#پارت_بیست_و_سهزیر درختی نشستم و به تنه اش تکیه دادم. چشمهایی که میدانستم بخاطر گریه پف کرده اند را بستم. سوم راهنمایی بودم که متوجه شدم سیاوش را طور دیگری دوست دارم. در یکی از همان شبهایی که خانه ی بابا اکبر میماندیم حسم را کشف کرده بودم. همان وقتی که خاتون به او گفت وقت زن گرفتنش شده و دختر خوبی برایش سراغ دارد و من خیلی واضح صدای کوبیدن قلبم را شنیده بودم. انگار قبلم داشت خودش را به در و دیوار میزد تا بگوید من حسادت کرده ام به اینکه سیاوش را با دختری ببینم. آن شب فهمیدم این حس از خیلی قبل تر شکل گرفته و فقط حالا خودش را بروز داده است. حسی که از کودکی در من ریشه دوانده بود. از آن روزهایی که زمین میخوردم و دلم میخواست به جای عمو محسن او مرا در آغوش بگیرد اما عمو همیشه جلوتر از او به من میرسید. از روزهایی که در تمام بازی ها او مرا به عنوان یارش انتخاب میکرد یا وقتی بابا اکبر پول میداد برود مغازه ی آقا رضا بستنی بخرد او دست مرا میگرفت و همراه خودش میبرد. شاید هم از روزی که با گلهای باغچه ی خاتون برایم انگشتری درست کرده بود و آن را در دستم انداخته بود. غرق افکارم بودم که با صدای احسان به خودم آمدم. چشمهایم را که باز کردم احسان و فرزاد را مقابلم دیدم. با صدای گرفته ای گفتم:_جانم؟_میگم چرا تو این گرما، تنها اینجا نشستی؟یادم آمد او و فرزاد آن لحظه ی مسخره و آبرو بر هم بین ما نبودند. خداروشکر که حداقل پیش فرزاد آبرویم نرفته بود! بلند شدم و دستی به لباسم کشیدم._هیچی همینطوری اومدم هوا بخورم. منتظر نماندم تا چیزی بگوید یا از چشمهای ورم کرده ام متوجه شود اتفاقی افتاده است. از آنها دور شدم و به سمت خانه راه افتادم. همه روی ایوان جمع شده بودند. به سمت دستشویی پشت خانه رفتم و مشت مشت آب خنک به صورتم پاشیدم تا بقیه متوجه پف چشمهایم نشوند. بعد از چند دقیقه به جمعشان اضافه شدم. عمو محسن و سیاوش هنوز پیدایشان نبود. کنار خاتون روی زمین نشستم. تسبیحش را بین دستهای چروک خورده اش گرفته بود و با حاج خانم مستوفی صحبت میکرد.