارج والتهاب و پاسخ فیزیولوژیک استرس را کاهش می‌دهند. شواهد نشان می‌دهند ایجاد آرامش به‌صورت منظم، می‌تواند یکی از مسیرهای حمایت از سلامت سلولی و کندترکردن فرسایش زیستی بدن باشد.