تو را سریست که با ما فرو نمی‌آیدمرا دلی که صبوری از او نمی‌آیدکدام دیده به روی تو باز شد همه عمرکه آ

تو را سریست که با ما فرو نمی‌آیدمرا دلی که صبوری از او نمی‌آیدکدام دیده به روی تو باز شد همه عمرکه آب دیده به رویش فرو نمی‌آیدجز این قدر نتوان گفت بر جمال تو عیبکه مهربانی از آن طبع و خو نمی‌آیدچه جور کز خم چوگان زلف مشکینتبر اوفتاده‌ی مسکین چو گو نمی‌آیدگر از حدیث تو کوته کنم زبان امیدکه هیچ حاصل از این گفتگو نمی‌آیدگمان برند که در عودسوز سینه‌ی منبمرد آتش معنی که بو نمی‌آیدچه عاشق‌است که فریاد دردناکش نیستچه مجلس‌است کز او های‌وهو نمی‌آیدبه شیر بود مگر شور عشق #سعدی راکه پیر گشت و تغیّر در او نمی‌آید@Bitabi