«فلسفه‌ی جیب»جیب، احتمالاً مهم‌ترین عضو بدن انسان است؛ عضوی که بیرون از بدن قرار گرفته. شاید اگر جیب نبود، تمدن هم نابود می‌شد. انسان می‌توانست فکر کند، عاشق شود، بجنگد و شعر بگوید، اما نمی‌توانست پول خردش را نگه دارد. و تمدنی که نتواند پول خردش را نگه دارد، دیر یا زود فرو می‌پاشد.جیب، تکه‌ای تاریکی است که انسان به لباسش دوخته. یک غار شخصی که در اختیار ماست. یک سوراخ قابل حمل. شاید به همین دلیل است که آدم‌ها ناخودآگاه دستشان را داخل جیب می‌برند؛ انگار می‌خواهند مطمئن شوند هنوز بخشی از جهان را در اختیار دارند.محتویات جیب، بی‌رحمانه‌ترین زندگینامه‌ی هر انسان است. فیلسوفی را تصور کنید که درباره‌ی معنای هستی سخنرانی می‌کند. کافی است جیبش را خالی کنید: دو قبض پرداخت‌نشده، یک دستمال مچاله، سه سکه، و فهرست خرید تخم‌مرغ.تمدن بر همین تناقض بنا شده است. شاید به همین دلیل است که جیب از کتابخانه مهم‌تر است. کتابخانه می‌گوید انسان به چه چیزهایی فکر می‌کند؛ اما جیب نشان می‌دهد واقعاً با چه چیزهایی درگیر است. اگر می‌خواهی یک نفر را بشناسی، به سخنرانی‌هایش گوش نده. جیبش را خالی کن. آدم‌ها در جیبشان صادق‌تر از زبانشان هستند.جیب آن‌قدر ارزشمند بود که برای مدتی طولانی از نیمی از انسان‌ها دریغ شد. قرن‌ها لباس زنان بدون جیب دوخته می‌شد؛ گویی جامعه با اطمینان کامل تصمیم گرفته بود که آن‌ها چیزی برای مالکیت ندارند یا اگر دارند، بهتر است جای دیگری نگهش دارند.حتی مرگ را هم می‌توان از روی جیب فهمید. مرده‌ها هیچ جیبی لازم ندارند. به همین خاطر است که کفن جیب ندارد. این احتمالاً تلخ‌ترین فکت اقتصادی تاریخ است: تمام عمر را صرف پر کردن چیزی می‌کنی که در پایان، اجازه نداری با خودت ببری.از کتاب «فلسفه‌ی سوراخ و سایر مصیبت‌ها» به قلم نولان