در دهه‌ی نکبتیِ شصت که صحنه در تسخیر ایدئولوگ‌ها و دراویش بود و نام بردن از بزرگانی چون زنده‌یاد اکب

در دهه‌ی نکبتیِ شصت که صحنه در تسخیر ایدئولوگ‌ها و دراویش بود و نام بردن از بزرگانی چون زنده‌یاد اکبر رادی مذموم می‌نمود و نیز در دهه‌ی گولزنک هفتاد که عرصه در سیطره‌ی آن‌دوی قبلی به‌علاوه‌ی اسنوب‌ها قرار داشت و اساتید خشک‌مغز و مستفرنگ، حنجره‌ی خود را ناسور می‌کردند که "ما نمایشنامه‌ی ایرانی نداریم"، انسانی پاکباز و تحصیل‌کرده به نام هادی مرزبان عزم جزم کرد تا هویت ملی را در نمایشنامه‌های مدرن ایرانی بازکاوی کند و با این رویکرد چندین اثر استاد رادی را طی بیش از چهار دهه به صحنه بُرد که به باور من برخی از آنها همچون آمیزقلمدون (۱۳۷۶)، شب روی سنگفرش خیس (۱۳۷۸) و ملودی شهر بارانی (۱۳۸۴) از بهترین اجراهای تئاترِ پس از انقلاب بر اساس نمایشنامه‌های ایرانی محسوب می‌شوند. روحش شاد و یادش گرامیآرش رادیدوم آذرماه هزار و چهارصد و چهار@bonyaderadi