برکه‌ای بودم آرام و زلالکه هر شب آسمان و ماه و ستارگانش،در آغوشم،آرام می گرفتبهار بود و، نسیمی که بر جای جای اندامم بوسه میزد،و،از پر پرِ شکوفه های عطر آگینش،پیراهنی از شرم،بر من می پوشاند،دلم پنجره‌های زیادی داشت،و همه، رو به مهتاب، باز!و،یک شب،تو را دیدم که آمدی،از سرازیریِ مهتاب،با نجوایی عاشقانه،و،تمنایِ خواستن و ماندن،درست مثل یک معجزه!و،دوران عاشقی من آغاز شد،و،دل بستم به مسیری که هر شب تو را به من می رساند،به خیالم، که سهم من خواهی شد،دلم هنوز باورش نیست، که نخواسته ای!که نیستی!و،من، هنوز پنجره‌هایم را،به هوای صدای قدم هایت نبسته‌ام!!!@Bist_Mag