سخنرانی احمد شاملو در سال ۱۳۵۵ در آمریکا، زمانی که ساواک اجازه هیج گونه فعالیتی را به وی نداد، و به اجبار، ایران را ترک کرد:من کشوری را ترک گفته‌ام که بر آن مُشتی گردنه‌گیر مسلح حکومت می‌کنند؛ کسانی از شریف‌ترین مردمِ را شبانه در سیاهچال‌های قرون وسطایی زیر شکنجه به قتل می‌رسانند و جنازه‌هایشان را از داخل هلیکوپترهای نظامی به اعماق نمک‌زارهای جنوب تهران پرتاب می‌کنند؛ و آفتاب سوزان آن، کم‌وبیش هر بامداد، بر جنازه‌های خون‌آلود جوانانی بوسه می‌زند که لحظاتی پیش در برابر جوخه‌ی اعدام آخرین سرود سربلندی‌شان را خوانده‌اند: سوگواران دراز گیسو۰۰ بر دو جانب رود۰۰یادآورد کدام خاطره را۰۰با قصیده‌ی نفسگیر غوکان۰۰ تعزیتی می‌کنند۰۰به هنگامی‌که هر سپیده۰۰به صدای هم‌آواز دوازده گلوله۰۰سوراخ می‌شود؟من کشوری را ترک گفته‌ام که رژیم آن، خفقان عمومی و امحاء فرهنگ و هنر و تصفیه‌ی آزادی‌خواهان را اساسی‌ترین صنعت کشورداری می‌شناسد۰👉🏻 @bizimdil 💫💫💫