#پارت_هفتکسی جز مامان ماهرخ، حاج خانم، نوه اش و فاطمه خانم تنها دختر و فرزند ارشد خانواده ی مستوفی، خواهر و خواهرزاده ی حاج خانم که اسمش سپیده بود روی تخت حضور نداشتند. همان لحظه صدای یا الله گفتن حسام آمد و به دنبال صدا خودش و چند نفر وارد شدند. در بینشان حواسم پرت کسی شد که از همه قد بلندتر و چهار شانه تر بود. کسی که سال ها ندیده بودمش و از او خاطرات محوی در کودکی ام به یاد داشتم. همزمان با آنها به تخت رسیدم و سلام آرامی گفتم. همه روی تخت نشستند و من همچنان تابه به دست ایستاده بودم که مامان با دیدنم به صورتش زد و گفت:_ماه گل چرا با تابه آوردی آخه؟لبم را به دندان گرفتم و جرات بالا آوردن سرم را نداشتم. احسان که آخرین نفری بود که روی تخت نشسته بود با یک دست تابه را از دستم گرفت و میان سفره جای داد و با دست دیگرش دستم را گرفت و مرا به سمت خودش کشاند و با خنده گفت:_اینجوری بهتره مامان. احساس راحتی و صمیمیت بیشتری میکنیم کنار هم.من اما خجالت کشیده و همچنان سر جایم ایستاده بودم که احسان دوباره دستم را کشید و گفت:_بشین کنار خودم وروجک.بدون حرف نشستم کنارش. هنوز سرم پایین بود که حاج خانم گفت:_دخترمون زحمت کشیده نیمرو درست کرده بخورین تا سرد نشده!سرم را کمی بالا آوردم و نمیدانم چرا به اولین کسی که نگاه کردم فؤادی بود که کنار حسام نشسته بود. سرم را پایین انداختم و با چایم مشغول شدم. پسرها با هم حرف میزدند و از خاطرات گذشته میگفتند. به احسان و حسام خندان نگاه کردم. احسان چشم و ابرو مشکی بود و من عاشق حالت موهایش بودم. خوش رو بودنش او را جذاب میکرد. هر وقت بعد از مدرسه به دنبالم می آمد تمام همکلاسی هایم و دخترهای مدرسه با چشمانشان او را قورت میدادند. حسام کمی بورتر بود و چهره ی جدی تری داشت! چهره ی من بیشتر شبیه به حسام بود اما چشم و ابرو مشکی بودم مانند احسان! نگاهم به فؤاد افتاد. صورتش سبزه تر از برادرانم بود. موهای مشکی اش را به بالا شانه زده بود. چشمهای نافذی داشت؛ سیاه با مژه های پر و مشکی! خندید و به سمت من برگشت. نگاهمان برای چند ثانیه در هم گره خورد! رو برگرداندم و به فرزاد نگاه کردم. برادر کوچک تری که شباهت زیادی به فؤاد داشت اما نرگس راست میگفت که او بسیار جذاب تر از فرزاد است! با صدای در دست از دید زدنم برداشتم و برای باز کردن در بلند شدم. با دیدن نرگس و مادرش پشت در جیغ کوتاهی کشیدم و همدیگر را محکم در آغوش گرفتیم. از روزی که مدرسه تمام شده بود فقط چند بار همدیگر را دیده بودیم و این برای ما که هر روز هم را میدیدم کم بود؛ خیلی کم!