#پارت_هشتبا صدای بفرمایید بلندی که مامان گفت از نرگس جدا شدم و دست در دست به سمت تخت و بقیه که با جا

#پارت_هشتبا صدای بفرمایید بلندی که مامان گفت از نرگس جدا شدم و دست در دست به سمت تخت و بقیه که با جابجا شدنشان سعی در جا باز کردن برای تازه واردها داشتند حرکت کردیم! به تخت که رسیدیم نرگس سر به زیر و آرام سلامی گفت! از او که در همه جا شلوغ و پر سر و صدا ظاهر میشد این حجم از خجالت کشیدن بعید بود. خنده ام گرفت و با بازی کردن با نوک بینی ام سعی در کنترل خنده ام داشتم. اصرارهای مامان برای نشستن مادر نرگس کنارمان بی فایده بود و او گفت که صبحانه خورده و براى كمک به داخل خانه رفت. نرگس اما همچنان خجالت زده کنار من نشست. بعد از خوردن یکی دو لقمه که احسان به زور به دستم داد از جا بلند شدم و با تکان دادن لباسم تشکری کردم و با کشیدن دست نرگس به سمت پله های خانه پا تند کردم._آروم تر دختره دستمو از جا کندی!نرگس بود که این جمله را میگفت. برگشتم سمتش که جوابش را بدهم اما صدای حسام را شنیدم که گفت:_ماه گل جان سپیده خانم اینجا تنها میشن. با خودتون ببرشون داخل!هوفی گفتم و راه رفته را برگشتم و بدون توجه به تعارفات سپیده از او خواستم تا همراه ما به داخل خانه بیاید. با لبخند و خجالت از جا بلند شد و با هم همراه شدیم و بالاخره داخل خانه شدیم. با وجود سپیده حرف هایی که قرار بود بین من و نرگس رد و بدل شود، تبدیل شد به سکوت. چند دقیقه ای در سکوت سپری شد و فقط هر چند لحظه یکی به روی آن یکی لبخندی روانه کرد. بالاخره نرگس سکوت را شکست و رو به سپیده پرسید:_چند سالته عزیزم؟سپیده با لبخند جواب داد:_ تازه بیست و یک سالم شد.نرگس ابرویی بالا انداخت و با اشاره به خودش و من گفت:_فکر کردم هم سن ما باشی!سپیده خوش رو جواب داد:_نه دو سالی بزرگ ترم.چند باری سپیده را در مهمانی ها و روضه های خانه ی حاج خانم دیده بودم. دختر خوش قیافه و ریزه میزه ای بود اما چیز زیادی از اون نمیدانستم. لبخندی به رویش زدم و بالاخره من هم سکوتم را شکستم._بهت نمیخوره اصلا.صحبت هایمان ادامه دار شد و فهمیدیم که سپیده دانشجوی رشته ی پرستاریست و با ورودمان به اتاقم و صمیمی تر شدنمان کشف کردیم که چند سالیست خاطرخواه پسرخاله اش فرزاد است!