تعظیم اش کردم و گفتم:- کارِ من با تو تمام شد. خداحافظ برای همیشه.قطره اشک ی بر چشمانم نشست و دیگر هی

تعظیم اش کردم و گفتم:- کارِ من با تو تمام شد. خداحافظ برای همیشه.قطره اشک ی بر چشمانم نشست و دیگر هیچ. خودم را راضی کرده بودم در طولِ راه که دیگر بس است برای من کوشیدن در این حد و اندازه. "ساوالان" اما جای دیگری دارد در قلبِ من. حس دیگری دارم نسبت به او. برای بسیاری یک قلۀ زیباست با دریاچه ئی قشنگ در بلند ترین نقطه اش. برای من اما، "سولطان ساوالان" است. ورای همۀ کوه ها و قله های دیگر. حسِ تعلق ی دارم به آن آن که به هیچ کوه و قله ئی ندارم. بلکه از "خاک" باشد که از یک "خاک" ایم. گفته اند:- تورپاخ، تورپاغا چَکَر(خاک به خاک می کشد)کار فرود به آخر می رسد با توقف هائی کوتاه، و ساعت 4:05 بعد از ظهر به جای پارک ماشین می رسیم. روی می گیرم به سمتِ قله:- امسال هم میسر شد که بیائیم و بکوشیم و بالا برویم از سنگ ها و صخره هایت و چشم مان بیفتد به آبیِ بی مانندِ آب ات. خواهیم آمد باز در هر تابستانِ بعد از این. تا کی زمان حداحافظیِ همیشگی از تو هم سر برسد.11.8 کیلومتر کل مسافت ی ست که پیموده ایم و همۀ ارتفاع ی که گرفته ایم 1357 متر در صعود و فرود.شب، جشن خواهم گرفت دیدارِ مجدد "ساوالان" را در 74 سالگی، با عرق سگی ئی که آورده ام از "تهران"........................چهارشنبه: 05/05/28