#پارت_هجدهپریا یک سال و نیم از من بزرگتر بود و یکی دو سالی میشد که دانشجو شده است. زیبایی اش زبانزد تمام فامیل بود. جثه اش از من درشت تر بود و همیشه رفتار آرام تری نسبت به من داشت. آشم را که خوردم دیگر نتوانستم خودم را کنترل کنم و دستش را گرفتم و زیر نگاه متعجب بقیه به سمت گوشه ای خلوت از حیاط رفتیم. پریا با خنده گفت:_چرا تابلو بازی در میاری دیوونه؟همانطور که دستش را گرفته بودم گفتم:_بگو دیگه مردم از کنجکاوی.پریا نگاهی به اطرافش انداخت و وقتی خیالش راحت شد که کسی نزدیکمان نیست گفت:_همکلاسیمه. اسمش امیره!ناگهان جیغ خفیفی کشیدم و کف دستهایم را به هم کوبیدم. سر همه به سمتمان چرخید و پریا در حالی که حرص میخورد گفت:_آروم تر ماه گل. بخدا الآن به همه میفهمونی!نخودی خندیدم و گفتم:_خیلی خب توام. حالا سر فرصت باید سیر تا پیازشو برام تعریف کنی.پریا باشه ای گفت و از همانجا به داخل خانه رفت که بقیه را بیش از حد مشکوک نکند. من هم با صورتی خندان به بقیه پیوستم و روی صندلی قبلی خودم جای گرفتم. نگاه مشکوک همه به سمتم کشیده شده بود اما توجه ای نکردم و رو به بابا که مشغول صحبت با عمو محمد بود گفتم: _بابا کاش میشد همه امشب اینجا میموندیم.تا بابا بخواهد چیزی بگوید عمه مهشید گفت:_راست میگه. منم خیلی دلم خواست مثل قدیما امشب رو دور هم باشیم.به دنبال حرف عمه مهشید همه موافقت کردند و قرار بر این شد که امشب را خانه ی بابا اکبر بمانیم. چهره ی بابا اکبر خندان تر از قبل شد و رو به جمع گفت:_ماه گل قلب تپنده ی این خونوادست. این خونواده رو زنده نگه میداره!و رو به مامان بزرگ که نامش خاتون بود و همه خاتون صدایش میزدند گفت:_درست نمیگم خاتون؟خاتون خندید و در حالی که روسری گلدارش را گره میزد گفت:_درست میگی اکبر خان. البته همشون قلب تپنده ی خونمونن.سینا سری تکان داد و گفت:_خدا شانس بده.احسان به دنبال حرفش از روی صندلی بلند شد و گفت:_باید دختر میشدیم سینا. اونوقت اینجوری زیر بغل ما هم دو تا دوتا هندونه میذاشتن.جمع خندید و عمو محسن در حالی که خنده اش را میخورد گفت:_اذیت نکنین عشق عمو رو وگرنه با من طرفین.