خوابهای طلایی،دوباره خوابی شیرین دیدم، خواب خانه‌ای.آب زلال از چشمه‌ای جاری میان حیاط آن می‌گذشت که تصویر مبهم و رنگارنگ گل‌های کنار آن چشمها را نوازش می‌کرد.دلیل کابوس‌های بی‌پایانم را می‌دانم، اما دشوار است فهم این روزنه نور میان هجوم انبوه شبانه رویاهای ترسناک.شاید... چون جایی دور دست در ژرفای روان خسته و دل غمگینم امید و آرزو دارند برای فرزندشان رویا ترانه می‌خوانند.همسایه ها در خوابم بی‌اندازه خوب و مهربان بودند و من نیز ناچار دل و پابسته مهر آنان جز  نیکی نمی‌دیدم و نمی‌شنیدم.ایرج نوروزی.T.me/bishuoori