🔸 نواندیشی دینی و کارکرد آن🔹 سید محمد خاتمی🔹 پژوهشکده اندیشه دینی معاصر🔹۲۴ مردادماه ۱۴۰۵@Bonyadb

🔸 نواندیشی دینی و کارکرد آن🔹 سید محمد خاتمی🔹 پژوهشکده اندیشه دینی معاصر🔹۲۴ مردادماه ۱۴۰۵@Bonyadbazargan📌 انسان موجودی است که پرسش‌ها و نیازها وجودش را پر کرده و نیز موجودی است اجتماعی و تاریخی، و اوضاع و احوالِ دائماً در تغییر و تحول، پدیدآورنده پرسش‌های تازه و نیز منشأ نیازهای جدید است. خداوند سرمایه گران‌سنگی به‌ نام اندیشه برای پاسخ‌دادن به پرسش‌ها و نیز برآوردن نیازها در اختیار او گذاشته است (گرچه با این حال از وحی بی‌نیاز نیست، ولی اندیشه در زندگی او نقش مهمی دارد؛ از جمله در درک و دریافت وحی) و دین، خود از موضوعاتی است که انسان در آن اندیشه می‌کند.📌 با این حساب نواندیشی یعنی درک درست زمان و مسائل آن و نیز درک و دریافت نیازهای لحظه به لحظه نوشوندهٔ آدمی و جستن پاسخ به پرسش‌ها و یافتن راه‌ها و راهکارها برای رفع نیازهای مادی و معنوی.📌 کار اصلی دین، به نظر ما و موحدان، هدایت آدمی است؛ هدایت به راهی که مقصد و منتهایش «فلاح» است و در جهان دیگر به آن می‌رسیم. ولی آنکه می‌فهمد و تدبیر می‌کند، خرد آدمی و زاده آن، اندیشه است و بسته به اینکه در چه اوضاع و احوال تاریخی به سر ببریم و اندیشه‌مان وامدار کدام نحله و مکتب و رویکرد باشد، نتایج متفاوتی به دست می‌آوریم.📌 به نظر من، ریشه مشکل در «روح تمدن» جدید است، یعنی آنچه ورای فرم‌ها و شکل‌ها (همچون سرمایه‌داری و کمونیسم، لیبرال‌دموکراسی و سوسیال‌دموکراسی و حتی فاشیسم و نازیسم که خود برآمده از تمدن جدیدند) می‌توان دید و با کمی تسامح می‌توان آن را روح و جان تمدن جدید نامید.📌 به نظر من، این روح، که همان «تجدد» باشد، ویژگی اصلی‌‌اش عبارت است از «دنیازدگی» و غفلت از معنا، و غفلت از همان چیزی که در منطق ما مسلمانان و بسیاری از صاحبان تمدن‌های جز آنچه در غرب رخ داده، «آخرت» نام دارد: «یَعْلَمُونَ ظَاهِر مِّن الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَ هُم عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غَافِلُونَ». 📌 اصالت‌یافتن دنیا و دنیایی‌دیدن حقیقت (اگر به حقیقتی باور داشته باشند) و دنیایی‌دیدن انسان؛ این است روح تمدن جدید که البته آثار و نتایج شگرفی هم در زندگی انسان داشته است، ولی مشکلات پدیدآمده هم به‌ تناسب بزرگی این تمدن بسیار بزرگ است.📌اینکه گفته شده است نیچه حجت موجه تمدن غرب و تجدد است، به نظر من سخن گزافی نیست و اراده معطوف به قدرت او گواه این مطلب است. این وضعیت با دینداری‌ای که اصالت را به «آخرت» می‌دهد، یا برای آخرت هم اصالت قائل است، سازگار نیست.📌 تمدن غرب به ‌لحاظ مدنی و فرهنگی جهانگیر بوده است و به ‌لحاظ سیاسی و اقتصادی جهان‌خوار.📌 نواندیشی به ‌طور کلی و نواندیشی دینی به ‌طور خاص در موقعیتی قرار گرفته است که می‌تواند با تأمل در فرهنگ دیرپا و به‌خصوص فرهنگ دینی و مبانی معتبر آن، و وفاداری به اصول، و میزان و ترازو قراردادن محتوای اصلی، و با لحاظ دو عنصر مهم زمان و مکان، اولاً دین را در مقابل توسعه اقتصادی، سیاسی و فرهنگی که شرط لازم برای ماندن و بهره‌وری درست از این جهان و در این جهان است نبیند و با تکیه بر عدالت، که خود غربی‌ها هم بی‌توجهی به آن را از جمله علل مشکلات و بحران‌ها در غرب می‌دانند، تصور و تصویری از توسعه متناسب با وضع و حال ما پیش نهد؛ 📌 ثانیاً، برای رهایی از معضل و بحران موجود، در بند آرزو یا توهّم محال بازگشت به پیشاتجدد گرفتار نیاید و به‌ نام دفاع از سنت، خود را از گردونه زمان بیرون نیفکند، بلکه به پساتجدد که در انتظار بشر است بیندیشد؛ پساتجددی که هم مزایای تجدد را داشته باشد و هم از مشکلات و منفیّات آن دور باشد. 📌 این همه، مستلزم بازنگری اساسی، به‌خصوص در حوزه فقهی است؛ با توجه به جایگاهی که به‌حق یا ناحق فقه در حوزه معارف دینی یافته، و به‌ویژه با توجه به آنچه رسماً از جایگاه فقه در نظام‌بخشی به جامعه پس از انقلاب ترویج و عمل می‌شود.📌 نواندیشی دینی را می‌توان قالب‌شکنی برای نجات محتوا دانست؛ محتوایی که در بند خفه‌کننده قالب‌هایی گرفتار آمده که زمان و مکان آن گذشته و احیاناً بر پایه عادت‌های سنگواره‌ای‌شده به نام دین، نوعی قداست یافته است.📲بنیاد فرهنگی مهندس مهدی بازرگان را در فضای مجازی دنبال کنید:اینستاگرام   تلگرام   یوتیوب@Bonyadbazargan📎متن کامل یادداشت را در لینک زیر مطالعه فرمایید:https://telegra.ph/NAI-08-16-5