#پارت_بیست_و_چهارتمام ذوقی که از دور هم جمع شدنمان بعد از مدتها داشتم از بین رفت. عید سه سال قبل را به یاد آوردم. خواهر خاتون، به همراه فرزندان و نوه هایشان به خانه ی بابا اکبر آمده بودند. خانه ی بابا اکبر حسابی شلوغ بود و تمام تمرکز من آن روزها روی سیاوش بود. سیاوشی که تمام روزهای کودکی حامی بود و با روی خوش با من رفتار میکرد اما با هر سال بزرگ تر شدنم فاصله ی او از من بیشتر میشد. آن روزها هم درست مثل حالا ذوق دور هم جمع شدنمان را داشتم که سیاوش با بداخلاقی و تلخ زبانی، تمامش را کور کرده بود! همانطور که غرق افکارم بودم سر روی شانه ی خاتون گذاشتم. خاتون دستی به صورتم کشید و همچنان به صحبت های حاج خانم گوش میداد. مامان با سینی چای که در دست داشت وارد جمع شد و همه را دعوت کرد تا برای خوردن چای در ایوان بنشینند._آخه تو این هوا چایی؟احسان در حالی که به همراه فرزاد از پله های حیاط به ایوان می آمدند، این را گفت. خاتون خنده ی نخودی کرد و گفت:_کم غر بزن بشین بخور و دعا کن به جون مادرت که زحمت کشیده! احسان دستش را روی چشمش گذاشت و گفت:_چشم هر چی خاتون بگه!و با زدن روی شانه ی فرزاد هم خودش نشست و هم تعارف کرد اون بنشیند. همه در ایوان جمع شده بودند به جز عمو محسن و سیاوش! با چشم دنبالشان میگشتم که بابا اکبر گفت:_پس کجا موندن محسن و سیاوش؟حسام استکان چایش را برداشت و گفت:_میان الان. همین دور و برن.همان لحظه احسان گفت:_بفرما بابا اکبر اینم از دردونه ات!دیگر گوشهایم چیزی را نمیشنید! سراپا چشم شده بودم و سیاوشی را میدیدم که ابروهایش در هم گره خورده و چشمهایش به رنگ قرمز در آمده. نمیدانم چقدر گذشته بود که عمو محسن به سمتم آمد و لپم را کشید. با اخم و لبخند نگاهم کرد و گفت: _دردونه بابا اکبر که ایشونن!تمام مدتی که به سیاوش خیره شده بودم متوجه حرفهای بقیه نبودم! لبخندی ساختگی تحویل عمو محسن دادم و از جا بلند شدم و به سمت اتاق خاتون و بابا اکبر رفتم.