هیرکان درسوگغزلسرایان سبزتالاربهشت خاموش، دارهای افرا، ملیچ، ممرز، تغر، نمدالو کچفت همه برگهاشان درت

هیرکان درسوگغزلسرایان سبزتالاربهشت خاموش، دارهای افرا، ملیچ، ممرز، تغر، نمدالو کچفت همه برگهاشان درتابستانبه خزان نشسته، آه، چه غم بزرگیست امروز، باغباناین سبزه زارکجاست؟ یتیم شدند، گلهای زیبای کوهسارعاشقان، آلوچال، شیریف کشته، ابرسیاه، چترغم کشیده برهیرکان، پژواکی بگوش نمیرسددرعمق دره هایژرف، مسافران هیرکان، دربهت ازغم محسن، رعناجوان، چگونه دل کندی ازچشماندرانتظار، تحمل داغت سخت است رعنای کوهستان عاشق ها، آنگاه، که گامی برمیداشتی برابتدای صف رهروان مشتاق هیرکان، سروی بلندقامت بودی، درتوصیف هیرکان، کلامت چه گیرا، چه دلنشین، که مشتاقان، درسکوت گوش فرامیدادندبه صوت شیوایت، محسن جان، چکاوکان واندلیبانسیاه پوش وفسرده، درغم توگل نشکفته، سخت است، فراغ توعزیز، رعناجوانم محسن بابا، این پیر، دلش شکسته وسوگترخت سیاه برتن، سخت است، سخت است، که تو دیگرنیستی درکنارپدرچون عصایی درست............. مجیدعزیزم، تسلیتارادتمندآشوری