«فلسفه‌ی سس»سس، اعتراف انسان به تحمل‌ناپذیری واقعیت است. هیچ‌کس روی غذای کامل سس نمی‌ریزد. سس زمانی وارد صحنه می‌شود که چیزی کم باشد. گوشت زیادی خشک است. سیب‌زمینی زیادی بی‌مزه است. سالاد زیادی شبیه علف است. و سس می‌آید تا حقیقت را پنهان کند.جالب اینجاست که انسان‌ها دقیقاً همین کار را با زندگی‌شان می‌کنند. هیچ‌کس زندگی را همان‌طور که هست تحمل نمی‌کند. یکی روی آن پول می‌ریزد. یکی شهرت. یکی مذهب. یکی عشق. یکی ایدئولوژی. همه مشغول سس زدن به واقعیت‌اند. واقعیت به تنهایی قابل خوردن نیست. به همین دلیل فیلسوفان خطرناک‌اند. فیلسوف واقعی کسی است که سس را کنار می‌زند و می‌گوید: «ببین اصلاً داری چه چیزی می‌خوری.» و به همین دلیل مردم معمولاً از او خوششان نمی‌آید.بهترین سس‌ها آن‌هایی هستند که وجودشان دیده نمی‌شود. نه چون کم‌اند، بلکه چون چنان با غذا آمیخته‌اند که دیگر نمی‌توان مرزی میان آن‌ها کشید. سسِ بد فریاد می‌زند: «من اینجا هستم». سسِ خوب کاری می‌کند که خیال کنی غذا از اول همین‌قدر خوشمزه بوده است. موفقیت واقعی سس، ناپدید شدن است. دقیقاً مثل ایدئولوژی. دقیقاً مثل فرهنگ. دقیقاً مثل اخلاق.هیچ‌کس صبح از خواب بیدار نمی‌شود و نمی‌گوید: «امروز می‌خواهم تحت تأثیر پیش‌فرض‌های فرهنگی‌ام زندگی کنم». او فقط زندگی می‌کند. همان‌طور که غذا را می‌خورد. بی‌آنکه متوجه باشد بیشتر چیزی که حس می‌کند، خود غذا نیست. سس است.به همین دلیل انسان‌ها این‌قدر درباره حقیقت حرف می‌زنند. آن‌ها دنبال حقیقت نیستند. دنبال سسی هستند که مجبور نباشند آن را سس بنامند. سسِ نهایی. سسِ مطلق. چیزی که بتوانند روی همه چیز بریزند و بعد ادعا کنند طعم اصلی جهان را پیدا کرده‌اند. دین‌ها همین را وعده می‌دهند. فلسفه‌ها همین را وعده می‌دهند. انقلاب‌ها همین را وعده می‌دهند. حتی علم، در جاه‌طلبانه‌ترین رؤیاهایش، گاهی وسوسه می‌شود همین وعده را بدهد.از کتاب «فلسفه‌ی سوراخ و سایر مصیبت‌ها» به قلم نولان