#پارت_سیزدهچند روزی از شب مهمانی گذشته بود! و در این مدت با نرگس قرار گذاشته بودیم تا امروز برای ثبت نام یکی از رشته های ورزشی به باشگاه نزدیک خانه برویم! با پوشیدن یک مانتو و شلوار راحت و گذاشتن یک ست لباس ورزشی در کوله ام و سر کردن شالم از اتاق بیرون رفته و به مامان اطلاع دادم که برای ثبت نام همراه با نرگس به باشگاه میروم. هوا گرم تر شده بود و همین چند دقیقه ایستادن جلوی در خانه ی نرگس کلافه ام کرده بود! با دیدنش چشم غره ای نثارش کردم و وقتی به من رسید گفتم:_کجایی دو ساعته؟کوتاه خندید:_وا کلا دو دقیقه هم نشد!با دست خودم را باد زدم:_خفه شدم از گرما!کمتر از ده دقیقه بعد به باشگاه رسیدیم و کارهای ثبت نام را انجام دادیم. روزهای زوج را انتخاب کردیم و چون امروز سه شنبه بود به سمت خانه حرکت کردیم!_دیروز ناهید خانم اومده بود خونمون.نرگس با خنده این را گفت و منتظر جوابی از من نماند و ادامه داد:_میگفت گمونم پسر حاج خانم مستوفی خاطرخواه دخترم زهره شده.بلندتر خندید و به عادت همیشه یکی روی بازویم زد. بی تفاوت نگاهش کردم:_مبارکش باشه!نرگس همچنان میخندید:_مبارک چی؟ نمیشناسیشون؟ الکی داره حرف میندازه!شانه ای بالا انداختم:_ناهید خانمم یه چیزش میشه ها! به کوچه ی نرگس رسیده بودیم! نشد مثل همیشه سلام علیک کنیم. اما با کوبیدن مشتهایمان به هم به عادت همیشه از هم دیگر خداحافظی کردیم! راه باقی مانده را تندتر قدم برداشتم تا زودتر به خانه برسم و از شر این لباس ها و آفتاب سوزان راحت شوم. پیچیدن و ورودم به داخل کوچه مساوی شد با دیدن فؤادی که از رو به رو به سمتم می آمد! هوا گرم بود، گرم تر شد! از شب مهمانی به بعد دیگر او را ندیده بودم! دستهایم را دور بند کوله ام محکم کردم و با رسیدن به او سلام آرامی گفتم و فؤاد با خوش رویی و لبخند سلامی گفت و در ادامه حالم را پرسید! حس کردم صورتم گر گرفته است. سرم را پایین انداختم و گفتم:_ممنون خوبم. و به رسم ادب پرسیدم:_شما خوبین؟_خداروشکر منم خوبم.سرم را بالا آورده و با لبخندی نصفه و نیمه نگاهش کردم و سر تکان دادم و با اجازه ای گفتم و شنیدم که سلام برسونی گفت و پایم را به سمت خانه تند کردم. با باز کردن در خودم را تقریبا به داخل پرت کردم و چند ثانیه همانجا پشت در ماندم و چند نفس عمیق کشیدم. شالم را از سرم برداشتم و چند مشت آب به صورتم پاشیدم. لب حوض نشستم و به این فکر کردم که پیش می آمد که در این کوچه با فرزاد هم رو به رو شوم اما هیچوقت اینقدر ملتهب نمیشدم! نمیدانم چرا بی دلیل از او خجالت میکشیدم و در همین دیدارهای اندکمان، هر بار با دیدنش دستپاچه میشدم.