تنها در بی‌چراغی شب‌ها می‌رفتمدست‌هایم از یاد مشعل‌ها تهی شده بودهمه‌ی ستاره‌هایم به تاریکی رفته بود

تنها در بی‌چراغی شب‌ها می‌رفتمدست‌هایم از یاد مشعل‌ها تهی شده بودهمه‌ی ستاره‌هایم به تاریکی رفته بودمشتِ من ساقه‌ی خشک تپش ها را می‌فشردلحظه‌ام از طنین ریزش پیوندها پر بودتنها می‌رفتم، می‌شنوی؟ تنهامن از شادابی باغ زمرد کودکی به‌راه افتاده بودمآیینه‌ها انتظار تصویرم را می‌کشیدنددرها عبور غمناک مرا می‌جستندو من می‌رفتم، می‌رفتم تا در پایان خودم فرواُفتمناگهان، تو از بیراهه‌ی لحظه‌ها، میان دو تاریکی، به من پیوستیصدای نفس‌هایم با طرح دوزخی اندامت در آمیخت:_همه‌ی تپش‌هایم از آن تو باد، چهره‌ی به شب پیوسته! همه‌ی تپش‌هایممن از برگ‌ریز سرد ستاره‌ها گذشته‌امتا در خط‌های عصیانی پیکرت شعله‌ی گمشده را بربایمدستم را به سراسر شب کشیدمزمزمه‌ی نیایش در بیداری انگشتانم تراویدخوشه فضا را فشردمقطره‌های ستاره در تاریکی درونم درخشیدو سرانجامدر آهنگ مه‌آلود نیایش ترا گم کردممیان ما سرگردانی بیابان‌هاستبی‌چراغی شب‌ها، بستر خاکی غربت‌ها، فراموشی آتش‌هاستمیان ما هزار و یک شب جست‌وجوهاست.#سهراب_سپهری@Bitabi