#‌پارت_شانزدهبعد از ناهار همه ی اعضا به قول خودشان مشغول چرت کوتاه ظهرگاهی شدند! پنج دقیقه ای بود که پریا هم خوابش برده بود و من هر چه تلاش میکردم طبق معمول همیشه نمیتوانستم بخوابم! سعی کردم بدون سر و صدا از اتاق خارج شوم. آرام روی پنجه های پا قدم برداشتم تا بالاخره خودم را به حیاط رساندم. یک جفت دمپایی پلاستیکی مادربزرگ را پوشیدم و به سمت باغ حرکت کردم. خانه ی پدربزرگ که من بابا اکبر صدایش میزدم یک خانه ی قدیمی بازسازی شده با اتاق های تو در تو بود که دور تا دور خانه باغ میوه قرار داشت. زیر سایه یکی از درخت ها نشستم تا آفتاب تند ظهر تابستان اذیتم نکند. با شاخه ای خشک که روی زمین افتاده بود مشغول بازی شدم و طبق معمول به فکر فرو رفتم و به گذشته سفر کردم. انگار همین دیروز بود که با موهای خرگوشی و پیراهن چین دار به همراه پریا در میان درخت ها دنبال پسرها میدویدیم و هر بار زمين ميخوردم و خودم را گریان در آغوش عمو محسن مى انداختم و با زانوى زخمى به خانه بر میگشتم. چه شبهایی که خانواده ام برگشتند خانه و من یک هفته خانه ی پدربزرگ ماندم. آن روزها سیاوش هم زیاد شب را پیش عمو محسن می ماند. اختلاف سنی بینشان یک سال بود و آن روزها سیاوش خوشرو تر و مهربان تر از حالا بود. غرق افکارم بودم که با صدای قدم های کسی سرم را به طرف صدا برگرداندم و با دیدن سیاوش از روی زمین بلند شده و شروع به تکاندن پشتم کردم. سیاوش درست رو به روی من ایستاد._تو ظل آفتاب اومدی تو باغ چیکار؟لبخندی به اخمهای در همش زدم و در حالی که دستهایم را پشتم قلاب میکردم گفتم:_دوست ندارم این همه قشنگی رو بیخیال بشم و وقتمو با خوابیدن حروم کنم.احساس کردم لبخند زد. این را از چین کنار چشمهایش فهمیدم، وگرنه لبهایش هیچ ردی از لبخند نداشت! دستهایش را در جیب شلوارش گذاشت و شروع کرد به قدم زدن. به دنبالش رفتم و گفتم:_یادته قدیما میومدیم خونه ی بابا اکبر میموندیم!ایستاد. برگشت و مستقیم به چشمهایم نگاه کرد. بدون هیچ حرفی سرش را به منظور آره تکان داد و به راه رفتنش ادامه داد. به جایی که نشسته بودم اشاره کردم و گفتم:_اونجا که نشسته بودم داشتم به همین فکر میکردم. بدون اینکه نگاهی به من یا جایی که نشان دادم بیاندازد گفت:_به چی؟_حواست نیستا! برگشت نگاهم کرد و ادامه دادم:_گفتم دیگه! همینکه قدیما من و تو میومدیم اینجا میموندیم.ایستاد و کامل به سمتم چرخید و خواست چیزی بگوید که عمو محسن صدایمان زد. هر دو به عقب برگشتیم و من با سرعت به سمتش رفتم و سیاوش همانجا ایستاد. در لحظه ی آخر شنیدم که چیزی زیر لب گفت اما نفهمیدم چه گفت!