محبوب‌جانم؛مرحمت کنید قبل از رسیدن خزان آدرسی برایم بفرستید که خیالتان را برایتان پست کنم و شما را ب

محبوب‌جانم؛مرحمت کنید قبل از رسیدن خزان آدرسی برایم بفرستید که خیالتان را برایتان پست کنم و شما را به خودتان بسپارم که مرا دیگر توان این خاطرخواهی نمانده است. تصمیم دارم قبل از آمدن پاییز یادِ شما را ترک بگویم. اعتیاد به خیالِ شما مرا از زندگانی انداخته است. نه صبح دارم نه شب‌.نه آمد و رفت فصل‌ها حالم را بهتر می‌کند. به شما دچارم و چون شما را ندارم از خودم، از زندگی، از خیال، از خاطره از هرچیزی که فکر کنید بیزارم. دوست‌دارم دست بیندازم درون سینه‌ام و قلبی را که برای شما می‌تپد از جایش دربیاورم بدهم سگ بخورد. خسته شده‌ام از این چشم به راهی، از این خیال‌های بی سر و ته، از این خاطرخواهی بی سرانجام. خواب‌هایم عطر شما را دارد، خانه هم.شما همیشه و هرجا هستید و وجود ندارید. صبح‌ها چشم‌های به خواب نرفته‌ام را به در می‌دوزم که باز شود، شما در درگاه حاضر شوید، من از شوق آمدنتان بمیرم. اما نه شما می‌آیید نه در باز می‌شود نه من میمیرم. ظهرها به پنجره زل میزنم که پرده تکانی بخورد من سراسیمه به پشت پنجره بیایم ببینم شما از انتهای کوچه در حال آمدنید خودم را به کوچه برسانم گرد پای شما را به دیده بکشم. اما آنقدر شما نیامدید که کوچه را برداشته‌اند و جایش خیابان زده‌اند شلوغ شده است و پر رفت‌وآمد آنقدر که اگر بیایید هم صدای پایتان به گوش نمی‌رسد. عصرها دربِ خانه را باز می‌گذارم و توی گرامافون همان قطعه موسیقی مورد علاقه‌ی شما را پخش می‌کنم که به گوشتان برسد تا به یاد بیاورید که از یادم نرفته‌اید، بلکه عزم آمدن کنید. اما باد به گوشم رسانده که سلیقه‌ی شما خیلی وقت است که عوض شده و نه این ترانه را می‌پسندید نه مرا که در یاد شما بوی نا گرفته‌ام. و امان از شب‌ها محبوب‌جانم؛ آنقدر از این شانه به آن شانه می‌غلتم که تمام تنم از دوری شما درد می‌کند. در خودم مچاله می‌شوم آنهم وقتی از خیالِ روی شما نئشه‌ام اما خماری در رگ و پِیَم جولان می‌دهد. گلایه نکنید و دل‌شکسته نشوید از اینکه قصد دارم یاد و خاطر شما را از خاطر ببرم. حالا که تابستان است، خبری از باد و باران و جغد و عطر نارنج و نارنگی نیست وضع من اینگونه است. وای بر من و حالِ من آن زمان که خزان بیاید. باد هم‌نشین درب و پنجره شود، باران از سقف خانه بر تخت‌خواب بچکد، کلاغ‌ها و جغدها مهمان شب شوند، انار و پرتقال‌ها از راه برسند عطرشان را در سیطره‌ی شهر بگسترانند، بیچاره می‌شوم. و درد آنجاست که دلتنگی نفس آدم را می‌برد اما جانِ آدمی را نمی‌گیرد. من هزار بار از دلتنگی شما در این زندگی مرده‌ام و باز زنده‌ام. و اکنون تاب و توانی برای ادامه‌ی این عاشقی ندارم، برای زندگی هم. پس با خودم عهد کرده‌ام یاد شما را ترک کنم و خیالتان را به سوی خودتان روانه دارم قبل از اینکه پاییز برسد و حال عاشق دور از محبوب را از بیخ و بُن خزان کند.#مهلا_بستگان 📻@blue_coldroom