یه سری چیزا رو همون موقع که اتفاق میوفتن نمیفهمی.میگذره، فاصله می‌افته، ذهنت آروم‌تر میشه، بعد یهو ی

یه سری چیزا رو همون موقع که اتفاق میوفتن نمیفهمی.میگذره، فاصله می‌افته، ذهنت آروم‌تر میشه، بعد یهو یه حرف، یه رفتار یا حتی یه خاطره، باعث میشه همه‌چیز رو جور دیگه‌ای ببینی.میفهمی چرا فلان روز اون‌طوری رفتار کرد، چرا بعضی حرف‌هاش با رفتارش نمیخوند، چرا هر بار یه چیزی تهِ دلت سنگین میشد و خودت نادیدش میگرفتی.بدتر از همه اینه که وقتی حقیقت رو میفهمی، دیگه نمیتونی برگردی به همون آدمی که قبل از فهمیدنش بودی.نه میتونی گذشته رو عوض کنی، نه میتونی اون اعتمادی رو که داشتی پس بگیری.بعضی چیزها رو دیر میفهمیم؛ درست وقتی که دیگه فقط میتونیم با فهمیدنشون زندگی کنیم.