📗حکایتی آموزنده از بهلول دانا روزی بهلول در بازار نشسته بود و با دقت به رفت و آمد مردم نگاه می‌کرد. جمعی از بازاریان که از نزاع و درگیری لفظی خسته بودند، به او رو کردند و گفتند: «ای بهلول، تو که دانایی، راهی بنما که چگونه می‌توانیم از این غوغای بیهوده در امان بمانیم و به آرامش درونی دست یابیم؟»بهلول به یکی از آن‌ها که جامه‌ای فاخر پوشیده بود، نگریست و پرسید: «اگر این جامه‌ی تو پاره شود، چه می‌کنی؟»مرد گفت: «آن را وصله می‌زنم یا اگر ممکن نباشد، جامه دیگری می‌پوشم.»بهلول پرسید: «و اگر دلت اندوهگین شود، چه؟»مرد پاسخی نداشت.سپس به مردی دیگر که مشغول جمع‌آوری اندک دارایی خود بود، اشاره کرد و گفت: «این مرد کیسه‌ی پولش را به چه قیمتی نگه می‌دارد؟»گفتند: «به هر قیمتی، ای بهلول!»بهلول آهی کشید و گفت: «شما برای حفظ متاع فانی دنیا، جان و دل خود را در معرض خطر قرار می‌دهید، اما برای حفظ گوهر وجودتان، هیچ تلاشی نمی‌کنید. این همان نادانی است که شما از آن در امان نیستید.»مردم با تعجب پرسیدند: «پس راه چیست، ای بهلول؟»بهلول گفت: «راه، در نگاه است. وقتی به دنیا و آنچه در آن است، از دریچه‌ی فنا و زوال بنگرید، دیگر دلبستگی‌های پوچ، شما را آزار نخواهد داد. بدانید که همه‌ی این رفت و آمدها، همه‌ی این خرید و فروش‌ها، همه‌ی این نزاع‌ها، جز بازیچه‌ای در برابر ابدیت نیست.»او ادامه داد: «وقتی به سخن کسی گوش می‌دهید، نه برای یافتن نقص و ایراد در کلامش، که برای درک پیام نهفته در آن بکوشید. وقتی با کسی گفتگو می‌کنید، نه برای پیروزی در بحث، که برای رسیدن به فهم مشترک تلاش کنید. اگر چنین کنید، نزاع‌ها فروکش می‌کند و آرامش در دلتان جای می‌گیرد.»بهلول سپس از جا برخاست و گفت: «بزرگترین جهل، این است که عمر خود را صرف جمع‌آوری چیزهایی کنیم که هیچ‌گاه نمی‌توانیم با خود به سرای دیگر ببریم. حکمت، در رهایی از این بندهاست.»مردم با سکوت به سخنان او گوش دادند و هرکدام در اندیشه‌ی فرو رفتند. درک کردند که گاهی حقیقت، نه در فریاد و غوغا، که در سکوت و نگاهی ژرف به درون نهفته است 📝از آنچه بر دیگران گذشت‌‌، درست زیستن را بیاموزیم  ✓📗مجموعه داستانها و حکایتهای آموزنده👇📚 @Bohlol_Molanosradin