📚 #خلاصه_کتاب📖 «اربعین حسینی؛ امکان حضور در تاریخی دیگر» اثر استاد #طاهرزاده📌 بخش چهارم: اربعین و افقِ مهدوی؛ تمرینِ جامعه‌ی موعود در متنِ تاریخِ حاضر کتاب در این بخش، اربعین را به مثابه‌ی «تجربه‌ای عینی از روحِ مهدوی» معرفی می‌کند؛ نه به معنایِ ظهورِ جسمانی، بلکه به عنوانِ «حضورِ حقیقتی» که هر روز، بیشتر در دلِ تاریخ جلوه‌گر می‌شود و انسان‌ها را از کثرتِ پراکنده، به سویِ «وحدتِ معنوی» سوق می‌دهد. مؤلف، شاخصه‌ی تمدنِ مهدوی را «غلبه‌ی کیفیت‌های الهی بر کمیت‌های مادی» می‌داند؛ جامعه‌ای که در آن، خصومت‌های قومی، طبقاتی و ملی جای خود را به «ایثار و مدارا» می‌دهد؛ همان چیزی که در اربعین، به روشنی قابلِ مشاهده است؛ جایی که ایرانی و عراقی، سنی و شیعه، فقیر و غنی، بدونِ هیچ چشمداشتی در کنار هم قرار می‌گیرند و این، تجربه‌ای است از «سفره‌ی واحدِ الهی» که در آن، نه اختلافِ نژاد و زبان، بلکه «همدلیِ قلبی» و «وفاداری به حقیقت» معیارِ برتری است؛ همان سفره‌ای که در روایاتِ مهدوی، نمادِ هم‌نشینیِ متضادها و نابودیِ کینه‌ها معرفی شده است. اما مؤلف، یک هشدارِ جدّی نیز مطرح می‌کند: اگر این حرکت، صرفاً به عنوانِ یک «عبادتِ فردیِ بی‌اثر در سیاست» یا یک «راهپیماییِ سیاسیِ تقلیل‌یافته» تعریف شود، از رسالتِ تمدنیِ خود تهی می‌گردد و در دامِ «آفاتِ کمی‌نگرانه» گرفتار می‌شود. وظیفه‌ی ما، «تفصیل‌دادن» به این «اجمالِ الهی» است؛ یعنی تبیینِ اربعین به عنوانِ سنگِ بنایِ تمدنی که انقلابِ اسلامی آغاز کرده و با عبور از موانعی همچون وهابیتِ کمیت‌گرا و استکبارِ رو به زوال، به سمتِ تحققِ جهانیِ خود پیش می‌رود. در این مسیر، ظهورِ «زبانی جدید» برای توصیفِ این حرکت، حیاتی‌ترین گام است؛ زبانی که بتواند «عقلِ قدسی» را از ورایِ الفاظِ کهنه به گوشِ تاریخ برساند و نشان دهد که این حرکت، نه یک واکنشِ احساسی، که «اراده‌ی خداوند» برای پایانِ دورانِ سکولاریته و آغازِ تمدنی است که در آن، «دست‌ها و دل‌ها» یک‌دل، به سویِ افقی واحد روانه می‌شوند؛ افقی که همانا «حکومتِ عدلِ جهانیِ مهدوی» است که اربعین، هر سال، یک قدمِ عملی به سویِ آن برمی‌دارد.#گفتمان_انقلاب_اسلامی#بنیاد_علمی_فرهنگی_حیات▶️ @b_hayat