به عقب برمی گردیم و با کمی زحمت ارتفاع کم می کنیم و به مسیر اصلی می رسیم روی به بالا می گذاریم و می دانیم که از حاشیۀ دیوارۀ سنگیِ بالادست باید به چپ برویم. می رسیم به دیوارۀ سنگی و به چپ می پیچیم و در کمی بالاتر به زوجِ همشهری می رسیم که مانده اند به نفس گیری. مرد می گوید:- چرا از آن سمت رفتید؟- اشتباه کردم. فکرکردم راحت تر دوُر خواهد زد آن دیوارۀ بالابلند را.- باز خوب شد که زود فهمیدی.- بله! شانس آوردیم که دیر نشده برگشتیم.سه- چهار نفرِ دیگر رسیده اند از پائین دست و مانده اند به استراحت. با هم راه می افتیم و ما در جلوِ صف. گام به گام افزوده می شود بر ارتفاع ی که گرفته ایم و اندک اندک فاصله می افتد بین ما و آن ها که از پشتِ سر می آیند. لابد گروه 4-3 نفره نیز بی جهت تند آمده اند و دارند تقاص بی تدبیری شان را پس می دهند. ساعت 11:05 می شود و پس از ساعت ها کوشش و تلاش، روی یالِ شرقیِ "سبلان" قرار می گیریم در ارتفاع 4569 متر. از این جا به بعد نیاز به هیچ راهنما و "ترک" ی نداریم که خود بارها از جبهۀ شرقی بالا آمده و پائین رفته ایم. خود را به خرسنگِ آشنائی می رسانیم و برزمین می نشینیم و پشت می دهیم به سنگ، که آفتاب پنجۀ پُر حرارت اش را بر آن کشیده است و گرمایِ مطبوع ی دارد. وقت است که "ایشلی فطیر" و "شیرکاکائو"ی همیشگی را بخوریم که هیچ نخورده ایم از شامِ دیشب به بعد، جز"شیر موز"ِ کوچک ی که در "سرعین" خریدیم از مغازه ئی در صبحِ خیلی زود.تا ما صبحانه مان را بخوریم و بر خیزیم به ادمۀ راه، گروه سه- چهار نفره می رسند و ولو می شوند بر زمین، در تقاطع یال های شرقی و جنوبشرقی "سبلان". از زوجِ همشهری مان خبری نیست و امیدواریم که مشکل ی پیش نیامده باشد برای شان.روی می گذاریم به سمتِ غرب. "سنگِ محراب" را می بینیم در بالادست و دل مان پَر می کشد به آن سمت و سوی. می دانیم اما که قریب به 200 متر ارتفاع کم داریم از آن سنگ- دیوارۀ بلند آوازۀ محبوب، و نباید آهنگ و ریتمِ حرکت مان را درهم بریزیم. می رویم با همان منوال که از حدود 4200 متر در پیش گرفته ام. آهسته و بی شتاب، با توقف های متعدد و کوتاه. به "سنگِ محراب" می رسیم در ساعت 12:15 ظهر و در ارتفاع 4734 متر:- سلام بر سنگ!عکسِ یادگاری را می گذاریم برای وقت فرود و "فروغ" خیز برمی دارد به سمتِ قله، و من که می رسم در ساعت12:25 ظهر، او دقایق ی ست که رسیده است و منتظرِ من است در حاشیۀ دریاچۀ روی قله. نمی دانم بر او چه گذشته است درآن لحظه که چشم اش افتاده بود به دریاچۀ محسور در میانِ صخره ها. من تا چشم ام افتاد به آب، با آن رنگِ آبیِ مایل به سرمه ئی، اشک از دو چشم ام جوشید و هیچ نکوشیدم که مانع شوم. شرم ندارد گریستن از سَرِ شوق.به "فروغ" می پیوندم و عکس ی می گیریم که بماند به یادگار، و بلافاصله پای می گذاریم به فرود. دوُر و بَرِ دریاچه شلوغ است و مردی ست در آن میان که عربده می کشد و صدایِ موسیقی هم هست، که کوبشِ ضرب اش صخره های اطراف دریاچه را می لرزاند. آن ها کوهنوردند اگر، ما چیستیم پس!می رویم و به "سنگ محراب" می رسیم و عکس ی می گیریم و ادامه می دهیم به فرود. در کمی پائین تر، زن و مردِ همشهری را می بینیم که روی به بالا می آیند. چنان بی حال و مضمهل، که هر آن ضعف مستولی شود و به زانو بیفتند. زبان شان نمی چرخد حتی به سلام و علیک ی مختصر و ما را به سختی به یاد می آورند. می گذریم و راه مان را در پیش می گیریم. به تقاطع یال های شرق و جنوبشرق می رسم و پای می گذاریم در پاکوب ی که بالا آمده ایم از آن. باد دیوانه وار می وزد و سرعت است به چهل کیلومتر هم رسیده است. یادِ مرد ی می افتم که فرود می آمد از قله و در همین نقطه به هم رسیده بودیم. از بالا به ما نگاه کرد و گفت:- چند بار به "ساوالان" آمده اید؟گفتم: بسیار. گفت: این دومین بارِ من است. بار اول از "شابیل" آمده بودم. بس است دیگر برای من. خداحافظی کردم از "ساوالان" و نخواهم آمد دیگر. خدائی ش جان کَندن است به "ساوالان" آمدن در این سن و سال. شما بس تان نیست؟ نمی خواهید خداحافظی کنید؟"فروغ" ساکت بود و گوش می کرد. گفتم:- نه! بس مان نیست. مانده است هنوز به خداحافظی از "ساوالان". وقتی می توانیم، جان داریم که بیائیم، چرا نیائیم. سر تکان داد و رفت روی به پائین. و من فکر کردم:- از "دماوند" خداحافظی کرده ام در آخرین بار که رفته بودم در 1398. در "بارگاه" نمی توانستم بمانم برای شب مانی. بی توجه و بی ملاحظه بودند آن ها که دیر می رسیدند یا خواب شان نمی برد در "بارگاه". سال های آخر یکضرب بود صعود و فرودم. 18-17 ساعت کوشیدنِ مداوم در بلند ترین کوه میهنِ گرامی. دیدم که عجیب پرفشار شده است کار برای من و ادامه اش آسیب رسان خواهد بود و بلکه از پا هم بیندازد و کوه رفتن هم به آرزوئی مبدل گردد. به "گوسفند سرا" که رسیدم ساعت 6:10 عصر بود. روی کردم به "دماوند".