«به خود گفتم از عمر رفته چه ماند؟دل خسته لرزید و گفتا دریغبه دل گفتم از عشق چیزیت هست؟بگفتا که هست آ

«به خود گفتم از عمر رفته چه ماند؟دل خسته لرزید و گفتا دریغبه دل گفتم از عشق چیزیت هست؟بگفتا که هست آری اما دریغبلی از من و عمر ناپایدارنمانده ست بر جای الا دریغشب و روزها و مه و سالهاگذشتند و ماندند برجا دریغرسیدند هر روز و شب با فسوسگذشتند هر سال و مه با دریغرسیدند و گفتم فسوسا فسوسگذشتند و گفتم دریغا دریغ»زنده یاد استاد مظاهر مصفا