سوگواره‌ای برای شهیدان بی‌سنگرِ طبیعتای جان‌فشانان بی‌ادعادر هنگامه‌ی فراموشیِ زمین،شما ایستادید...س

سوگواره‌ای برای شهیدان بی‌سنگرِ طبیعتای جان‌فشانان بی‌ادعادر هنگامه‌ی فراموشیِ زمین،شما ایستادید...سینه‌تان را سپر کردید برای درخت،برای پرنده،برای زیستن...کسی صدای شلیک را نشنید،اما خاک شنید،آسمان دید،و رودخانه‌ها با اشک، پیکرهای بی‌گناهتان را بدرقه کردند...شما، نه در آرزوی نشان و مدال،که تنها با دلی سبز،و عشقی عمیق به سرزمین،دل به خطر سپردید،تا شکارچی نداند بی‌قانونی آزاد نیستو درخت، با صدای ارّه، نلرزد...کدام واژه، شجاعت شما را توصیف می‌کند؟کدام شعر، وسعت غیرتتان را در دل کوهستان می‌گنجاند؟شما مرزبانان طبیعت بودید،بی‌آن‌که مرزی میان جان خود و جانِ آهو بکشید...در دل شب،در سکوت کوه،در گرگ‌ومیش دشت،آخرین نگاهتان،در چشمان آسمان حک شد...ای شهیدان سبزپوشخونتان، ریشه‌های این سرزمین را محکم‌تر کردنامتان، درختی شد تنومندکه هر سال در جان خاک می‌روید...به احترام‌تان،می‌ایستیمدست بر سینهو با اشک و افتخار،سوگند می‌خوریم که راهتان را فراموش نخواهیم کرد...به یاد تمام محیط‌بانان شهید سازمان محیط زیستبا احترام و دلی سوگوارمحمد پاپری زارعی