#پارت_نوزدهبعد از آش چای که عمو محسن آماده کرده بود را خوردیم و هر کس به سویی رفت. روی پله های ایو‌ا

#پارت_نوزدهبعد از آش چای که عمو محسن آماده کرده بود را خوردیم و هر کس به سویی رفت. روی پله های ایو‌ان نشستم و به ماه و ستاره های آسمان خیره شدم. بزرگترها در سالن خانه نشسته بودند و جوان ها روی ایوان. پریا کنارم نشست. نگاهم سمت او چرخید. در حالی که او هم به آسمان نگاه میکرد گفت:_چی میخوای از جون آسمون و ماه و ستاره هاش؟این را گفت و بعد به من نگاه کرد. دستم را زیر چانه ام گذاشتم و گفتم:_نگاشون کن. این ماه و ستاره هان که شب رو قشنگ کردن و بهش آرامش دادن. پریا لبخندی زد ‌و دستش را روی دستم گذاشت و با صدای آرامی زیر گوشم گفت:_نکنه عاشقی؟با صدای بلند خندیدم. پریا برگشت و به پشت سرش و جایی که پسرها دور هم جمع شده بودند نگاه کرد و دوباره رو به من برگشت و گفت:_دیوونه ای بخدا._چیزی شده بگید ما هم بخندیم!سینا بود که این را گفت. بلند شدم و در حالی که وارد خانه میشدم گفتم:_یه صداهایی اومد کسی چیزی گفت؟پسرها خندیدند و من بدون توجه به فحش هایی که سینا نثارم میکرد داخل رفتم. به سمت بابا اکبر و خاتون رفتم و دستم را دور گردنشان انداختم و گفتم:_من امشب پیش شما میخوابما. به یاد قدیم.خاتون نخودی خندید و بابا اکبر با ذوق گفت:_از خدامونه بابا جان.عمه مهری گفت:_جای خوب رو سریع گرفتی ماه گل؟خندیدم و عمه مهتاب گفت:_دخترمون زرنگه دیگه.همه خندیدند و در همان حال پسرها وارد شدند.احسان رو به مامان گفت:_چه خبر شده؟مامان بلند شد و ظرفهای میوه را جمع کرد و همانطور که به سمت آشپزخانه میرفت گفت:_هیچی مادر. رختخواب خواهرتو تو اتاق خاتون و حاج بابا بذار.صدای غرغر پسرها بلند شد و من بی توجه به بقیه به سمت اتاق خاتون و بابا اکبر راه افتادم و لباسهایم را عوض کردم. چند دقیقه بعد خاتون وارد اتاق شد. روی زمین جلوی صندلی گوشه ی اتاق نشستم و گفتم:_خاتون موهامو میبافی؟با ذوق به سمتم آمد و روی صندلی نشست و گفت: _چرا نبافم مامان جان؟دستهای تپل و سفیدش که به موهایم برخورد کرد ناخودآگاه چشمانم بسته شد و پرت شدم به گذشته. به شبهای کودکی ام که خاتون قبل از خواب موهایم را شانه میزد و شروع میکرد به بافتنشان و زیر لب این شعر را زمزمه میکرد:_شب این سر گیسوی ندارد که تو داریآغوش گل این بوی ندارد که تو دارینرگس که فریبد دل صاحبنظران رااین چشم سخنگوی ندارد که تو دارینیلوفر سیراب که افشانده سر زلفاین خرمن گیسوی ندارد که تو داری(رهی معیری)