#پارت_یازده دوباره وارد خانه ی ما شدیم. حدود بیست نفری در حیاط بودند. هر کدام به دنبال کاری. به تخت نگاه کردم. پسرها روی آن نشسته بودند. احسان، حسام، برادر نرگس نریمان، فرزاد و یک نفر که نمیشناختمش. فؤاد بینشان دیده نمیشد! حتما که در خانه ی خودشان بین مهمان ها بود. خلاصه این مهمانی را برای او تدارک دیده بودند. جلوتر از نرگس و سپیده به سمت تخت حرکت کردم و آن دو هم به دنبالم آمدند. هیجان زده رو به حسام گفتم:_میشه ما هم همراهمتون بیایم برای پخش غذا؟حسام با انگشت اشاره زد روی نوک بینی ام و لبخندی زد:_اگه جا بود شما هم بیاین.دستهایم را به هم کوبیدم و ذوق زده دست دخترها را گرفتم. نریمان که کمی جدی بود رو کرد به نرگس:_حالا چرا اینجا ایستادین؟ برین داخل خب!قبل از نرگس من جواب دادم:_آخه میخوایم کمک کنیم.احسان ضربه ای به پای نریمان زد و خندید:_داداش از صبح تموم کارارو همشیره هامون انجام دادن آخه!صدای خنده ی همه ی آنها بلند شد. پشت چشمی برایش نازک کردم و با دخترها از آنجا دور شدیم! ظرف غذاها بسته بندی شده بود و پسرها مشغول انتقال آنها به ماشینهایشان بودند. به محض اینکه آخرین سری غذاها را همراه خودشان بردند دست نرگس و سپیده را گرفتم و با عجله به سمت در دویدم. جلوی در سینه به سینه ی فؤادی شدم که قصد آمدن به داخل خانه را داشت! هین بلندی گفتم و خودم را عقب کشیدم. فؤاد دستهایش را بالا گرفته و با خنده به ما نگاه میکرد:_کجا با این همه عجله؟سپیده که صورتش از خجالت سرخ شده بود قبل از ما گفت:_برای پخش غذاها میریم.فؤاد خودش را کنار کشید و در حالی که سرش را تکان میداد گفت:_بفرمایید!زیر لب ببخشیدی گفتم و دوباره پا تند کردیم به سمت ماشین ها. احسان با دیدنمان خندید:_یا خدا! چه خبرتونه؟در حالی که نفس نفس میزدم، لبم را با زبان تر کردم:_فکر کردم ما رو یادتون رفت.احسان خندید:_یادمون که نرفته ولی میبینی که تموم ماشینا با غذاها پر شدن!بادم خالی و صورتم آویزان شد. حسام از کنارمان رد شد و با صدای نسبتاً بلندی فؤاد را صدا زد و پشت بندش گفت که عجله کند!