#پارت_دوازدهبا دخترها راه دویده را آرام برگشتیم. وسط کوچه حسام قیافه ی من را که دید متوجه شد که از ن

#پارت_دوازدهبا دخترها راه دویده را آرام برگشتیم. وسط کوچه حسام قیافه ی من را که دید متوجه شد که از نرفتن ناراحتم._قول میدم دفعه ی بعد حتما شمارو هم همراه خودمون ببریم!سرم همچنان پایین بود و نگاهش نکردم. دوباره صدایش را شنیدم:_ناراحت نباش وروجک. خوش گذرونی که نمیریم.سرم را بالا آوردم تا چیزی بگویم که فؤاد را دیدم که با لبخند نگاهمان میکرد و از حسام میپرسید که چه شده! حسام هم مشغول توضیح دادن شد. شنیدم که گفت:_خب میخوای برم ماشین بیارم بچه هارو همراه خودمون ببریم؟حسام دستش را گرفت و او را به دنبال خودش کشید:_نه بابا بریم دیر شد!با خداحافظ کوتاهی از کنارمان رد شدند و رفتند. ما هم به داخل خانه ی حاج مستوفی رفتیم و بعد از گذشت چند دقیقه مسئله ی رفتنمان را فراموش کردیم و تمام آن چند ساعت را کنار هم گفتیم و خندیدم و شماره هایمان را رد و بدل کردیم تا از این به بعد بیشتر با هم در ارتباط باشیم! بعد از خوردن شام فقط فامیل ها و افرادی که در حال کمک بودند ماندند و بقیه رفته بودند. پرده ی وسط را کنار زدند و همه خیلی خودمانی با هم در حال گفتگو بودند. حوصله ام سر رفته بود و دیگر ماندن را جایز ندانستم و با نرگس بلند شدیم و بعد از خداحافظی راهی خانه ی ما شدیم. یک ساعت بعد همه رفته بودند و فقط ما ماندیم و خانواده ی حاج مستوفی که برای تشکر کردن در حیاط خانه ی ما بودند. اولین نفر حاج مستوفی بود که زد روی شانه ی بابا و شروع کرد به تشکر کردن؛_آقا محمود شرمندمون کردی. جبران کنیم واست.بابا یک دستش را گذاشت روی سینه اش و گفت:_اصلا این حرفو نزن حاجی. شما بیشتر از اینا به گردن ما حق داری.و با خنده رو کرد به سمت فؤاد و ادامه داد:_ایشالله دومادش کنی!همه زیر لب ایشالله ای گفتند و حاج خانم و فاطمه خانم هم شروع کردند به تشکر کردن از مامان. از تعارفاتشان حوصله ام سر رفت. سرم را پایین انداختم و شروع کردم به بازی کردن با پاهایم و حرکت دادنشان بین خط دو کاشی! با تکان دستم توسط مامان ماهرخ که اسمم را هم صدا میزد سرم را بلند کردم و حواسم را به او دادم._حواست کجاست مادر؟لبش را گاز گرفت و با اشاره ی سرش به حاج خانوم ادامه داد:_حاج خانم با شماست!خجالت زده به حاج خانم نگاه کردم و فوراً عذرخواهی کردم._فدا سرت دختر خوشگلم. ببخش خستت کردیم!لبخندی زدم:_این چه حرفیه؟ خیلی هم خوش گذشت بهم!احسان دست در جیب ایستاده بود و در حالی که میخندید گفت:_آره خب فقط خوردی و با دوستات نشستی غیبت کردی بایدم خوش بگذره!همه خندیدند و من خجالت زده سرم را پایین انداختم. چرا نمیرفتند!؟ خوابم میامد و دلم خلوت اتاقم را میخواست. بالاخره بعد از کلی تعارف تکه پاره کردن رفتند و من ماندم و اتاقم و تخت نرم و راحتم! اولین کاری که بعد از عوض کردن لباسم کردم باز کردن پنجره ی تراس اتاق بود. در حال کشیدن پرده بودم که دیدم چراغ تک پنجره ی خانه ی حاج مستوفی روشن شد! همانجا ایستادم تا شاید چیزی ببینم اما خبری نشد. خواستم به تختم بروم که با دیدن سایه ی پشت پنجره یک قدم رفته را به عقب برگشتم و از پشت پرده شروع کردم به دید زدن. فؤاد بود! پنجره ی اتاقش رو باز کرد و بدون نگاه کردن به اطراف رفت. برق اتاقش خاموش شد و چند ثانیه بعد نور ملایمی اتاق را روشن کرد! به تختم رفتم و حواسم را دادم به صدای تیک تاک ساعت بالا سرم و چند لحظه بعد از خستگی خوابم برد.