fariborz arbabi:ساعت 5:40 صبح، در جائی که نمی دانیم کجاست، از ماشین پیاده می شویم. در رو به رو، چادر

fariborz arbabi:ساعت 5:40 صبح، در جائی که نمی دانیم کجاست، از ماشین پیاده می شویم. در رو به رو، چادرِ استوانه ئی عظیمِ "عشایری" برپاست و "سگ" ها گلو پاره می کنند برای "فروغ" و من. آمده ایم که به "سولطان ساوالان" برویم از جبهۀ جنوبِ شرقی، که راه اش از روستایِ "آلوارس" می گذرد در غربِ "سرعین". دیروز ساعت 9:20 صبح از "تهران" راه افتادیم و پا از پدال گاز برنداشتم مگر در پمپ بنزین ی در "زنجان"، و یک کلّه راندم تا رسیدیم به "سرعین" در ساعت 5:30 عصر. 9 شب رفتیم به رختخواب و خواب به چشم هیچ یک مان نیامد. سهِ صبح، پیش از آن که ساعت زنگ بزند دگمه اش را زدم و برخاستیم و هرچه لازم بود را جمع و جور کردیم و راه افتادیم و اینک در ارتفاع 3453 متر آماده ایم که کار را آغاز کنیم. راه می افتیم دوش به دوشِ هم. "پرشیا" ی سپید رنگ ی از پشتِ سر می آید و بالا می رود از سربالائی بسیار تند و ناهمواری که ماشین ما کم آورده بود در بالار فتن، و پُرگاز می رود و دور می شود. پلاک 91 بود و لابد آشناست به منطقه. بیست دقیقه زمان می برد تا به انتهای سربالائی برسیم و "پرشیا" را می بینیم که در سبزه زاری پارک کرده و زن و مردی در تکاپوی جمع کردن کوله پشتی هستند. "تُرکی" حرف می زنند به لهجۀ آشنایِ "اردبیلی"، و پیر سال به نظر می آیند از جائی که ما می بینیم. راه می افتند پیش از آن که ما برسیم و تند و فرز از شیب ی بالا می روند و دور می شوند. نخستین بار است که به "سبلان" می آئیم از این جبهه و هیچ آشنائیِ پیشین نداریم با جزئیاتِ مسیر. "تِرَک" ی یافته ام از "اینترنت" و راه انداخته ام در "کامپیوتر" به کمک نرم افزارِ gpx player و اعتماد دارم به درستیِ "ترک" و اینک با وجود این دو همشهری که پیش هم افتاده اند با اطمینان به نفس ی مشهود، خیال مان از هر جهت راحت است که گم نخواهیم کرد سمت و سویِ حرکت به سوی قله را. می رویم و ساعت 6:55 از کنارِ خرسنگ ی می گذریم که تابلو سفید رنگ ی ست بر فرازِ آن و از فاصله ئی که داریم، نمی توانیم نوشته روی لوحِ سپیدش را بخوانیم. ارتفاع 3804 متر شده است. "فروغ" آهنگِ گام ها را تند می کند، من اما تعجیل ی ندارم و برعکس، مایلم که با سرعت کم تر ی گام بردارم در شیبِ تندی که در پیش داریم و در همۀ گزارش ها در بارۀ جبهۀ جنوبشرقی "سبلان" هم خوانده ام. به تابلوِ 4000 متر می رسم در ساعت 7:33 صبح و "جی پی اس" من 3983 متر را نشان می دهد. زن و مردِ همشهری دور شده اند و "فروغ" در فاصله ئی ست میانِ آن ها و من، قریب به 50 متر بالاتر. ابتدایِ مسیر سبزه زاری بود و در کمی بالاتر "شن اسکی" شد و گام برداشتن را سخت کرد، که ادامه دارد هنوز. بالاتر می روم و به تابلو 4100 متر می رسم در ساعت 9:07 صبح. بادِ سرد ی در گرفته است که سرعت اش به 30 کیلومتر می رسد و خلل می رساند به گام برداشتن و نفس گرفتن. "فروغ" فاصلۀ بیشتری گرفته است و کم کم دارد مرا نگران می کند. راهمنایش آن زوج همشهری ست که در پیشاپیش اند و اگر به خطا بروند، او را نیز خواهند برد و بلکه طوری بروند که از چشم بیفتند و آن بشود که نباید. از طرف دیگر، تازه یک سوم راه را آمده ایم و هنوز 800 متر ارتفاع کم داریم از قله و با این سرعت، بسیار احتمال دارد که در جائی کم بیاورد و هر دو دچار مخمصه بشویم. می کوشم که تند کنم آهنگ گام ها را و بکاهم از فاصله ئی که افتاده است بین ما زن و شوی. نمی شود. نفس ام تنگ می شود و ضربان قلب بالا می رود. روی بلندائی می رسم و می مانم که نفس تازه کنم. می بینم که "فروغ" هم در 60- 50 متر بالاتر ایستاده و روی به من دارد. باتوم را بلند می کنم و با حرکات دست پیغام می دهم که بماند تا من برسم. می ماند و می رسم. می نشینم و استراحتکی می کنم و برمی خیزم و پیش می افتم و دیگر جدا نمی شویم از همدیگر. بالا و بالا تر می رویم به همین منوال، و نزدیک و نزدیک تر می شویم به زوجِ پیرسالِ همشهری، که بوضوح انرژی از دست داده اند و در فواصلِ کوتاه، می مانند که نفس تازه کنند. می رسیم به آن ها و باهم ادامه می دهیم به راه. گاه آن ها پیش می افتد و گاه ما. به نظرم می رسد که خیلی هم آشنا نیستند با مسیر. نه که غریبه باشند بِالکُلّ، شاید این دومین بارشان است که آمده اند از این مسیر و خوب وارد نیستند به جزئیاتِ کار. در جائی، آن ها به چپ می روند و من به راست. کمی که رفتیم وضع را بسیار خطرناک می بینم. می گویم:- این راه به قتلگاه می رود. برگردیم."فروغ" می گوید:- یعنی اینهمه راه برگردیم؟- اشتباه کرده ام در انتخاب جهت، و اشتباه تر است اصرار بر ادامۀ راه و بلکه به فاجعه ئی هم ختم شود.