#پارت_چهاردهروزها به سرعت میگذشت و بیشتر وقتم در باشگاه و در کنار نرگس سپری میشد. هر چه به روز اعلام نتایج نزدیک تر میشدیم استرس بیشتری میگرفتم! فقط یک هفته دیگر مانده بود! امروز پنجشنبه بود و به رسم آخر هفته ها قرار بود به خانه ی مادربزرگ و پدربزرگ پدری برویم. جایی که اکثر تابستان های کودکی و نوجوانی ام در آنجا به خوشی گذشته بود. لباس پوشیده و در حیاط روی تخت منتظر بقیه بودم. حسام و احسان با دستهای پر به سمت ماشین میرفتند که احسان رو کرد به من و گفت:_دختر خونه بودنم خوبه ها!با تعجب نگاهش کردم که با بالا آورن وسایل در دستش ادامه داد:_مثل ما خر بارکش نمیشی!حسام در حالی که لبخند محوی روی لب داشت نام احسان را صدا زد و چپ چپ نگاهش کرد.از جا بلند شدم و به سمتشان رفتم و گفتم:_عب نداره حداقل یه جا مفید واقع میشید. احسان رو کرد به حسام و گفت:_بفرما تحویل بگیر! این زبونش درازه برادره من. کم نمیاره که!حدود یک ساعت بعد در باغ پدربزرگ در حال قدم زدن بودم. به جز ما و عمه مهتاب و شوهرش که کوچکترین عضو خانواده پدریست، هنوز کسی نیامده بود. بابا اولین فرزند پسر خانواده بود و یک خواهر بزرگتر و سه خواهر و دو برادر کوچکتر از خودش داشت. روی زمین زیر درختی نشستم. از دیدن درخت های سبز و آواز پرندگان لذت میبردم. چشمانم را بستم و به روزهای کودکی فکر کردم. روزهایی که فارغ از تمام دنیا، با خنده هایی از ته دل در میان این درختان میدویدم. با صدای پریا که نامم را صدا میزد دست از فکر کردن برداشتم و به پشت سر نگاه کردم و با لبخندی بر لب بلند شده و راه آمده را برگشتم! همدیگر را در آغوش کشیدیم و دست در دست به سمت خانه ی زیبای مادربزرگ راه افتادیم. پریا و من تنها نوه های دختر خانواده بودیم!