امروز روز چهارمی است که در غم از دست دادن همراه زندگیم، یار روزهای تلخ و شیرین روزگارم، عزیزترین عزی

امروز روز چهارمی است که در غم از دست دادن همراه زندگیم، یار روزهای تلخ و شیرین روزگارم، عزیزترین عزیزانم به حیرت و حسرت نشسته ام. سخت ترین و غیر قابل تحمل ترین کار در این چند روز قبول این رفتن ناگهانی است و باور نبود او در این خانه ای که جای جای اش لبریز از وجود اوست. دلبستگی همسرم، استاد غلامرضا سحاب به خطۀ تفرش و تلاش شبانه روزی اش در برپایی بنیاد فرهنگی سحاب، معنای زندگیش در این سال ها بود. روح بزرگوار و دل دریایی اش همواره برای فرهنگ این کشور، به ویژه میراث فرهنگی خطۀ تفرش می طپید. و سرانجام، پنجشنبه- 19 تیر ماه 1399در باغ بنیاد، خانه ای که با امید بسیار به دست خود بر پا کرده بود، در سایۀ درخت نسترن محبوبش آرمید. با توجه به شرایط قرنطینه و برای رعایت سلامتی همگانی ، به ناچار در همین جا از همۀ دوستان و آشنایان و همکاران که در این چند روز با پیام های خود تسلای خاطر خانواده بوده اند قدردانی خود را صمیمانه اعلام می کنم. مرمر سحاب