از دی ۱۴۰۴ تا الان،انگار یه عمر گذشته…از خیابون‌های پر از ترس و امید،تا شب‌های جنگ و خبرهایی که قلب آدمو خالی می‌کرد.و حالا جنگ هم تموم شده،ولی انگار هیچ‌چیز واقعاً تموم نشده.همه‌چیز مونده وسطِ یه سکوتِ سنگین،وسطِ این بلاتکلیفیِ خسته‌کننده.هرکسی یه گوشه فقط داره سعی می‌کنه دووم بیاره،با هزار تا فکر، هزار تا ترس از فردایی که معلوم نیست چه شکلیه.