نقض ساختاری حقوق بشر و سکوت جامعه جهانی؛ دادخواهی در برابر تجاوز و جنایتدر جهانی که مدعی صلح، عدالت و حقوق بشر است، ملت‌ها بار دیگر شاهد تناقضی عمیق میان شعارها و عملکرد واقعی قدرت‌های جهانی هستند. تجاوزهای مکرر رژیم اشغالگر اسرائیل به سرزمین‌های اشغالی، قتل‌عام غیرنظامیان در غزه، و نابودی زیرساخت‌های حیاتی زندگی، تنها بخشی از کارنامه این رژیم در نقض صریح حقوق بین‌الملل است.در کنار آن، نقش مستقیم و غیرمستقیم ایالات متحده آمریکا در حمایت بی‌قید و شرط از این جنایات، و نیز دخالت‌ها و تجاوزات علنی آن علیه ایران ـ از جمله حملات سایبری، ترور دانشمندان، تهدید به اقدام نظامی، و اعمال تحریم‌های فراسرزمینی که عملاً حق حیات میلیون‌ها انسان را به خطر انداخته ـ نشان می‌دهد که قدرت‌های سلطه‌گر، خود را فراتر از هر قانون و قاعده‌ای می‌دانند.براساس اصول حقوق بین‌الملل، از جمله منشور سازمان ملل متحد، نقض حاکمیت ملی کشورها، اعمال زور، و مجازات دسته‌جمعی ملت‌ها (از طریق تحریم یا تهدید نظامی) از مصادیق آشکار نقض صلح و امنیت بین‌المللی است. با این حال، نهادهایی همچون شورای امنیت سازمان ملل، به‌جای ایستادگی در برابر این قانون‌شکنی‌ها، به ابزاری برای توجیه یا نادیده‌گرفتن تجاوز تبدیل شده‌اند؛ چرا که در قبضه دولت‌هایی هستند که خود ناقضان اصلی عدالت جهانی‌اند.سازمان ملل، اگر نتواند در برابر جنایات رژیم اسرائیل در غزه، تجاوزات مکرر به ایران، و نقض حقوق ملت‌های مظلوم موضعی منسجم، حقوق‌محور و عادلانه اتخاذ کند، دیگر نمی‌تواند مدعی بی‌طرفی یا عدالت باشد. این نهادها باید به یاد داشته باشند که عدالت، کالای انحصاری قدرت نیست، و تاریخ سکوت و سازش را فراموش نخواهد کرد.ما به‌عنوان بخشی از ملت‌های آزادی‌خواه، خواستار پایان دادن به تجاوز، ترور، تحریم و جنگ‌افروزی هستیم؛ خواستار بازخواست عاملان و حامیان جنایات جنگی و نیز ساختار جدیدی هستیم که عدالت را نه براساس قدرت، بلکه بر پایه انسانیت و حقوق جهانی تأمین کند.خون بی‌گناهان، چه در غزه، چه در تهران، دیر یا زود از وجدان جهان پاسخ خواهد خواست.محمد پاپری زارعییک محیطبان@birds_of_bushehr